اخبار موسیقی جهان جشنواره ها و مراسم مشهور موسیقی در دنیا

  • شروع کننده موضوع Behtina
  • بازدیدها 440
  • پاسخ ها 1
  • تاریخ شروع

Behtina

کاربر نگاه دانلود
کاربر نگاه دانلود
عضویت
2015/11/08
ارسالی ها
22,523
امتیاز واکنش
65,135
امتیاز
1,290
[BCOLOR=rgb(255, 255, 255)]ماهنامه هنر موسیقی - محسن گلتاش: طبق نظر مورخان، قدمت برپایی جشنواره های موسیقی به مدت 4500 سال پیش از میلاد مسیح در مصر باستان می رسد. آن جشنواره ها در اصل شامل آیین مذهبی و جشن هایی مربوط به رویدادهای سیـاس*ـی بودند که در پایان مراسم، موسیقی همراه با رقـ*ـص و آواز موجب شادمانی فرعون و حاضران می شد. برای مثال وقتی فرعون صاحب فرزندی می شد یا زمانی که سلاطین دگر ممالک به دیدار فرعون می آمدند، این قبیل ضیافت ها ضروری بود. علاوه بر این ها تاریخ همچین نشان از آن دارد که نخستین جشنواره در قرن ششم قبل از میلاد در یونان باستان به مناسبت مسابقات ورزشی پای تیان1 به ثبت رسیده است.[/BCOLOR]
[BCOLOR=rgb(255, 255, 255)]
این دسته بازی ها دو سال قبل از شروع بازی های المپیک و یک بار هم بعد از آن برگزار می شد. پای تیان از نظر برنامه، متفاوت از مسابقات المپیک بود؛ زیرا فقط به رقابت های ورزشی محدود نمی شد، بلکه شامل بخش های مهم دیگری چون اجرای موسیقی و شعرخوانی همراه با حرکات موزون موجبات سرگرمی تماشاگران را فراهم می کرد. موسیقی در پای تیان توسط نوازندگان مختلف به اجرا در می آمد و سازهایی که در آن استفاده می شد شامل فلوت، طبل، سنج و نوعی ساز زهی به نام کیتارا2 بود و گاهی هم خوانندگان با سرودهای ملی، نوازندگان را همراهی می کردند.
[/BCOLOR]
[BCOLOR=rgb(255, 255, 255)] [/BCOLOR]
[BCOLOR=rgb(255, 255, 255)]پس می توان این گونه نتیجه گرفت که موسیقی در ریشه، نوعی وسیله سرگرمی بوده و شاید می بایست بیش از یک هزاره از آن سپری می شد تا به عنوان هنر شناخته شود؛ گو اینکه از آن پس تاکنون نیز به هر دلیل برای بیشتر مردم جنبه سرگرمی داشته است. در دوران کهن، نوازندگانی بودند که در مکان های پررفت و آمد ساز می زدند و رهگذران را دور خود جمع می کردند که اغلبشان از همین طریق امرار معاش هم می کردند. بعدها نوازندگان کاربلد به کاخ های سلطنتی راه یافتند و در جشن های دربار از این نوازندگان استفاده می شد.[/BCOLOR]
[BCOLOR=rgb(255, 255, 255)] [/BCOLOR]
[BCOLOR=rgb(255, 255, 255)]
1252575_837.jpg
[/BCOLOR]
[BCOLOR=rgb(255, 255, 255)]
در رم باستان، دو نوع گردهمایی که هر دو برای مردم عالی ترین نوع سرگرمی بود، برپا می شد.
[/BCOLOR]
[BCOLOR=rgb(255, 255, 255)]
1. در میدان های گلادیاتوری کولو سیم که مردم مبارزه گلادیاتورها را با حضور امپراتور تماشا می کردند.
[/BCOLOR]
[BCOLOR=rgb(255, 255, 255)]
2. در میادین کوچک، تماشای نوازندگان همراه با رقـ*ـص و آواز به روش همان سال ها در یونان و رم به دلیل استقبال مردم.
[/BCOLOR]
[BCOLOR=rgb(255, 255, 255)]
این شکل دوم از مکان های بسته کوچک به میدان های وسیع تر که مخصوص مسابقات بود، انتقال یافت.
[/BCOLOR]
[BCOLOR=rgb(255, 255, 255)]
این روند تا دوران موسیقی باروک هنوز به گونه ای که دقیقا ثبت نشده است، ادامه داشت. در قرون وسطی با به شهرت رسیدن هنرمندانی چون «موتسارت»، «بتهوون»، «شوپن» و... به ویژه در کشور اتریش، شمار کنسرت ها افزایش یافت. لازم به توضیح است که در قرون وسطی موسیقی منحصر به دربارهای سلطنتی و طبقه اشراف بود.
[/BCOLOR]
[BCOLOR=rgb(255, 255, 255)] [/BCOLOR]
[BCOLOR=rgb(255, 255, 255)]بعدتر در قرن 18 میلادی، عملا موسیقی از انحصار خارج شد و در حضور اجتماعات برای مردم اجرا می شد. البته همان طور که در فیلم سینمایی «آمادئوس»3 دیده می شود، موتسارت بعضی شب ها به نوشگاه ها می رفت و به طور تفننی برای مردم پیانو می زد. در این دوران هنرمندانی چون موتسارت برای تامین مخارج زندگی در سالن های بزرگ کشورشان برنامه اجرا می کردند و به همین منظور به کشورهای فرانسه، ایتالیا و آلمان نیز عزیمت می کردند.[/BCOLOR]
[BCOLOR=rgb(255, 255, 255)]
لازم است به این نکته نیز اشاره شود که در آن دوره هنگامی که در سالنی بیش از یک ارکستر، کنسرت داده می شد، مراسم به حالت جشنواره در می آمد، ولی این جریان اپراخانه ها را شامل نمی شد. وقتی موسیقی در تالارهای بزرگ ممالک اروپایی وضعیت منظم و حساب شدهای گرفت، به تدریج پرسش هایی چون «کی بهتر است و کی بهترین» در صحبت ها شنیده می شد و فستیوال ها تبدیل به الگویی پرنقش و نگار فرهنگی شد. به موازات افزایش میزان جمعیت تماشاگر، طبعا به شمار موسیقی دان ها، نوازندگان و خوانندگان افزوده می شد. و به نسبت پذیرش از سوی مخاطب عام، گونه ها و سبک ها متداول شد.
[/BCOLOR]
[BCOLOR=rgb(255, 255, 255)]
بدین سان بود که موسیقی نقش برجسته تری در فرهنگ عام ایفا می کرد. در این میان باید به این نکته نیز توجه شود که از قرون وسطی، فستیوال ها به صورت صحنه رقابت درآمدند. در ضمن به یاد داشته باشیم که نخستین فستیوال های رسمیت یافته ای که انحصارا به موسیقی اختصاص داشت، مربوط به سال 1897 در دوبلین (ایرلند) است.
[/BCOLOR]
[BCOLOR=rgb(255, 255, 255)]
نخستین جشنواره شناخته شده عصر جدید، فستیوال برکشایر بود که با عنوان تنگِل وید4 و فستیوالی در استاک بریج5 ماساچوست برگزار شد. این جشنواره ها از سال 1937 تاکنون سالی یک بار در آن محل برگزار شده است.

تقسیم بندی جشنواره ها (فستیوال ها)
[/BCOLOR]
[BCOLOR=rgb(255, 255, 255)]
اجتماعات بزرگی که به دلیل اجرای موسیقی تشکیل می شوند، به طور کامل به دو گروه تقسیم می شوند.

گروه اول
[/BCOLOR]
[BCOLOR=rgb(255, 255, 255)]
گروه نخست که بسیار پرطرفدارند و بخش عمده ای از تجارب موسیقی را شکل می دهند، کنسرت هایی است که خوانندگان، گروه ها یا ارکسترهای بزرگ با برنامه های از پیش اعلام شده و منظم در استادیوم ها و آمفی تئاترها به اجرا می پردازند. بزرگی سالن با احتساب جمعیتی که برای تماشای آن کنسرت پیش بینی شده، به محبوبیت کنسرت دهنده در میان مردم و البته میزان طرفدارانش در آن منطقه بستگی دارد. اگر تنها یک عنوان، مجری کنسرت باشد، معمولا گروه یا خواننده دیگری که از نظر شهرت ضعیف تر است به عنوان حمایت کننده، برنامه را شروع می کند و در بخش دوم همان عنوان اصلی، اجرای برنامه را در دست می گیرد. مدیران کنسرت ها نیاز مخاطبان را درک می کنند و دقیقا می دانند که چه موقع از سال و در کدام سالن، کنسرت مورد نظر را ترتیب دهند.
[/BCOLOR]
[BCOLOR=rgb(255, 255, 255)] [/BCOLOR]
[BCOLOR=rgb(255, 255, 255)]
1252576_186.jpg
[/BCOLOR]
[BCOLOR=rgb(255, 255, 255)]
سالن هایی چون مدیسون6 در نیویورک که در اصل برای همایش های پرجمعیت، مثل انتخابات و مسابقات بوکس ساخته شده است، در سی، چهل سال گذشته برای کنسرت ها استفاده می شود یا سالن مشهور وِمبلی7 در لندن که بیشتر در آن کنسرت برپا می شود. گزینه دیگر از سالن های مشهور جهان، سالن رویال آلبرت هال با معماری استثنایی اش در لندن است که کنسرت های کلاسیک، پاپ و راک در آن برگزار می شود.
[/BCOLOR]
[BCOLOR=rgb(255, 255, 255)]
همچنین تعدادی سالن در شهرهای بزرگ بربتانیا با نام ادئون قبله گاه طبقه موسیقی دوست است. سالن های دیگری هم در دیگر کشورهای اروپا میزبان هنرمندان هستند. از جمله سپتامبر هر سال در شهر بن آلمان همایشی با ارکستر فیلارمونیک برلین و کوآرتت سازهای زهی برپا می شود که در جهت ادای احترام به لودویک ون بتهوون است. حتی در دوبی به رغم کوچک بودن این امارات نشین، مکان های روباز و سربسته ای ساخته شده است که اغلب میزبان هنرمندان اروپایی، آمریکایی و گاهی هم هنرمندان عربی است.
[/BCOLOR]
[BCOLOR=rgb(255, 255, 255)] [/BCOLOR]
[BCOLOR=rgb(255, 255, 255)]فستیوالی سالانه نیز در محلی خارج از شهر با عنوان «فستیوال راک و جَز صحرا»8 طی دو روز متوالی با هنرنمایی 10 تا 12 گروه برای جمعیتی در حدود پنج هزار نفر (که معمولا نیمی از آنان ایرانی اند) بهترین آهنگ هایشان را به روی صحنه می آورند. بعضی فستیوال ها جنبه خیریه و کمک های انسان دوستانه دارند و تمام درآمد حاصل از فروش بلیت ها، پس از کسر مخارج کنسرت (از قبیل اجاره سالن و هزینه ایاب و ذهاب) به یک نهاد یا جمعیت خاص اهدا می شود.[/BCOLOR]
[BCOLOR=rgb(255, 255, 255)]
اولین باری که این جریان اتفاق افتاد، در سال 1971 و برپاکننده اش «جرج هریسون» بود. لازم به یادآوری است که جرج هریسون یکی از چهار عضو گروه «بیتلز» بود و بعد از فروپاشی بیتلز در سال 1970، اقدام به نشر آلبوم های سولو کرد. در این حرکت خیرخواهانه، جرج شماری از نام آشناترین چهره های موسیقی که در ضمن از صمیمی ترین دوستانش بودند، از جمله «اریک کلاپتون»، «باب دیلن»، «رینگو استار» و «راوی شانکار» را با خودش همراه کرد و طی یک کنسرت پرمخاطب در مدیسون اسکوآردگاردن نیویورک، برنامه ای مهیج و دو ساعت و نیمه با عنوان «کنسرت برای بنگلادش» روی صحنه برد و درآمد حاصل از آن را به صدمه دیدگان و آوارگان بنگلادشی اختصاص داد.
[/BCOLOR]
[BCOLOR=rgb(255, 255, 255)]
افزون بر درآمدی که از فروش بلیت کنسرت های یادشده به دست آمد، سودهای حاصل از فروش صفحات کنسرت هم شامل همین تصمیم می شد و از زمانی که موسیقی در قالب دیسک های صوتی و تصویری درآمد، باز هم عواید آن به مردم بنگلادش اختصاص داده شد. این گونه همایش ها را که شامل اجرای کنسرت مشاهیر موسیقی می شود در اصطلاح زبان لاتین «Charity» (نیکوکاری) می نامند.
[/BCOLOR]
[BCOLOR=rgb(255, 255, 255)]
حادثه ای که موجب شد تا فرهنگ عامیانه در کنار هنر موسیقی جای بگیرد، 52 سال پیش روی داد؛ همان کنسرت های گروه بیتلز از سال 1964 تا 1966 در آمریکا این کنسرت ها در استادیوم های هالیوود باول (لس آنجلس) و شی استادیوم (نیویورک)9 هر کدام بیش از 50 هزار تماشاگر را پذیرا شدند؛ رقمی که در دنیای موسیقی بی سابقه بود.
[/BCOLOR]
[BCOLOR=rgb(255, 255, 255)] [/BCOLOR]
[BCOLOR=rgb(255, 255, 255)]با اینکه در این کنسرت ها، خواننده ها و گروه های دیگری آغازگر برنامه بودند، ولی فقط گروه بیتلز قادر بود که در سال 1964، وقتی تنها دو سال از شروع کارشان می گذشت آن جمعیت عظیم را در یک مکان گرد آورد. یکی از مواد چالش برانگیز جیغ دختران نوجوان و فریادهای همراه با تشویق تماشاگران بود که صدای موسیقی را در پس زمینه قرار می داد. «رینگو استار» (طبال بیتلز) بعدها اظهار داشت: «ما به سختی صدای سازهایمان را می شنیدیم.»[/BCOLOR]
[BCOLOR=rgb(255, 255, 255)]
یکی دیگر از مشکلات، بلندگوهای استادیوم بود که برای جمعیت 50 هزار نفری با آن همه سر و صدا، بسیار ضعیف بود. «جان لنون» در واکنش به استقبال و شور آمریکایی ها گفت: «آن ها همه دیوانه اند، چنین صحنه ای در زندگی ام ندیده بودم.»
[/BCOLOR]
[BCOLOR=rgb(255, 255, 255)]
در 29 ماه اوت 1966، کنسرت آن ها در شهر سان فراسیسکو آخرین کنسرت گروه بود و از آن به بعد، کنسرت ها و فستیوال ها از کلوپ ها و مکان های کوچک به آمفی تئاترها و استادیوم های بزرگ انتقال یافتند. «هفته ای هشت روز» عنوان یکی از آهنگ های بیتلز است که مستندی با همین نام به کارگردانی «ران هاوارد» درباره آن در سپتامبر 2016 روی پرده سینماها رفت.
[/BCOLOR]
[BCOLOR=rgb(255, 255, 255)]
ران هاوارد از فیلم سازان شاخص آمریکاست که سابقه ای درخشان دارد و به خاطر فیلم «یک ذهن زیبا» برنده جایزه اسکار بهترین کارگردانی سال 2008 شد. مستند «هفته ای هشت روز» مونتاژ است از کنسرت های جنجال برانگیز بیتلز بین سال های 1964 تا 1966 در استادیوم هالیوود باول (لس آنجلس) و شی استادیوم (نیویورک) که فضای فیلم تاثیر موسیقی در فضای فرهنگی آن سال ها و نسل جوان را به خوبی تصویر کرده است.

وودستاک10
[/BCOLOR]
[BCOLOR=rgb(255, 255, 255)] [/BCOLOR]
[BCOLOR=rgb(255, 255, 255)]پیش از کنسرت بنگلادش، نقطه عطف در کنسرت های تاریخ موسیقی، برنامه وودستاک بود که طی سه شبانه روز متوالی در نیمه ماه اوت 1969 در محلی نزدیک نیویورک برگزار شد که مقدمه یک مجموعه تحولات فرهنگی شد و سه شبانه روز متوالی به طور انجامید. موسیقی دان های سبک راک، بلوز و فولک یکی پس از دیگر ی روی صحنه رفتند و بدون هیچ مشکلی برنامه اجرا کردند.[/BCOLOR]
[BCOLOR=rgb(255, 255, 255)] [/BCOLOR]
[BCOLOR=rgb(255, 255, 255)]
1252577_381.jpg
[/BCOLOR]
[BCOLOR=rgb(255, 255, 255)]
ابتدا 186 هزار بلیت برای این برنامه فروخته شد؛ ولی در نهایت اطراف محوطه با تور سیمی پوشیده شده بود و فشار جمعیتی که منتظر خرید بلیت بودند موجب از میان رفتن حصارهای سیمی شد. وضعیت از کنترل خارج شد و جمعیت منتظر، بدون بلیت داخل شدند. میزان تماشاگران در این اجرا تا مرز 400 هزار نفر تخمین زده شده است.
[/BCOLOR]
[BCOLOR=rgb(255, 255, 255)]
درواقع تا آن تاریخ این دومین مرتبه ای بود که چنین جمع عظیمی از مردم در یک مکان گرد هم آمدند. نخستین بار طی جنگ دوم جهانی، هنگام پیاده شدن نیروهای متفقین در ششم ژوئن 1944 در جنوب فرانسه بود. در مجموع در این کنسرت 32 گروه موسیقی و خواننده برنامه اجرا کردند. شماری از آنان که تازه کار و گمنام بودند با همین فستیوال به شهرت رسیدند؛ از جمله «جُو کاکر» و گروه «سانتانا»11 بود.
[/BCOLOR]
[BCOLOR=rgb(255, 255, 255)]
همچنین هنرمندانی که تماشاگران با چهره های آنان آشنا بودند، بر اعتبارشان افزوده شد؛ مانند «جیمی هندریکس»، «جوآن بایز»، و گروه های «هو» و «اسلای»12 که همه آنان مخاطبان را به سفری مهیج از موسیقی بردند. وودستاک نه تنها یک حادثه در تاریخ موسیقی بود، بلکه به عنوان یک نماد اجتماعی به ثبت رسید؛ کنسرتی که آینده یک نسل را رقم زد و اعلام حضور نسلی جدید در آمریکا شد. به عبارت دیگر نسل وودستاک به وجود آمده بود.
[/BCOLOR]
[BCOLOR=rgb(255, 255, 255)]
در حاشیه به این نکته هم اشاره کنیم که شماری از تماشاگران جوان وودستاک در دهه های بعد به شهرت جهانی رسیدند. برای مثل «جان کری» (وزیر خارجه فعلی آمریکا) و «استیو جابز» چهره نام آشنای دنیای فناوری. نظر به اینکه در دهه های 1960 و 1970 همه چیز از نظر فرهنگی خوش بینانه بود، باید از کسانی که در وهله نخست بدون توجه به مادیات در جست و جوی ارزش های فرهنگی این جشنواره ها آثار ارزشمندی به تصویر آوردند و برای نسل های بعد به یادگار گذاردند، سپاسگزار بود. مستند وودستاک نه تنها نمایشگر 32 عنوان هنرمند حرفه ای بود، بلکه مدرکی مصور از واپسین سال های دهه 1960 آمریکا و تبلور آرمان های آن دهه است.

Live Aid
[/BCOLOR]
[BCOLOR=rgb(255, 255, 255)] [/BCOLOR]
[BCOLOR=rgb(255, 255, 255)]لایو اید عنوان دو جشنواره است که در 13 ژوییه 1985، هم زمان یکی در استادیوم ومبلی (لندن) و دیگری در استادیوم جان اف. کندی (فیلادلفیا) برپا شد. در استادیوم ومبلی 72 هزار نفر و در استادیوم کندی، 100 هزار نفر تماشاگر این برنامه ها بود. در دیگر کشورها نیز به طور هم زمان هر دو برنامه روی آنتن تلویزیون ها رفت و تخمین زده شد که یک میلیارد و 900 میلیون نفر آن را تماشا کرده باشند.[/BCOLOR]
[BCOLOR=rgb(255, 255, 255)] [/BCOLOR]
[BCOLOR=rgb(255, 255, 255)]
1252578_959.jpg
[/BCOLOR]
[BCOLOR=rgb(255, 255, 255)]
تصاویر میلیون ها نفر از مردم اتیوپی که در اثر گرسنگی جان باخته بودند، در اخبار کانال بی.بی.سی موجب شد تا دو فرد بانفوذ دنیای موسیقی با نام های «باب گلدوف» (خواننده و آهنگ ساز) و «میج یوره» (از گروه «یولتراواکس») به اتفاق شعر و آهنگ «آیا آنان می دانند کریسمس است» را بنویسند و صفحات آن را با عنوان «کمک زنده» در 25 نوامبر 1984 بدون دریافت دستمزد منتشر کنند.
[/BCOLOR]
[BCOLOR=rgb(255, 255, 255)]
تک آهنگ یادشده به مدت پنج هفته در فهرست بریتانیا بود و در نهایت هشت میلیون پوند استرلینگ سود داشت. سپس، ایده برپایی یک کنسرت خیرخواهانه از جانب «بُوی جرج» خواننده گروه «کالچرکلاب»13 به نام بردگان پیشنهاد شد. در این کنسرت 23 عنوان خواننده و گروه در ومبلی و 34 عنوان در فیلادلفیا بدون دریافت هیچ مبلغی برای مردم برنامه اجرا کردند؛ از آن جمله اند در انگلستان:
[/BCOLOR]
[BCOLOR=rgb(255, 255, 255)]
David Bowie/ Payl MC Cartney/ Queen/ Phil Coltins/ U2/ Sting
و در آمریکا:
[/BCOLOR]
[BCOLOR=rgb(255, 255, 255)]
Black Sabbath/ Santana/ Madonna/ Judas Priest/ Beach Boys/ Neill Young/ Bryan Adams
[/BCOLOR]
[BCOLOR=rgb(255, 255, 255)] [/BCOLOR]
[BCOLOR=rgb(255, 255, 255)] هر یک از این 57 عنوان بین یک تا چهار آهنگ خود را برای مردم اجرا کردند. تمام عواید به دست آمده از فروش بلیت ها به نفع گرسنگان اتیوپی هزینه شد و 10 ساعت از 16 ساعتِ جشنواره به صورت تدوین شده در جعبه هایی شامل چهار حلقه دی.وی.دی، در 8 نوامبر 2004 در دسترس خریداران قرار گرفت.

ادامه دارد...
[/BCOLOR]​
 
  • پیشنهادات
  • Behtina

    کاربر نگاه دانلود
    کاربر نگاه دانلود
    عضویت
    2015/11/08
    ارسالی ها
    22,523
    امتیاز واکنش
    65,135
    امتیاز
    1,290
    [BCOLOR=rgb(255, 255, 255)]ماهنامه هنر موسیقی - محسن گلتاش: طبق نظر مورخان، قدمت برپایی جشنواره های موسیقی به مدت 4500 سال پیش از میلاد مسیح در مصر باستان می رسد. آن جشنواره ها در اصل شامل آیین مذهبی و جشن هایی مربوط به رویدادهای سیـاس*ـی بودند که در پایان مراسم، موسیقی همراه با رقـ*ـص و آواز موجب شادمانی فرعون و حاضران می شد. برای مثال وقتی فرعون صاحب فرزندی می شد یا زمانی که سلاطین دگر ممالک به دیدار فرعون می آمدند، این قبیل ضیافت ها ضروری بود. علاوه بر این ها تاریخ همچین نشان از آن دارد که نخستین جشنواره در قرن ششم قبل از میلاد در یونان باستان به مناسبت مسابقات ورزشی پای تیان1 به ثبت رسیده است.[/BCOLOR]
    [BCOLOR=rgb(255, 255, 255)] [/BCOLOR]
    [BCOLOR=rgb(255, 255, 255)]کنسرت بزرگداشت فِرِدی مِرکوری[/BCOLOR]
    [BCOLOR=rgb(255, 255, 255)]
    «فردی مرکوری» خواننده گروه انگلیسی «کویین»14 در 24 نوامبر 1991 در اثر ابتلا به بیماری ایدز درگذشت. این خبر برای طرفداران این گروه موفق راک بسیار غیرمنتظره و دردناک بود. گویا مرکوری بیماری اش را از تمام دوستان و آشنایان پنهان کرده بود. تا اینکه اعضای گروه از تغییر و تکیدگی چهره مرکوری، کنجکاو می شوند و بالاخره بیماری وی آشکار می شود. با این حال بیماری مرکوری فاش نشد تا زمانی که خبر مرگ وی منتشر شد. در فوریه 1992، سه عضو دیگر گروه کویین که به مراسم Brith Awards دعوت شده بودند، خبر برگزاری یک کنسرت بزرگ را با شرکت جمعی از هنرمندان معروف به اطلاع میهمانان رساندند.
    [/BCOLOR]
    [BCOLOR=rgb(255, 255, 255)] [/BCOLOR]
    [BCOLOR=rgb(255, 255, 255)]
    1252583_190.jpg
    [/BCOLOR]
    [BCOLOR=rgb(255, 255, 255)]
    بیستم آوریل 1992 زمان برگزاری اعلام شده و محل کنسرت نیز استادیوم ومبلی لندن بود. هنگامی که باجه های فروش بلیت باز شدند، تمام 72 هزار بلیت طی سه ساعت به فروش رسید. کنسرت به صورت زنده در 76 کشور از طریق تلویزیون و رادیو پخش شد که حدود یک میلیون مخاطب داشت. سه عضو بازمانده گروه کویین، «برایان مِی» (گیتاریست)، «راجر تیلور» (طبال) و «جان دیکن» (نوازنده بیس) در طول مدت کنسرت روی صحنه حضور داشتند و دیگر نوازندگان و خوانندگان را همراهی کردند.
    [/BCOLOR]
    [BCOLOR=rgb(255, 255, 255)]
    «التون جان»، «دیوید بووی»، «جرج مایکل»، «لیزا استانفیلد»، «آنی لیناکس»، «تونی آیومی» (از گروه بلاک سبث) و گروه «متالیکا» و شماره دیگر، آهنگ های شناخته شده خود را اجرا کردند و کویین هم 10 آهنگ از بهترین های گروه را با صدای خوانندگان میهمان اجرا کرد. در اواسط برنامه، «الیزابت تیلور» به روی صحنه آمد و ضمن اظهار تاسف از مرگ فردی مرکوری، تذکراتی برای جلویگری از شیوع بیماری ایدز به مخاطبان گوشزد کرد. در نهایت نیز سود حاصل از کنسرت برای تاسیس خیریه ای به نام «بیناد فونیکس مرکوری» به منظور مداوای بیماران مبتلا به ایدز اختصاص داده شد.
    [/BCOLOR]
    [BCOLOR=rgb(255, 255, 255)]
    بخش هایی از کنسرت، مانند اجرای موسیقی توسط التون جان، جرج مایکل و لیزا استانفیلد به صورت دیسک صوتی بیرون آمد و اکنون کل برنامه در قالب دی.وی.دی بارها تجدید ضبط شده است.
    [/BCOLOR]
    [BCOLOR=rgb(255, 255, 255)]
    لایو ایت عنوان مجموعه کنسرت های خیرخواهانه است که در دوم و ششم ژوییه 2005 در کشورهای اروپایی، آمریکا، ژاپن و آفریقای جنوبی برپا شدند. این مراسم در بیستمین سال «لایو اید» به همان طریق و مفصل تر از آن به اجرا درآمد و نیمی از درآمد حاصل از آن به نهادهایی اهدا شد که برای گرسنگان آفریقا فعالیت می کردند. این بار هم باب گِلدوف که باعث و بانی لایو اید بود، مدیریت این سری جشنواره ها را عهده دار بود.
    [/BCOLOR]
    [BCOLOR=rgb(255, 255, 255)]
    تعداد مجریان هنرمند اعم از نوازنده و خواننده به هزار نفر می رسید که برنامه آنان از 182 شبکه تلویزیونی و دو هزار ایستگاه رادیویی پخش می شد. باب گلدوف خبر رسانه ای مراسم را در 31 می 2005 اعلام کرد و پس از آن بیشتر هنرمندانی که در لایو اید اجرا داشتند، برای حضور در لایو ایت نیز اعلام آمادگی کردند.
    [/BCOLOR]
    [BCOLOR=rgb(255, 255, 255)]
    مرکز کنسرت ها، هایدپارک لندن بود و در ردیف میهمانان ویژه، اشخاص سرشناسی چون «کوفی عنان» (دبیرکل سازمان ملل)، «بیل گیتس» و «نلسون ماندلا» دیده می شدند.
    [/BCOLOR]
    [BCOLOR=rgb(255, 255, 255)]
    لازم به گفتن است که یکی از بخش های جذاب جشنواره، اجرای گروه «پینک فلوید» بود که بعد از 24 سال جدایی، «راجر واترز» به طور موقت به سه دوست قدیمی اش پیوست و حدود 20 دقیقه آهنگ هایی را که رنگ خاطره برای مردم داشت، اجرا کردند؛ از آن جمله بود: «ای کاش تو اینجا بودی» که به دوست غایبشان «سید بارت» (که در سال 2006 از دنیا رفت) تقدیم کردند. مشروح این فستیوال هم در قالب دیسک های تصویری و صوتی منتشر شد.

    گروه دوم
    [/BCOLOR]
    [BCOLOR=rgb(255, 255, 255)]
    دسته دوم مراسمی است که اختصاص به جوایز موسیقی دارند و با عنوان Music Awards شناخته می شوند. این جشنواره ها با معرفی برترین های سال موسیقی، صرفا جنبه رقابت دارند. بعضی از جشنواره ها، انواع سبک های موسیقی را در برنامه دارند و نامزدهایشان را از میان درخشان ترین چهره های موفق یک سال گذشته شان انتخاب می کنند. علاوه بر آن فهرستی از تک آهنگ ها، آلبوم ها، آهنگ سازان، ترانه سرایان و خوانندگان در طبقه بندی ها جای دارند که همه آن ها تقریبا دو ماه قبل از تاریخ مراسم از طریق رسانه ها و نشریات نامشان اعلام می شود.
    [/BCOLOR]
    [BCOLOR=rgb(255, 255, 255)] [/BCOLOR]
    [BCOLOR=rgb(255, 255, 255)]
    1252584_959.jpg
    [/BCOLOR]
    [BCOLOR=rgb(255, 255, 255)]
    در هر رشته پنج، چهار و گاهی سه نام کاندید می شوند و در شب مراسم، پاکت مهر و موم شده توسط هنرمندی که جنبه میهمان دارد، باز و نام برنده خوانده می شود. در ادامه برنامه، برنده روی صحنه می آید و تندیسی را که مختص همان جشنواره ساخته شده است، به وی اعطا می شود.
    [/BCOLOR]
    [BCOLOR=rgb(255, 255, 255)]
    یک رشته دیگر انتخاب بهترین موسیقی فیلم است که از میان فیلم های سینمایی به نمایش درآمده طی یک سال گذشته، یکی را انتخاب می کنند و تندیس به آهنگ ساز آن تعلق می گیرد. هر یک از جشنواره های گروه دوم در چهارچوب خاص خود فعالیت می کنند و پرواضح است که مسئولیت مدیران و گردانندگان آن افزون بر هر نمونه دیگر است.
    [/BCOLOR]
    [BCOLOR=rgb(255, 255, 255)]
    فارغ از این مباحث، لازم است بدانیم که معیار تشریفاتی جشنواره ها، معیار سنجش درستی برای انواع موسیقی نیست. البته این قضیه درباره جشنواره های مشهور سینمایی هم صدق می کند و بی سبب نیست که گاهی بعد از اعلام نتایج جوایز اسکار از جانب صاحب نظران، انتقادات ضد و نقیضی علیه آکادمی علوم و هنرهای سینمایی (اسکار) شنیده می شود. اما اهمیت این جوایز تا جایی است که نتایج آنان و نام برندگان در کنار اخبار رسانه ای به اطلاع مردم رسانده می شود.

    جوایز گِرَمی15
    [/BCOLOR]
    [BCOLOR=rgb(255, 255, 255)] [/BCOLOR]
    [BCOLOR=rgb(255, 255, 255)]گرمی نام مراسم اهدای جوایزی است که توسط آکادمی علوم و هنرهای ضبط به دستاوردهای برجسته در تولید موسیقی تعلق می گیرد. گرمی از نظر ارزش در ماهیت، معادل جایزه اسکار در صنعت فیلم سازی و جایزه اِمی16 در تلویزیون است. جایزه گرمی، تندیس طلایی یک گرامافون است که توسط موسسه بیلینگز17 ساخته شد و به اصطلاح آن را اسکار موسیقی می دانند.[/BCOLOR]
    [BCOLOR=rgb(255, 255, 255)] [/BCOLOR]
    [BCOLOR=rgb(255, 255, 255)]
    1252585_153.jpg
    [/BCOLOR]
    [BCOLOR=rgb(255, 255, 255)]
    گرمی از نام گرامافون گرفته شده است. این مراسم دارای 108 رده بندی خاص است که سبک هایی چون پاپ، راک، آراندبی و رپ را در بر می گیرد و رای تمام داوران در نتیجه نهایی این مراسم تاثیرگذار است. نخستین مراسم گرمی در 4 می 1959 برگزار شد و هنوز خبری از جنبش رو به رشد فرهنگی، یعنی آن چیزی که ما اکنون دهه شصت می نامیم نبود؛ از این رو مانند دیگر جشنواره ها در نیمه اول دهه شصت هنوز متکی به همان الگوهای از پیش تعیین شده و کاملا محدود به راک اندرول، کانتری و جَز بود.
    [/BCOLOR]
    [BCOLOR=rgb(255, 255, 255)]
    از آنجا که مراسم گرمی در یکم اکتبر هر سال برپا می شود، بنابراین آهنگ ها و آلبوم هایی که از دوم اکتبر تا پایان دسامبر همان سال منتشر می شوند، برای شرکت در گرمی سال بعد انتخاب می شوند. برای مثال «فانتزی دوتایی»18 از جان لنون در نوامبر 1980، 16 روز دیرتر از جوایز گرمی منتشر شد و به همین خاطر برای جوایز گرمی سال 1981 نامزد شد و از قضا جایزه گرمی بهترین آلبوم سال را تصاحب کرد. جوایز گرمی در سبک های رده بندی شده دارای چهار جایزه اصلی به قرار زیر هستند:
    [/BCOLOR]
    [BCOLOR=rgb(255, 255, 255)]
    1. آلبوم سال که به خواننده و تهیه کننده یک آهنگ اهدا می شود؛
    [/BCOLOR]
    [BCOLOR=rgb(255, 255, 255)]
    2. ترانه سال که به آهنگس از و ترانه سرای آن تعلق می گیرد؛
    [/BCOLOR]
    [BCOLOR=rgb(255, 255, 255)]
    3. بهترین خواننده سال؛
    [/BCOLOR]
    [BCOLOR=rgb(255, 255, 255)]
    4. بهترین هنرمند تازه کار که برای نخستین بار به صورت رسمی اثری موفق از خود منتشر کرده است.
    [/BCOLOR]
    [BCOLOR=rgb(255, 255, 255)]
    جوایز دیگری چون بهترین ضبط سال، بهترین ویدئوکلیپ، بهترین گروه متال و... از بخش های دیگر مراسم اهدای جوایز ویژه است. از جمله تندیس اسطوره به عنوان ادای احترام به هنرمند در قید حیاتی که دارای تاثیر و نفوذی درخور توجه در صنعت موسیقی بوده باشد. همچنین جایزه یک عمر دستاورد هنری برای تقدیر از هنرمندی است که در طول عمر خود دستاوردهای مهمی در موسیقی داشته است. این جایزه با آنچه تندیس اسطوره نامیده شد، متفاوت است.
    [/BCOLOR]
    [BCOLOR=rgb(255, 255, 255)]
    برترین برندگان جایزه گرمی که در یک مراسم هشت جایزه را برد، «مایکل جکسون» در سال 1984 و گروه «سانتانا» در سال 2000 بوده اند. مایکل جکسون در آن سال کاندید 12 جایزه بود که از آن تعداد، هشت تندیس را به دست آورد. بیشترین رکورد گرمی در یک دوره، بعد از مایکل جکسون و سانتانا متعلق به «اَدل»19 بانوی خواننده انگلیسی است که در یک شب شش جایزه گرمی دریافت کرد. بیشتر اوقات مراسم گرمی توسط «سر جرج سالتی» رهبر ارکستر سمفونی شیکاگو برگزار شده است. آمار نشان می دهد که نام بـرده در جمع برنده 31 جایزه گرمی بوده و تا پیش از مرگش در سال 1997، 74 بار کاندید شده بود.

    جوایز ام.تی.وی (Mtv)
    [/BCOLOR]
    [BCOLOR=rgb(255, 255, 255)] [/BCOLOR]
    [BCOLOR=rgb(255, 255, 255)]ام.تی.وی از یکم اوت 1981 در آمریکا آغاز به کار کرد و نخستین کانال تلویزیونی در جهان بود که به پخش شبانه روزی نماهنگ (ویدئوکلیپ) اختصاص داشت. این شبکه از سال 1987 پخش برنامه های خود را به سراسر جهان گسترش داد و در عرصه رسانه ای علاوه بر پخش نماهنگ، میان برنامه های سرگرم کننده، قطعات طنز، کنسرت، بیوگرافی هنرمندان و اخبار موسیقی را شامل می شد.[/BCOLOR]
    [BCOLOR=rgb(255, 255, 255)] [/BCOLOR]
    [BCOLOR=rgb(255, 255, 255)]
    1252586_192.jpg
    [/BCOLOR]
    [BCOLOR=rgb(255, 255, 255)]
    ام.تی.وی در راستای جذب هرچه بیشتر مخاطب از سال 1990 به تدریج شبکه های دیگری در کشورهای غیرانگلیسی زبان تاسیس کرد؛ مانند ام.تی.وی عربی (مختص کشورهای عربی)، فرانسوی (مخصوص فرانسه، بلژیک، هلند و لوکزامبورک)، آلمانی و ژاپنی و همین طور در زیرشاخه هایش کانال هایی چون وی.اچ.وان20 که تا حدودی به دور از نماهنگ های روز و بیشتر به سمت موسیقی راک گرایش دارد.
    [/BCOLOR]
    [BCOLOR=rgb(255, 255, 255)]
    این شبکه، از ابتدای تاسیس خود جوایزی را با عنوان «جوایز موزیک ویدئوی ام.تی.وی» طی مراسم فوق العاده باشکوهی پایه گذاری کرد که به نحوی با مراسم گرمی رقابت می کرد. طبقه بندی سبک ها و رشته ها، دقیقا مشابه گرمی است؛ به طوری که مشکل است بگوییم کدام یک بر دیگری برتری دارد.
    [/BCOLOR]
    [BCOLOR=rgb(255, 255, 255)]
    سرمایه گذاران، مدیران استودیوها و صاحبان لیبل های موسیقی برای به شهرت رساندن هنرمندان خود از فرصت هایی که ام.تی.وی در اختیارشان می گذارد کمال استفاده را می برند و در همین راستا توانسته اند به جشنواره سالیانه ام.تی.وی تسلط پیدا کنند.
    [/BCOLOR]
    [BCOLOR=rgb(255, 255, 255)]
    مبالغ هنگفتی که از جانب این اسپانسرها و توسط آگهی های تجاری نصیب شبکه ام.تی.وی می شود، این کانال را در زمره ثروتمندترین شبکه های سراسری جهان درآورده است. مشابه مراسمی که شرحش گذشت، گرمی و ام.تی.وی، مراسمی هم ویژه موسیقی آمریکای جنوبی دارد. «جوایز موسیقی آمریکایی»21 هم یکی دیگر از جشنواره هایی است که با سابقه ای طولانی، مشابه و نزدیک به گرمی برگزار می شود و پخش سراسری هم دارد.
    [/BCOLOR]
    [BCOLOR=rgb(255, 255, 255)]
    خلاصه کلام اینکه، جنبه تجاری جشنواره های یادشده به مراتب بیش از ماهیت هنری آنان است و تمام توجه آنان تبلیغ به نفع هنرمندان خودشان است. مراسم گرمی، ام.تی.وی و میوزیک آواردز و فرش قرمز آنان جوانگاه مِزون ها و طراحان معروف جهان است که در شب مراسم تازه ترین دستاوردهای مد را در قامت ستارگان موسیقی معرفی می کنند.
    [/BCOLOR]
    [BCOLOR=rgb(255, 255, 255)]
    «کتی هورن»، مدشناس روزنامه نیویورک تایمز می گوید: این مزون ها و خیاط خانه ها اصلا کاری به جوایز موسیقی و نتایج آن ندارند؛ تنها هدف آنان برجسته کردن محصولاتشان و حفظ مقام و رتبه مزون است. «کریستین دیور» طراحی می کند و در جشنواره های موسیقی و اسکار فعالیتش چشمگیر است. «جورجیو آرمانی» در تمام دوره ها شرکت دارد، «شانل» نیز تامین کننده لباس خانم «بیانسه ناولز» (خواننده و بازیگر) است که در مراسم امسال ام.تی.وی جایزه بهترین خواننده سال 2016 را گرفت.

    رقابت آهنگ های اروپایی22
    [/BCOLOR]
    [BCOLOR=rgb(255, 255, 255)] [/BCOLOR]
    [BCOLOR=rgb(255, 255, 255)]همان طور که عنوان این بخش نشان می دهد، این همایش هنری به موسیقی کشورهای اروپایی اختصاص دارد و نخستین مراسم آن در 24 ماه می 1956 بود که هفت کشور در آن شرکت داشتند و تا پایان قرن بیستم تعداد شرکت کنندگان هر دوره به 40 کشور رسید. با اتمام جنگ سرد در اوایل دهه 90، ناگهان تعداد کشورهای شرکت کننده افزایش یافت؛ زیرا تا قبل از آن تاریخ تمام کشورهای اروپایی که تحت سلطه شوروی کمونیستی قرار داشتند از شرکت در این رقابت ها محروم بودند. در سال 2005 نیز دو کشور بلغارستان و مُلدووا به شرکت کنندگان اضافه شدند و به عبارتی در حال حاضر، تنها سه کشور اروپایی در این جشنواره شرکت نمی کنند.[/BCOLOR]
    [BCOLOR=rgb(255, 255, 255)] [/BCOLOR]
    [BCOLOR=rgb(255, 255, 255)]
    1252587_437.jpg
    [/BCOLOR]
    [BCOLOR=rgb(255, 255, 255)]
    مورد استثنایی استرالیا از قاره اقیانوسیه است که از سال 2005 به جمع شرکت کنندگان اروپایی اضافه شد. سال 2016 شصت و یکمین دوره این فستیوال بود که در استکهلم (سوئد) برگزار شد. چنین مرسوم است که هر آهنگی رتبه نخست را کسب کند، مراسم بعدی در کشور همان خواننده برپا می شود و این سومین باری است که سوئد میزبان مراسم می شود. (سال های 1975، 2000 و 2016) بودجه های این رقابت ها به طور مشترک از سوی کشورهای شرکت کننده تامین می شود. هر کشور اروپایی در صورتی می تواند در این مراسم شرکت کند که سهم خود را پرداخته باشد. مثلا رومانی که در فهرست بود، به دلیل مقروض بودن سهم سال گذشته اش، از فهرست سال جاری حذف شد.
    [/BCOLOR]
    [BCOLOR=rgb(255, 255, 255)]
    در دوره های پیشین، مراسم به طور زنده از رسانه های اروپایی پخش می شد؛ ولی امسال برای بار نخست، شبکه های آمریکایی هم آن را به طور هم زمان پخش کردند. در این دوره، تخمین زده شده است که 204 میلیون بیننده، مراسم مسابقه آواز یورو ویژن را تماشا کرده باشند که نسبت به سال 2015، پنج میلیون افزایش داشته است. در خلال 61 دوره ای که «رقابت آهنگ های اروپایی» پشت سر گذاشته است، این جشنواره آهنگ هایی بس زیبا و فراموش نشدنی که هنوز هم دوستداران فراوانی دارد به جهانیان معرفی کرده است.
    [/BCOLOR]
    [BCOLOR=rgb(255, 255, 255)]
    در خلال 20 سال گذشته فستیوال های دیگری به دور از جار و جنجال های تجاری، کمبود موسیقی جدی در جشنواره ها را جبران کرده اند که این قبیل جشنواره ها، هر کدام با یک ژانر خاص از موسیقی پیوند خورده اند. برای مثال نوعی موسیقی که به الکترونیک و «عصر جدید»23 شهرت دارد و ریشه آن در مکتب موسیقیایی «برلین اسکول» روییده شده، موسیقی بی کلام با استفاده از کیبوردهای الکترونیکی است که طرفداران اروپایی آن بیش از طرفداران آمریکایی اش است.
    [/BCOLOR]
    [BCOLOR=rgb(255, 255, 255)] [/BCOLOR]
    [BCOLOR=rgb(255, 255, 255)]با این اوصاف می توان به این نتیجه رسید که همچون سده های گذشته سلیقه مردم اروپا از نظر سطح فرهنگی موسیقی به غربی ها برتری دارد و بسیاری از نوازندگان و آهنگ سازانی که در دنیا فعالیت می کنند و اعضای ارکسترهای بزرگ هستند، بیشتر اهل اروپا، به خصوص اروپای شرقی اند.[/BCOLOR]
    [BCOLOR=rgb(255, 255, 255)]
    شماری از این افراد با شهرتی نسبی به آمریکا مهاجرت می کنند با تصور اینکه در آمریکا می توانند به شهرت جهانی برسند که البته تصوری درست است. یک نمونه مثال زدنی نوازنده یونانی، «یانی» است که بعد از مهاجرت به آمریکا و پخش کنسرتی از وی در کانال ام.تی.وی، در سراسر گیتی به شهرت رسید. بزرگ ترین فستیوال موسیقی الکترونیک نیز در برلین و آمستردام، سالی یک بار برگزار شده و جوایزی به بهترین ها اهدا می شود؛ ولی کنسرت های آزادِ الکترونیک در کشورهای اروپای شرقی، به خصوص در لهستان طی دوازده ماه سال ادامه داشته و دوستداران بی شماری دارد.
    [/BCOLOR]
    [BCOLOR=rgb(255, 255, 255)]
    پی نوشت ها:
    [/BCOLOR]
    [BCOLOR=rgb(255, 255, 255)]
    1. Pythian Games.
    2. Kithara.
    3. Amadeus.
    4. Tangleweed.
    5. Stockbridge.
    6. Madison Square Garden.
    7. Wembley Arena.
    8. Desert Jazz and Rock Festival.
    9. Hollywood Bowl- Shea Stadium.
    10. Woodstack.
    11. Joe Cocker- Santana.
    12. The Who- Sly and the.
    13. Big George/ Culture Club.
    14. Queen.
    15. Grammy Awards.
    16. Emmy.
    17. Billings art works.
    18. Double Fantasy.
    19. Adele.
    20. VH1.
    21. American music awards.
    22. The Eurovision Song Contest.
    23. New Age.
    [/BCOLOR]​
     

    برخی موضوعات مشابه

    بالا