- عضویت
- 2017/02/07
- ارسالی ها
- 5,830
- امتیاز واکنش
- 35,457
- امتیاز
- 1,120
- سن
- 21
من بیمارم اختلال خودبیمارانگاری را می شناسید
خود بیمار انگار یا هایپوکاندریاک, در اصطلاح روان شناسی و روانپزشکی, به شخصی اطلاق می شود که با برخورداری از سلامت بدنی و جسمی, خود را بیمار می پندارد و همواره از دردها و تکالیف فرضی شکایت می کند معمولا با آن که معاینات و بررسی های طبی مکمل این افراد, هیچ مشکلی را نشان نمی دهد, اما فرد خودبیمارانگار قویا به ابتلا به یک بیماری جدی یا مرگبار معتقد است و با استرس و نگرانی بسیار, برای درمان خود تلاش می کند به همین دلیل به این بیماری, اختلال یا سندرم بیمار خیالی نیز می گویند
با کوله باری از اندوه و کیسه های پلاستیکی پر از دارو و گاهی نیز با پوشه های قطور حاوی آزمایش ها، رادیوگرافی، سونوگرافی و نسخه های پزشکان متعدد از درمانگاهی به درمانگاه دیگر می رود، تنها به این امید که بالاخره یکی از پزشکان متوجه علت اصلی مشکلش بشود.
تعجب نکنید این اوضاع و احوال فردی است که دائم فکر می کند بیمار است، ولی هیچ پزشکی نمی تواند بیماری او را تشخیص دهد!
خود بیمار انگار یا هایپوکاندریاک، در اصطلاح روان شناسی و روانپزشکی، به شخصی اطلاق می شود که با برخورداری از سلامت بدنی و جسمی، خود را بیمار می پندارد و همواره از دردها و تکالیف فرضی شکایت می کند. معمولا با آن که معاینات و بررسی های طبی مکمل این افراد، هیچ مشکلی را نشان نمی دهد، اما فرد خودبیمارانگار قویا به ابتلا به یک بیماری جدی یا مرگبار معتقد است و با استرس و نگرانی بسیار، برای درمان خود تلاش می کند. به همین دلیل به این بیماری، اختلال یا سندرم بیمار خیالی نیز می گویند.
خودبیمارانگارها همیشه دچار یک نوع وسواس فکری و ترس از یک بیماری هستند. این بیماران اشتغال فکری و نگرانی پیوسته ای درباره حالت سلامت یا وضعیت اعضای بدن خود دارند و معمولا نیز در مورد عملکرد بدن خویش، دچار شک و تردید شده و شکایت های متعددی را از دردهای جسمانی خود ابراز می کنند.
مبتلایان به این بیماری هر کارکرد بدنی ای را که عموم مردم بدیهی می دانند و توجهی به آن نمی کنند به صورت نشانه ای از یک بیماری خطیر و درمان ناپذیر در نظر می گیرند. آنها ممکن است فعالیت های طبیعی بدن مانند تندی و کندی ضربان قلب، اجابت مزاج، سردرد عادی، عرق کردن، خستگی و حتی مسائل جزئی و غیرطبیعی دیگری چون بی خوابی، بی اشتهایی یا پراشتهایی تب، آبریزش بینی، گلودرد، جوش و دمل های کوچک یا دیگر تظاهرات معمولی جلدی و امثال آنها را اغراق آمیز درک کرده، به عنوان علائم یا نشانه ای جدی از شرایط بد بیماری خود تصور کنند. اگرچه گاهی نیز ممکن است بر اعمال مبهم و پیچیده ای متمرکز شوند که معنایی جز بیماری خاص برای آنها ندارد؛ مثلا بدن خسته و کوفته یا یک دل درد ساده از نظر آنها به عنوان نشانه ای برای شروع یک بیماری خطرناک و وحشتناک تعبیر می شود.
این تصور خودبیمارانگارانه، زمانی بیماری تلقی می شود که حداقل شش ماه از آغاز آن بگذرد و با وجود تایید و اطمینان کامل از سلامت بدن توسط پزشک، فرد همچنان بر بیمار بودن خود اصرار داشته و ترس از آن را به صورت مراجعه مکرر به کلینیک ها و درمانگاه های مختلف جبران کند. بیماری هیپوکندریازیس به یک نسبت زنان و مردان را مبتلا می کند و احتمال بروز آن در هر سنی حتی در بچه ها وجود دارد اگرچه شیوع بیشتر آن اوایل بزرگسالی است.
خود بیمار انگار یا هایپوکاندریاک, در اصطلاح روان شناسی و روانپزشکی, به شخصی اطلاق می شود که با برخورداری از سلامت بدنی و جسمی, خود را بیمار می پندارد و همواره از دردها و تکالیف فرضی شکایت می کند معمولا با آن که معاینات و بررسی های طبی مکمل این افراد, هیچ مشکلی را نشان نمی دهد, اما فرد خودبیمارانگار قویا به ابتلا به یک بیماری جدی یا مرگبار معتقد است و با استرس و نگرانی بسیار, برای درمان خود تلاش می کند به همین دلیل به این بیماری, اختلال یا سندرم بیمار خیالی نیز می گویند
با کوله باری از اندوه و کیسه های پلاستیکی پر از دارو و گاهی نیز با پوشه های قطور حاوی آزمایش ها، رادیوگرافی، سونوگرافی و نسخه های پزشکان متعدد از درمانگاهی به درمانگاه دیگر می رود، تنها به این امید که بالاخره یکی از پزشکان متوجه علت اصلی مشکلش بشود.
تعجب نکنید این اوضاع و احوال فردی است که دائم فکر می کند بیمار است، ولی هیچ پزشکی نمی تواند بیماری او را تشخیص دهد!
خود بیمار انگار یا هایپوکاندریاک، در اصطلاح روان شناسی و روانپزشکی، به شخصی اطلاق می شود که با برخورداری از سلامت بدنی و جسمی، خود را بیمار می پندارد و همواره از دردها و تکالیف فرضی شکایت می کند. معمولا با آن که معاینات و بررسی های طبی مکمل این افراد، هیچ مشکلی را نشان نمی دهد، اما فرد خودبیمارانگار قویا به ابتلا به یک بیماری جدی یا مرگبار معتقد است و با استرس و نگرانی بسیار، برای درمان خود تلاش می کند. به همین دلیل به این بیماری، اختلال یا سندرم بیمار خیالی نیز می گویند.
خودبیمارانگارها همیشه دچار یک نوع وسواس فکری و ترس از یک بیماری هستند. این بیماران اشتغال فکری و نگرانی پیوسته ای درباره حالت سلامت یا وضعیت اعضای بدن خود دارند و معمولا نیز در مورد عملکرد بدن خویش، دچار شک و تردید شده و شکایت های متعددی را از دردهای جسمانی خود ابراز می کنند.
مبتلایان به این بیماری هر کارکرد بدنی ای را که عموم مردم بدیهی می دانند و توجهی به آن نمی کنند به صورت نشانه ای از یک بیماری خطیر و درمان ناپذیر در نظر می گیرند. آنها ممکن است فعالیت های طبیعی بدن مانند تندی و کندی ضربان قلب، اجابت مزاج، سردرد عادی، عرق کردن، خستگی و حتی مسائل جزئی و غیرطبیعی دیگری چون بی خوابی، بی اشتهایی یا پراشتهایی تب، آبریزش بینی، گلودرد، جوش و دمل های کوچک یا دیگر تظاهرات معمولی جلدی و امثال آنها را اغراق آمیز درک کرده، به عنوان علائم یا نشانه ای جدی از شرایط بد بیماری خود تصور کنند. اگرچه گاهی نیز ممکن است بر اعمال مبهم و پیچیده ای متمرکز شوند که معنایی جز بیماری خاص برای آنها ندارد؛ مثلا بدن خسته و کوفته یا یک دل درد ساده از نظر آنها به عنوان نشانه ای برای شروع یک بیماری خطرناک و وحشتناک تعبیر می شود.
این تصور خودبیمارانگارانه، زمانی بیماری تلقی می شود که حداقل شش ماه از آغاز آن بگذرد و با وجود تایید و اطمینان کامل از سلامت بدن توسط پزشک، فرد همچنان بر بیمار بودن خود اصرار داشته و ترس از آن را به صورت مراجعه مکرر به کلینیک ها و درمانگاه های مختلف جبران کند. بیماری هیپوکندریازیس به یک نسبت زنان و مردان را مبتلا می کند و احتمال بروز آن در هر سنی حتی در بچه ها وجود دارد اگرچه شیوع بیشتر آن اوایل بزرگسالی است.