- عضویت
- 2017/02/07
- ارسالی ها
- 5,830
- امتیاز واکنش
- 35,457
- امتیاز
- 1,120
- سن
- 21
احسان شریعتی از نوشریعتی میگوید
احسان شریعتی نوشریعتی را نه به معنای عبور از شریعتی بلکه نوبازسازی شریعتی می داند او در گفت و گوی حاضر به دو پرسش پاسخ می دهد, دو پرسشی که در گفت وگو با روشنفکران متأثر از شریعتی و نیز موافقان و منتقدان او و در آستانه همایش چهلمین یادمان علی شریعتی با چند تن از آنها مطرح می شود ١ بحران مبتلابه امروز ما و پرسمان اصلی این دوران را چه می دانید ۲ با توجه به میراث شریعتی و پیشینه و پشتوانه هم اندیشی و هم سخنی در سرمشق گفتمانی و صورت بندی معرفتی دوران او, اکنون چه راه حل, خروجی و برون رفتی ارائه می دهید
به نظر من، اولین محور، توضیح و تبیین میراث شریعتی و معنای «نوشریعتی» است. البته بنده خود فلسفه پژوهم و از بابتی «شریعتیست» نیستم و خود شریعتی نیز با این تعبیر موافق نبود و مثلاً می گفت که نیچه نیهیلیست نبود یا مارکس مارکسیست نبود... اما من به عنوان کسی که وفادار به پروژه رنسانس و رفورماسیون ملی و مذهبی سیدجمال، اقبال و شریعتی است، پوینده این پروژه بوده ام و از طرفی مستقل می اندیشم. اولین مفهومی که با توجه به این دو پرسش باید تعریف کنیم، «میراث» شریعتی است. میراث شریعتی علاوه بر مجموعه آثار او که عبارت باشد از «اسلامیات، اجتماعیات و کویریات»، یک سنت، سیره و منش است که در آن نوعی «یک تویی»، اخلاص، گشودگی به افق های فکری مختلف، چندساحتی بودن و همچنین، نوعی زبان معلمی وجود دارد به گونه ای که می تواند به راحتی با مردم ارتباط برقرار کند. پس منظور از میراث شریعتی، مجموع میراث اندیشگانی و منش شخصی اوست. اما مایلم تا میراث فکری دکتر را در چند محور تبیین کنم. آخرین نظریاتی که شریعتی دارد از این نظر مهم است که این ها مجموعه ای هستند که عمدتاً پس از زندان طرح شده اند. دکتر در آن ایام، مباحثی کلیدی مثل «عرفان، برابری، آزادی» مطرح می کند که بسیار مهم است. این مباحث، یک طرح «مانیفست وار» برنامه ای بودند برای آینده. همین بحث عرفان، برابری، آزادی در برهه ای از تاریخ ایران مطرح شد که یک بحران ایدئولوژیک پیش آمده بود. یا بحث های دیگری که توسط دکتر مطرح شده و از آن میان می توان به «آزادی انسان، انسان آزاد»، «جهت گیری طبقاتی اسلام»، «عشق، توحید» و «خودسازی انقلابی»... اشاره کرد که در واقع، ابعاد سه گانه عرفان، برابری، آزادی هستند. منتهی این مباحث در اندیشه دکتر شریعتی به صورت رادیکال مطرح می شود. هم آزادی، هم جهت گیری طبقاتی و هم بعد عرفانی که این طرح در مجموعه آثار ۲، خودسازی انقلابی مطرح شده است.
وجه دیگر این میراث، رویکرد جدیدی است که آن را «اسلام شناسی فلسفی» می خوانیم که در برابر اسلام شناسی «هندسی» در حسینیه ارشاد و قبل از آن نیز اسلام شناسی «تاریخی» در دانشگاه مشهد طرح شد. بنابراین ما سه نوع اسلام شناسی از شریعتی در اختیار داریم: یکی تاریخی که در مشهد بود، یکی هندسی که در ارشاد بود و یکی فلسفی دوره آخر و در «نامه ها»یی است که برخی از آن ها را هم خطاب به خود بنده نوشته است. در آنجا دکتر شریعتی متذکر می شود که ما پیش تر تأکید را روی تاریخ و اجتماع گذاشتیم اما اکنون باید به هستی شناسی و انسان شناسی فلسفه توجه کنیم. مجموعه رویکرد فلسفی به انسان و هستی و...، را اسلام شناسی فلسفی می نامیم. در همین راستا نیز به بنده توصیه می کرد که بروم و فلسفه غرب و شرق بخوانم. بحث دیگر این میراث، «بازگشت به خویشتن» است که دنباله همان مباحث پیشین بوده با این ممیزه که «کدامین» خویشتن؟ چراکه پروژه ای که در آن زمان نظام سیـاس*ـی پیشین دنبال می کرد نوعی بازگشت به خویش هویت گرایانه بود که شخصیت های فکری مانند نصر، فردید، نراقی، و... مطرح می کردند. بحث بعدی حُر است. به قول آقای تهرانی اگر خطی بین ابوذر که اولین بحث شریعتی است تا حر که آخرین بحث اوست بکشیم، استمرار فکری شریعتی را نشان خواهد داد. بحث مهم دیگر، تولد دوباره اسلام در نگاهی سریع بر فراز یک قرن است که در آن جمع بندی از استراتژی سیدجمال الدین اسدآبادی، اقبال لاهوری، عبده و... به دست می دهد و از خلال آن دوره های مبارزاتی پیشین و معاصر را نقد کرده و به این پاسخ می گوید که اساساً چرا از مشروطه تاکنون پیروز نشده ایم؟ و به این گونه پاسخ می دهد: اولاً بدین سبب که اندیشه نداشتیم و کار بنیادین فکری نکردیم و ثانیاً، همواره حاکمیت سیـاس*ـی را مخاطب قرار دادیم درحالی که باید مردم را مخاطب قرار می دادیم. بنابراین به دو کار فرامی خواند: یکی، کار نظری بنیادی و دیگر، کار پایه ای از مردم به عنوان استراتژی. وجه دیگر، مجموعه نامه های شریعتی در آن دوره آخر حیاتش بوده که در آنجا تزهای آخر خود را فرمول بندی می کند و اگر همان ها به درستی استخراج شود، خطش برای آینده مشخص می شود.
![55dad21e9aa73c73136f00f9437ac02b.jpg](http://www.aftabir.com/articles/applied_sciences/social_science/images/55dad21e9aa73c73136f00f9437ac02b.jpg)
احسان شریعتی نوشریعتی را نه به معنای عبور از شریعتی بلکه نوبازسازی شریعتی می داند او در گفت و گوی حاضر به دو پرسش پاسخ می دهد, دو پرسشی که در گفت وگو با روشنفکران متأثر از شریعتی و نیز موافقان و منتقدان او و در آستانه همایش چهلمین یادمان علی شریعتی با چند تن از آنها مطرح می شود ١ بحران مبتلابه امروز ما و پرسمان اصلی این دوران را چه می دانید ۲ با توجه به میراث شریعتی و پیشینه و پشتوانه هم اندیشی و هم سخنی در سرمشق گفتمانی و صورت بندی معرفتی دوران او, اکنون چه راه حل, خروجی و برون رفتی ارائه می دهید
به نظر من، اولین محور، توضیح و تبیین میراث شریعتی و معنای «نوشریعتی» است. البته بنده خود فلسفه پژوهم و از بابتی «شریعتیست» نیستم و خود شریعتی نیز با این تعبیر موافق نبود و مثلاً می گفت که نیچه نیهیلیست نبود یا مارکس مارکسیست نبود... اما من به عنوان کسی که وفادار به پروژه رنسانس و رفورماسیون ملی و مذهبی سیدجمال، اقبال و شریعتی است، پوینده این پروژه بوده ام و از طرفی مستقل می اندیشم. اولین مفهومی که با توجه به این دو پرسش باید تعریف کنیم، «میراث» شریعتی است. میراث شریعتی علاوه بر مجموعه آثار او که عبارت باشد از «اسلامیات، اجتماعیات و کویریات»، یک سنت، سیره و منش است که در آن نوعی «یک تویی»، اخلاص، گشودگی به افق های فکری مختلف، چندساحتی بودن و همچنین، نوعی زبان معلمی وجود دارد به گونه ای که می تواند به راحتی با مردم ارتباط برقرار کند. پس منظور از میراث شریعتی، مجموع میراث اندیشگانی و منش شخصی اوست. اما مایلم تا میراث فکری دکتر را در چند محور تبیین کنم. آخرین نظریاتی که شریعتی دارد از این نظر مهم است که این ها مجموعه ای هستند که عمدتاً پس از زندان طرح شده اند. دکتر در آن ایام، مباحثی کلیدی مثل «عرفان، برابری، آزادی» مطرح می کند که بسیار مهم است. این مباحث، یک طرح «مانیفست وار» برنامه ای بودند برای آینده. همین بحث عرفان، برابری، آزادی در برهه ای از تاریخ ایران مطرح شد که یک بحران ایدئولوژیک پیش آمده بود. یا بحث های دیگری که توسط دکتر مطرح شده و از آن میان می توان به «آزادی انسان، انسان آزاد»، «جهت گیری طبقاتی اسلام»، «عشق، توحید» و «خودسازی انقلابی»... اشاره کرد که در واقع، ابعاد سه گانه عرفان، برابری، آزادی هستند. منتهی این مباحث در اندیشه دکتر شریعتی به صورت رادیکال مطرح می شود. هم آزادی، هم جهت گیری طبقاتی و هم بعد عرفانی که این طرح در مجموعه آثار ۲، خودسازی انقلابی مطرح شده است.
وجه دیگر این میراث، رویکرد جدیدی است که آن را «اسلام شناسی فلسفی» می خوانیم که در برابر اسلام شناسی «هندسی» در حسینیه ارشاد و قبل از آن نیز اسلام شناسی «تاریخی» در دانشگاه مشهد طرح شد. بنابراین ما سه نوع اسلام شناسی از شریعتی در اختیار داریم: یکی تاریخی که در مشهد بود، یکی هندسی که در ارشاد بود و یکی فلسفی دوره آخر و در «نامه ها»یی است که برخی از آن ها را هم خطاب به خود بنده نوشته است. در آنجا دکتر شریعتی متذکر می شود که ما پیش تر تأکید را روی تاریخ و اجتماع گذاشتیم اما اکنون باید به هستی شناسی و انسان شناسی فلسفه توجه کنیم. مجموعه رویکرد فلسفی به انسان و هستی و...، را اسلام شناسی فلسفی می نامیم. در همین راستا نیز به بنده توصیه می کرد که بروم و فلسفه غرب و شرق بخوانم. بحث دیگر این میراث، «بازگشت به خویشتن» است که دنباله همان مباحث پیشین بوده با این ممیزه که «کدامین» خویشتن؟ چراکه پروژه ای که در آن زمان نظام سیـاس*ـی پیشین دنبال می کرد نوعی بازگشت به خویش هویت گرایانه بود که شخصیت های فکری مانند نصر، فردید، نراقی، و... مطرح می کردند. بحث بعدی حُر است. به قول آقای تهرانی اگر خطی بین ابوذر که اولین بحث شریعتی است تا حر که آخرین بحث اوست بکشیم، استمرار فکری شریعتی را نشان خواهد داد. بحث مهم دیگر، تولد دوباره اسلام در نگاهی سریع بر فراز یک قرن است که در آن جمع بندی از استراتژی سیدجمال الدین اسدآبادی، اقبال لاهوری، عبده و... به دست می دهد و از خلال آن دوره های مبارزاتی پیشین و معاصر را نقد کرده و به این پاسخ می گوید که اساساً چرا از مشروطه تاکنون پیروز نشده ایم؟ و به این گونه پاسخ می دهد: اولاً بدین سبب که اندیشه نداشتیم و کار بنیادین فکری نکردیم و ثانیاً، همواره حاکمیت سیـاس*ـی را مخاطب قرار دادیم درحالی که باید مردم را مخاطب قرار می دادیم. بنابراین به دو کار فرامی خواند: یکی، کار نظری بنیادی و دیگر، کار پایه ای از مردم به عنوان استراتژی. وجه دیگر، مجموعه نامه های شریعتی در آن دوره آخر حیاتش بوده که در آنجا تزهای آخر خود را فرمول بندی می کند و اگر همان ها به درستی استخراج شود، خطش برای آینده مشخص می شود.
دانلود رمان های عاشقانه
تالار نقد نگاه دانلود