آذربایجان غربی روستای خُرَنج

~zilan~

کاربر نگاه دانلود
کاربر نگاه دانلود
عضویت
2021/09/06
ارسالی ها
5
امتیاز واکنش
9
امتیاز
51
به گزارش استدیو مرینا، منطقه ای پوشیده از سنگ های بسیار عظیم در مجاورت روستای خرنج از توابع پیرانشهر قرار گرفته است که به گونه ای شگفت انگیز روی هم انباشته شده اند و تکان دادن آن ها غیرممکن است.
خبرنگاران: خرنج روستایی از توابع بخش لاجان و در شهرستان پیرانشهر استان آذربایجان غربی است. منطقه ای پوشیده از سنگ های بزرگ و غول پیکر در نزدیکی این روستا وجود دارد که به صورت شگفت انگیزی روی هم قرار گرفته اند.

این سنگ ها، تراش های ظریف و بی نظیری دارند که هر یک از آنها تصویرگر اشکالی اعجازبرانگیز از حیوانات و اشیای گوناگون هستند و ذهن انسان را به چالش می کشانند. این سنگ ها بیشتر به افسانه های اسطوره ای شبیه هستند تا واقعیت.

محدوده ای که این سنگ ها اشغال نموده اند، در حدود پنج کیلومتر مربع و به شکل نواری سنگی در امتداد شرقی ـ غربی از شمال روستا می گذرد.

مردمان بومی منطقه درباره این سنگ ها افسانه ها ساخته اند. برخی آن را به داستان حضرت لوط نسبت داده اند و می گویند مردم این شهر مرتکب گـ ـناه کبیره شدند و خدا عذاب را بر آن ها نازل کرد و مردم شهر و منازلشان تبدیل به سنگ شدند. برخی دیگر نیز سنگ ها را دیوهایی می دانند که ظلم بسیاری در حق مردم روا داشتند، مردم هم آن ها را نفرین کردند و در نتیجه، این قوم با منازل شان همه تبدیل به سنگ شدند و …. افسانه های دیگری هم در این زمینه مطرح هستند.

رابرت کرپورتر (kerporter) انگلیسی به افسانه های خرنج در کتابش اشاره نموده است. این دیپلمات، نقاش و جهانگرد معروف علاقه مند به باستان شناسی که در کارنامه پژوهش هایش کشف و شناسایی مقبره کوروش هخامنشی خودنمایی می نماید در سال 1820 قصه خرنج را از یک پیرمرد در بغداد شنید و به همین دلیل به مهاباد و سپس روستای خرنج سفر کرد.

این دیپلمات جهانگرد درباره افسانه این سنگ ها چنین نقل نموده است: شیخ توضیح داد که در مسافتی نه چندان دور از دهکده ای که خرنج نامیده می گردد. بقایای یک شهر بزرگ است که در آن تعداد بی شماری اشکال سنگی به شکل انسان وجود دارد. آنان در اثر قهر و غضب پروردگار و در مقابل لجاجتشان در رد کردن و نپذیرفتن دین راستین (اسلام) که به وسیله حضرت محمد (ص) آورده شده است، تبدیل به سنگ شده اند. وی من را برای پیدا کردن این ویرانه های جالب ترغیب کرد و اکنون من برای کشف حقیقت این افسانه شگفت انگیز در کمتر از سه فرسنگی شرق خرنج هستم. سنگ های عظیم و شگفت انگیزی که در اینجا هستند اگر به دقت آنالیز شوند هیچ شباهتی به انسان سنگ شده ندارند و کسی درباره زمان و دلیل تجمع زیاد آن ها با این اشکال عظیم و فوق العاده اسرار آمیز در این مکان چیزی نمی داند.

رابرت کرپورتر (kerporter) در ادامه می نویسد: توضیحات آن ها (مردم محلی) مرا به این نتیجه رساند که این ها قبور ساکنان قدیمی ناحیه هستند و از شیوه برافراشتن سنگ ها بعید نیست ارمنی های مسیحی باشند که احتمالاً توسط مجاهدان اولیه اسلامی قتل عام شده اند و شهرشان ویران شده است.

سرهنری راولینسون دیپلمات و شرق شناس بریتانیایی و اولین مترجم کتیبه خط میخی بیستون با خواندن کتاب کرپورتر در اواسط قرن نوزدهم به همراه کاروانی به این منطقه سفر کرد. او این مکان را چنین وصف نموده است: قطعه سنگ های خرنج در سمت شمالی دره لگبین واقع است، بر فراز پشته (تپه) قلعه وسیع و محکمی واقع شده است که قسمت سراشیبی اطرافش را به وسیله دیواری از سنگ های طبیعی محکم ساخته اند و در نقاطی که احتمال دسترسی و حمله از مناطق فرودست وجود دارد از طریق دیوارهای حائل تقویت نموده اند.

بهمن میرزا کریمی (میرزا عزیزالله خان بهمن کریمی) باستان شناس، مورخ و مصحح ایرانی نیز در سال 1314 به همراه اورال استاین باستان شناس انگلیسی به این منطقه سفر کرد. او می نویسد: در کردستان همه جا از شهر افسانه ای خورنج داستان ها شنیده بودیم. شهر خرنج در کنار کوهی واقع شده که این کوه تماماً از سنگ است و ارتفاع زیادی هم ندارد، ولی قطعات بسیار بزرگی از سنگ به طور منظم و مرتب و به شکل صفوف انسان وار کنار هم چیده شده اند. به اندازه ای ردیف های سنگ شباهت به صفوف انسان ها دارند که گویی تمام این کوه را شبیه انسان از سنگ تراشیده اند. در داخل کوه اتاق هایی به شکل سنگ آن هم طبیعی موجود است. عجیب تر اینکه این کوه طبیعی و این دخمه ها و غارها و این قطعات سنگ های شکسته شده به اندازه ای به منزل و آدمی زاد شباهت دارد که عقل مبهوت می گردد به چه سان دست قدرت این کوه طبیعی را چنان آماده نموده است.

سامان زنده پیل که درباره این منطقه پژوهش نموده و آن را در مجله رشد به چاپ رسانده است می نویسد: پس از یک ساعت پیمودن جهت سخت با موتورسیکلت و سه سرنشین در جاده خطرناک شیب دار و پرپیچ و خم مهاباد - پیرانشهر از طرف سد مهاباد (که برای تردد وسایل نقلیه عمومی ممنوع است) از دور، کوه روستای خرنج با سنگ های شگفت انگیزش که واقعاً باید آن را معجزه طبیعت دانست، خودنمایی کرد. بلافاصله وارد روستا و با وسایل مورد احتیاج راهی کوه شدیم. کوه نسبتاً کم ارتفاع بود و ما پس از 10 دقیقه به بالای آن رسیدیم. در بین راه چشمه های آب مشاهده می شدند و در عین حال، سنگ ها از پایین روستا تا بالای کوه به اشکال مختلف خودنمایی می کردند. وقتی بالای کوه رسیدیم واقعاً احساس کردم در جایی متفاوت و غیرقابل باور پا گذاشته ام. سنگ ها از دور واقعاً به شکل انسا ن هایی با قامت برافراشته به نظر می رسند که دارند بازدیدکنندگان را می پایند و زیر نظر دارند و این حس و حال هرگز تجربه نشده را به انسان می دهند. همان موقع پی بردم که این احساس چقدر در ساختن افسانه های مربوط به سنگ شدن مردم شهر باستانی در این محل تأثیرگذار بوده است. در عین حال، بسیاری دیگر از سنگ ها به اشکال مختلف مانند دیگر موجودات مثل لاک پشت و ماهی و شیردریایی به نظر می رسند. عجیب ترین سنگ شاید همانی باشد که هشت متر ارتفاع با ساختاری دو تکه، شکلی شبیه به کف و انگشتان دست انسان دارد و من و برادرم در دو نمای متفاوت از آن عکس گرفته ایم.

او می نویسد: اثر فرسایش را می توان روی سنگ ها و روی ماسه سنگ های زمین مشاهده کرد. تصویری که از یک سنگ گوی شکل از فاصله نزدیک گرفته شده است این فرایند را به خوبی روی سنگ و ماسه سنگ های اطرافش روی زمین نشان می دهد. هیچ اثری روی سنگ ها مبنی بر اینکه بر سطح آن ها عملیات کنده کاری در گذشته اجرا شده باشد، در مقیاس وسیع و مورد انتظار موجود نبود.

سامان زنده پیل ادامه می دهد: با ثبت جزئیات و تصویربرداری از سفر برگشتم و به دکتر نعمت اله رشیدنژاد از اساتید زمین شناسی و پترولوژی (سنگ شناسی) مراجعه کردم. او با دیدن تصاویر و ظاهر سنگ ها بدون در دست داشتن نمونه کوچک موردی، بلافاصله جنس آن ها را گرانیت تشخیص داد. او در خصوص اشکال عجیب و پازل مانند سنگ ها نیز گفت: این سنگ ها بدون شک هرگز روی پوسته زمین به این اشکال نادر شکل نمی گیرند و روی هم سوار نمی شوند و راز این قرارگیری شگفت انگیز پازل مانند آنها این است که آن ها زمانی ماگما بوده اند. گرانیتی بودن جنس آن ها خود، دلیل روشنی بر ماگما بودن آن ها در گذشته های بسیار دور است.

زنده پیل به نقل از این استاد دانشگاه می نویسد: جریان های ماگما از هسته زمین جدا شده اند تا خود را به پوسته بیرونی زمین برسانند، ولی فشار قوی و لازم برای شکافت پوسته و فوران از آن و تبدیل به گدازه شدن را نداشته اند. در نتیجه زیر کوه که آتش فشانی هم نیست و هیچ دهانه ای برای خروج جریان ماگما ندارد به طور اتفاقی با شکل های مختلف شبیه دست انسان با لاک یک لاک پشت و گاه بدون شکل مشخصی دچار سکون و با گذشت اندک زمانی سرد شده اند. یکی از ویژگی های جریان های ماگما این است که بعد از سرد شدن دچار ترک خوردگی می شوند. در نقاط دیگری از کشور از جمله اطراف علم کوه نیز شبیه این سنگ ها وجود دارد اما هیچ یک مانند سنگ های خرنج، وسیع و پرتعداد و عظیم نیستند.

منبع: روشینا
 
  • پیشنهادات
  • ~zilan~

    کاربر نگاه دانلود
    کاربر نگاه دانلود
    عضویت
    2021/09/06
    ارسالی ها
    5
    امتیاز واکنش
    9
    امتیاز
    51
    R.99a0979f3fa423094404326563a687e3
    OIP.99aUWogOBwVTe2J_FP7s3QHaEY
    R.d6a76c3fb965f086d57360487bc719dc
    OIP.59Nfzu3r7TTBiHkaAoB9UAHaE8
    OIP.hxpuU9ZNCx49PS9KsvB84AAAAA
     

    برخی موضوعات مشابه

    پاسخ ها
    1
    بازدیدها
    243
    پاسخ ها
    0
    بازدیدها
    344
    پاسخ ها
    0
    بازدیدها
    301
    پاسخ ها
    0
    بازدیدها
    252
    پاسخ ها
    0
    بازدیدها
    266
    پاسخ ها
    0
    بازدیدها
    207
    پاسخ ها
    0
    بازدیدها
    242
    پاسخ ها
    0
    بازدیدها
    218
    پاسخ ها
    0
    بازدیدها
    188
    بالا