تاثیرگذار که بوده ولی نه اونقدر، فعلا چیزی که خیلی یادم میاد از کنت دومونت کریستو هست که یه سری بخشهاش رو نوشته بودم و دوست داشتم:
انسان بدبخت به جای آنکه از خدا شروع کند، به خدا نمیرسد مگر زمانی که تمام امیدهای دیگر را آزموده و به بنبست رسیده باشد.
اگر میخواهید گناهکار را بیابید، اوّل در جستجوی کسی باشید که جنایت به او سود میرساند.
انسان آفریده نشده است تا چنین آسان به سعادت دست یابد. خوشبختی همچون قصرهای جزایر سحرآمیز است که تعدادی اژدها دربانهایشان هستند. برای فتح این قصرها باید مبارزه کرد.
کنت: دو سال؟ شما تصوّر میکنید من میتوانم در عرض دو سال همه این چیزهارا فراگیرم؟
پیرمرد زندانی: در به کار بردن آن نه، در کلیات بله. یاد گرفتن دانستن نیست. کسانی هستند که فقط میدانند، و عدّهای هستند که دانشمندند. دسته اوّل را حافظه میسازد، دسته دوّم را فلسفه.