[HIDE-THANKS]پست صد و بیست و نهم
[/HIDE-THANKS][HIDE-THANKS]
موبایلم و یه گوشه پرت دادم و به ساعت رو به روم زل زدم تا خوابم بگیره کم کم چشمام گرم شده بود که با شنیدن یه صدا از خواب پریدم و صاف روی تخت نشستم یکم به اطراف اتاق نگاه کردم اما خبری نبود... چند ثانیه بعد دوباره همون صدا اومد با ترس به سمت پنجره رفتم که دوباره یه سنگ خورد به پنجره و همون صدا اومد توی تاریکی شب چیزی معلوم نبود خیلی یواش پنجره رو باز کردم و سرم و بردم بیرون که چشمام توی اون تاریکی داخل چشمای قهوه ای آرتا قفل شد با یه لبخند شیرین بهم زل زده بود و با دستش به موبایلش اشاره می کرد...
با شنیدن صدای موبایلم قلبم شروع کرد به تپیدن از پشت پنجره اومدم بیرون و موبایلم و برداشتم و با دلهره جواب دادم...
_ الو...
_ به حورا خانم بالاخره گیرت آوردم از دست من فرار می کنی خانم کوچولو...
اینقد هیجان زده شدم که نمی تونستم جواب بدم...
_ چی شده چرا حرف نمی زنی! واسه چی از دست من فرار می کنی؟
واسه اینکه بیشتر از این آتو دستش ندم گفتم :
_ آقا آرتا خیلی خودت و دست بالا می گیری من واسه چی باید از دست تو فرار کنم اومدم به عموم سر بزنم مشکلی هست؟
_ نه چه مشکلی خانم... من اشتباهی فکر کردم نمی خوای با من رو به رو بشی حالا که اینجوریه بیا پایین با هم حرف بزنیم...
ای وای خاک تو سرم حالا اگه برم پایین دو بار زل بزنه داخل چشمام خراب کاری می کنم و همه چیز و اعتراف می کنم...
با تته پته گفتم :
_ نه...من نمی تونم بیام...
انگار متوجه ی حالام شد که خیلی موزی گفت :
_ چرا نمی تونی بیای؟
_ راستش چیزه...
_ راستش چی؟
یکم فکر کردم و گفتم :
_ آها... من در اتاق قفل کردم گفتم می خوام بخوابم اگه الان ساعت ده شب از خونه بزنم بیرون عموم عصبانی می شه...
آرتا چند ثانیه ساکت شد منم که موفق شده بودم دست به سرش کنم یه لبخند ژکوند زدم... که گفت :
_ اشکالی نداره از پنجره بپر پایین...
با تعجب داد زدم :
_ چیکار کنم!
_ دختر چرا داد می زنی گوشم کر شد یواش تر...
مثل همیشه با پرو بازی گفتم :
_ بهتر کر می شی دیگه نمی شنوی کمتر حرف می زنی...
_ حورا خیلی پر رویی
_ می دونم اینو قبلنم بهم گفته بودی...
آرتا که دید حریف من نمی شه بحث ادامه نداد و گفت :
_ حالا چی شد از دیوار می پری؟
_ معلومه که نه مگه من جونم و از سر راه آوردم...
_ خودم بهت کمک می کنم تو حاضر شو
تا اومدم باهاش مخالفت تلفن و سرم قطع کرد... ای تو روحت آرتا ایشا الله بمیری من نمی دونم از چیه این انگل خوشم اومده...
با ناله یه دست لباس تنم کردم و رفتم سمت پنجره و یه تک زنگ بهش زدم که از ماشین پیاده شد و اومد سمت دیوار خونه و ازش بالا اومد... با تعجب بهش نگاه می کردم اینقد حرفه ای از دیوار اومد بالا که انگار چند ساله کارش همینه... توی حیاط درست زیر پنجره ی اتاقم ایستاد و یواش گفت :
_ حورا بپر...
با ترس به ارتفاع پنجره تا حیاط نگاه می کردم که گفت :
_ نترس من هواتو دارم...
با شنیدن این حرف قند تو دلم آب شد با خودم گفتم الان اگه بپرم آرتا من می گیره و هیچیم نمی شه...
رفتم لبه ی پنجره نشستم و شروع کردم به شمردن... یک... دو... سه... با گفتن سه پریدم پایین منتظر بودم تا آرتا از رو هوا بغلم کنه که با صورت پخش زمین شدم و یه ناله ی خفیف سر دادم...
_ ای الهی بمیری آرتا...
آرتا چند قدم بهم نزدیک شد و با شک گفت :
_ زنده ای؟[HIDE-THANKS][/HIDE-THANKS][HIDE-THANKS][/hide-thanks][/hide-thanks]
[/HIDE-THANKS][HIDE-THANKS]
موبایلم و یه گوشه پرت دادم و به ساعت رو به روم زل زدم تا خوابم بگیره کم کم چشمام گرم شده بود که با شنیدن یه صدا از خواب پریدم و صاف روی تخت نشستم یکم به اطراف اتاق نگاه کردم اما خبری نبود... چند ثانیه بعد دوباره همون صدا اومد با ترس به سمت پنجره رفتم که دوباره یه سنگ خورد به پنجره و همون صدا اومد توی تاریکی شب چیزی معلوم نبود خیلی یواش پنجره رو باز کردم و سرم و بردم بیرون که چشمام توی اون تاریکی داخل چشمای قهوه ای آرتا قفل شد با یه لبخند شیرین بهم زل زده بود و با دستش به موبایلش اشاره می کرد...
با شنیدن صدای موبایلم قلبم شروع کرد به تپیدن از پشت پنجره اومدم بیرون و موبایلم و برداشتم و با دلهره جواب دادم...
_ الو...
_ به حورا خانم بالاخره گیرت آوردم از دست من فرار می کنی خانم کوچولو...
اینقد هیجان زده شدم که نمی تونستم جواب بدم...
_ چی شده چرا حرف نمی زنی! واسه چی از دست من فرار می کنی؟
واسه اینکه بیشتر از این آتو دستش ندم گفتم :
_ آقا آرتا خیلی خودت و دست بالا می گیری من واسه چی باید از دست تو فرار کنم اومدم به عموم سر بزنم مشکلی هست؟
_ نه چه مشکلی خانم... من اشتباهی فکر کردم نمی خوای با من رو به رو بشی حالا که اینجوریه بیا پایین با هم حرف بزنیم...
ای وای خاک تو سرم حالا اگه برم پایین دو بار زل بزنه داخل چشمام خراب کاری می کنم و همه چیز و اعتراف می کنم...
با تته پته گفتم :
_ نه...من نمی تونم بیام...
انگار متوجه ی حالام شد که خیلی موزی گفت :
_ چرا نمی تونی بیای؟
_ راستش چیزه...
_ راستش چی؟
یکم فکر کردم و گفتم :
_ آها... من در اتاق قفل کردم گفتم می خوام بخوابم اگه الان ساعت ده شب از خونه بزنم بیرون عموم عصبانی می شه...
آرتا چند ثانیه ساکت شد منم که موفق شده بودم دست به سرش کنم یه لبخند ژکوند زدم... که گفت :
_ اشکالی نداره از پنجره بپر پایین...
با تعجب داد زدم :
_ چیکار کنم!
_ دختر چرا داد می زنی گوشم کر شد یواش تر...
مثل همیشه با پرو بازی گفتم :
_ بهتر کر می شی دیگه نمی شنوی کمتر حرف می زنی...
_ حورا خیلی پر رویی
_ می دونم اینو قبلنم بهم گفته بودی...
آرتا که دید حریف من نمی شه بحث ادامه نداد و گفت :
_ حالا چی شد از دیوار می پری؟
_ معلومه که نه مگه من جونم و از سر راه آوردم...
_ خودم بهت کمک می کنم تو حاضر شو
تا اومدم باهاش مخالفت تلفن و سرم قطع کرد... ای تو روحت آرتا ایشا الله بمیری من نمی دونم از چیه این انگل خوشم اومده...
با ناله یه دست لباس تنم کردم و رفتم سمت پنجره و یه تک زنگ بهش زدم که از ماشین پیاده شد و اومد سمت دیوار خونه و ازش بالا اومد... با تعجب بهش نگاه می کردم اینقد حرفه ای از دیوار اومد بالا که انگار چند ساله کارش همینه... توی حیاط درست زیر پنجره ی اتاقم ایستاد و یواش گفت :
_ حورا بپر...
با ترس به ارتفاع پنجره تا حیاط نگاه می کردم که گفت :
_ نترس من هواتو دارم...
با شنیدن این حرف قند تو دلم آب شد با خودم گفتم الان اگه بپرم آرتا من می گیره و هیچیم نمی شه...
رفتم لبه ی پنجره نشستم و شروع کردم به شمردن... یک... دو... سه... با گفتن سه پریدم پایین منتظر بودم تا آرتا از رو هوا بغلم کنه که با صورت پخش زمین شدم و یه ناله ی خفیف سر دادم...
_ ای الهی بمیری آرتا...
آرتا چند قدم بهم نزدیک شد و با شک گفت :
_ زنده ای؟[HIDE-THANKS][/HIDE-THANKS][HIDE-THANKS][/hide-thanks][/hide-thanks]