- عضویت
- 2014/08/19
- ارسالی ها
- 1,028
- امتیاز واکنش
- 34,103
- امتیاز
- 1,030
صاف چشمانش را نشانه میروم که با خجالت گوشهی تخت را نگاه میکند:
_قرار بود.... قرار بود... در ازای این کار کامیار اون ماده رو به من بده.
خندهی عصبی ام را رها کرده دستم را به تاج تخت تکیه میدهم:
_به تو بده؟
در عرض ثانیه ای خنده ام قطع میشود و فریاد میزنم:
_ما رو به چی فروختی دیبا! به چی؟
گریه اش شدت میگیرد. با تنفر در چشم هایش خیره میشوم:
_گمشو بیرون دیبا! گمشو بیرون.... تا جونتو ر نگرفتم از اتاق گمشو بیرون.
_عطرین تو رو خدا.... عطرین خواهش میکنم من رو ببخش. طلا رو از دست دادم، من بجه ز تو دیگه کسی رو ندارم عطرین؛ خواهش میکنم ببخشم.
گریه هایش اوج گرفته، با زانو روی زمین میافتد. حتی اگر فطرتش همانند شاهین پست باشد، اما دیباست.
روزگاری یکی از ارزشمند های زندگیم بوده. آرام از تخت فاصله میگیرم و بلندش میکنم. مانع از در آغـ*ـوش کشیدنم میشوم و همان طور که صورتش را با دستان لرزانم قاب گرفته ام، زمزمه وار میگویم:
_میدونی دیبا...
چشمانش را بار دیگر از نظر میگذرانم:
_از این به بعد یاد میگیرم که بعضی از آدما رو ببخشم، اما هیچ وقت جایگاهشون رو بهشون پس ندم. میبخشمت به خاطر طلا! به حرمت روزهایی که با هم، پشت هم بودیم، اما....
رهایش میکنم و قدمی به عقب میروم:
_حتی فکرش رو هم نکن که یه روز دیگه بهت اعتماد کنم. که باز جایگاهت رو به عنوان دوست کنارم پیدا کنی. به خاطر همون طلایی که هر دوتامون رو اسمش قسم میخوردیم دیگه نمـیتونم.
پشتم را به جسم مچاله شده اش میکنم:
_حالا هم برو... برو و نذار چیزی بگم یا کاری بکنم که خیلی دوست دارم بکنم، اما به خاطر حرمت همون طلا...
ساکت میشوم. قدم هایش سست و آرام است؛ گویا در خواب راه میرود و من تنها بین پنجهام رو تختی را مچاله میکنم.
روزهای سختی را در پیش دارم.
روزهایی بدون یاور،
بدون دوست و پشتوانه،
روزهایی که حتی از سایهی خودم هم خواهم ترسید. پوزخند میزنم،
و خواهند ترسید کسانی که مرا از سایه ام ترساندند!
دوباره روی تخت باز میگردم. دیگر دلم نمیخواهد مادام را ببینم، مادامی که در این چند روز حتی خبری هم از من نگرفته است.
هر چند با اتفاقات اخیر، از رو به رو شدن با مادام و پی بردن به این مسئله که شاید او هم همدست شاهین باشد، میترسم.
_قرار بود.... قرار بود... در ازای این کار کامیار اون ماده رو به من بده.
خندهی عصبی ام را رها کرده دستم را به تاج تخت تکیه میدهم:
_به تو بده؟
در عرض ثانیه ای خنده ام قطع میشود و فریاد میزنم:
_ما رو به چی فروختی دیبا! به چی؟
گریه اش شدت میگیرد. با تنفر در چشم هایش خیره میشوم:
_گمشو بیرون دیبا! گمشو بیرون.... تا جونتو ر نگرفتم از اتاق گمشو بیرون.
_عطرین تو رو خدا.... عطرین خواهش میکنم من رو ببخش. طلا رو از دست دادم، من بجه ز تو دیگه کسی رو ندارم عطرین؛ خواهش میکنم ببخشم.
گریه هایش اوج گرفته، با زانو روی زمین میافتد. حتی اگر فطرتش همانند شاهین پست باشد، اما دیباست.
روزگاری یکی از ارزشمند های زندگیم بوده. آرام از تخت فاصله میگیرم و بلندش میکنم. مانع از در آغـ*ـوش کشیدنم میشوم و همان طور که صورتش را با دستان لرزانم قاب گرفته ام، زمزمه وار میگویم:
_میدونی دیبا...
چشمانش را بار دیگر از نظر میگذرانم:
_از این به بعد یاد میگیرم که بعضی از آدما رو ببخشم، اما هیچ وقت جایگاهشون رو بهشون پس ندم. میبخشمت به خاطر طلا! به حرمت روزهایی که با هم، پشت هم بودیم، اما....
رهایش میکنم و قدمی به عقب میروم:
_حتی فکرش رو هم نکن که یه روز دیگه بهت اعتماد کنم. که باز جایگاهت رو به عنوان دوست کنارم پیدا کنی. به خاطر همون طلایی که هر دوتامون رو اسمش قسم میخوردیم دیگه نمـیتونم.
پشتم را به جسم مچاله شده اش میکنم:
_حالا هم برو... برو و نذار چیزی بگم یا کاری بکنم که خیلی دوست دارم بکنم، اما به خاطر حرمت همون طلا...
ساکت میشوم. قدم هایش سست و آرام است؛ گویا در خواب راه میرود و من تنها بین پنجهام رو تختی را مچاله میکنم.
روزهای سختی را در پیش دارم.
روزهایی بدون یاور،
بدون دوست و پشتوانه،
روزهایی که حتی از سایهی خودم هم خواهم ترسید. پوزخند میزنم،
و خواهند ترسید کسانی که مرا از سایه ام ترساندند!
دوباره روی تخت باز میگردم. دیگر دلم نمیخواهد مادام را ببینم، مادامی که در این چند روز حتی خبری هم از من نگرفته است.
هر چند با اتفاقات اخیر، از رو به رو شدن با مادام و پی بردن به این مسئله که شاید او هم همدست شاهین باشد، میترسم.
آخرین ویرایش توسط مدیر: