- عضویت
- 2014/08/19
- ارسالی ها
- 1,028
- امتیاز واکنش
- 34,103
- امتیاز
- 1,030
حدود نیم ساعت داخل سرویس بهداشتی منتظر ماندیم تا حالم جا بیاید. آن حالت دوبینی و تاری هنوز هم بود، اما از شدتش کاسته شده بود و قلبم هم دیگر قصد بیرون زدن نداشت.
صورتم را شستم و با دستمال خشک کردم. دختر داخل آینه حتی رنگ پریده تر از روز های عادی بود.
چهرهاش را داخل آینه دیدم. پشت سرم ایستاده بود و شاید حدود ده-پانزده سانت بلند تر از من بود. لبخندی به صورتم پاشید که بی جواب ماند.
_مراقب باش چی میخوری... نوشیدنیای این جا بهت نساخت این طوری شدی دیگه...
شانه ام را فشار داد:
_یه لحظه فکر کردم از دستت دادم، مخصوصا اون وقتی که اون طوری زمین و زمان و به گوله بسته بودی.
چشم ریز کردم:
_شک دارم بابت مسمویت باشه.
مطمئن گفت:
_نه بابا، احتمالا بهت نساخته. شاید هم بابت شام بوده با هم بهت نساختن این جوری شدی! منم یه بار چند مدت پیش...
به عقب برگشتم و میان حرفش پریدم:
_در هر صورت ممنون.
با قدم بلندی فاصله گرفتم و گفتم:
_بهتره زود تر بریم سراغ مولایی... به اندازه کافی موندیم که کسی شک نکنه.
سرش را تکان داد و از در بیرون زد. اسلحه را قبل از خروج پر کردم نگاهم را اطراف سرویس بهداشتی چرخاندم. مکان تیر ها روی در و دیوار مشاهده میشد. عقلم فریاد میزد که آن توهم امکان نداشت توسط یک مسمویت ساده باشد، اما فرصت اثباتش به شاهین را نداشتم.
پس حواسم را بیشتر جمع کردم و خارج شدم. اگر کسی قصد کشتنم را داشت، صد در صد باید مرا زیر نظر داشته باشد، مگر ای نکه از کارآیی آن ماده اطمینان داشته باشد.
سرم را پایین انداختم و به دنبال شاهین روان شدم. ضعفی جزئی در زانوهایم بود، اما کسی نبودم که این چیزها برایم اهمیتی داشته باشد. شرایط سخت تر را تجربه کرده بودم.
شاهین به سمت انتهای دیگر سالن رفت و مقابل مردی ایستاد. مردی که همان طور که قبلا چک کرده بودیم، از رابط های مولایی بود و قرار بود بابت خرید مواد به همراهش به طبقهی بالا برویم.
دیالوگهایی میان مرد و شاهین رد و بدل شد که در آن سر و صدا موفق به شنیدنش نشدم، اما هر چه بود ما را به دنبال مرد به پلکانی مخفی که آن پشت قرار داشت رساند.
مرد ما را با اسکورت دو نفر بالا برد. خوشبختانه این راهرو هم مانند سایر بخش ها تاریک بود و کندن کلکشان کار سختی نبود.
با ایستادن شاهین، ماموریت به طور رسمی آغاز شد.
به عقب برگشتم و لگد محکمم به قفسهی سـ*ـینه ی مرد، از پله ها پایین پرتش کرد. اسلحه را در آوردم و بعد از خالی کردن گلوله در سر نگهبان، زانوی رابط مولایی را قبل از گم شدنش در پیچ راهرو هدف گرفتم.
شاهین هم که کار نگهبان دیگر را تمام کرده بود، جلوتر بالا رفت تا حرف هایی از رابط مولایی بیرون بکشد. تیری در سر نگهبان دوم خالی کردم. دیوار هارا برای پیدا کردن دوربین چک کردم. نبودنشان نهایت خوش شانسی بود، ولی با این وجود نهایتا چهار دقیقه تا رسیدن نیرو های مولایی فرصت داشتیم. رابط رفتنمان پیش مولایی را اطلاع داده بود و نرسیدنمان مطمئنا شک برانگیز بود.
شاهین فریاد زد و همزمان با لگد محکمش به صورت مرد، سوالش را برای بار دوم تکرار کرد:
_گفتم چند نفر داخلن؟
مرد لرزان ولی مصمم در چشمانش خیره شد:
_اگه بمیرم هم نمیگم.
صورتم را شستم و با دستمال خشک کردم. دختر داخل آینه حتی رنگ پریده تر از روز های عادی بود.
چهرهاش را داخل آینه دیدم. پشت سرم ایستاده بود و شاید حدود ده-پانزده سانت بلند تر از من بود. لبخندی به صورتم پاشید که بی جواب ماند.
_مراقب باش چی میخوری... نوشیدنیای این جا بهت نساخت این طوری شدی دیگه...
شانه ام را فشار داد:
_یه لحظه فکر کردم از دستت دادم، مخصوصا اون وقتی که اون طوری زمین و زمان و به گوله بسته بودی.
چشم ریز کردم:
_شک دارم بابت مسمویت باشه.
مطمئن گفت:
_نه بابا، احتمالا بهت نساخته. شاید هم بابت شام بوده با هم بهت نساختن این جوری شدی! منم یه بار چند مدت پیش...
به عقب برگشتم و میان حرفش پریدم:
_در هر صورت ممنون.
با قدم بلندی فاصله گرفتم و گفتم:
_بهتره زود تر بریم سراغ مولایی... به اندازه کافی موندیم که کسی شک نکنه.
سرش را تکان داد و از در بیرون زد. اسلحه را قبل از خروج پر کردم نگاهم را اطراف سرویس بهداشتی چرخاندم. مکان تیر ها روی در و دیوار مشاهده میشد. عقلم فریاد میزد که آن توهم امکان نداشت توسط یک مسمویت ساده باشد، اما فرصت اثباتش به شاهین را نداشتم.
پس حواسم را بیشتر جمع کردم و خارج شدم. اگر کسی قصد کشتنم را داشت، صد در صد باید مرا زیر نظر داشته باشد، مگر ای نکه از کارآیی آن ماده اطمینان داشته باشد.
سرم را پایین انداختم و به دنبال شاهین روان شدم. ضعفی جزئی در زانوهایم بود، اما کسی نبودم که این چیزها برایم اهمیتی داشته باشد. شرایط سخت تر را تجربه کرده بودم.
شاهین به سمت انتهای دیگر سالن رفت و مقابل مردی ایستاد. مردی که همان طور که قبلا چک کرده بودیم، از رابط های مولایی بود و قرار بود بابت خرید مواد به همراهش به طبقهی بالا برویم.
دیالوگهایی میان مرد و شاهین رد و بدل شد که در آن سر و صدا موفق به شنیدنش نشدم، اما هر چه بود ما را به دنبال مرد به پلکانی مخفی که آن پشت قرار داشت رساند.
مرد ما را با اسکورت دو نفر بالا برد. خوشبختانه این راهرو هم مانند سایر بخش ها تاریک بود و کندن کلکشان کار سختی نبود.
با ایستادن شاهین، ماموریت به طور رسمی آغاز شد.
به عقب برگشتم و لگد محکمم به قفسهی سـ*ـینه ی مرد، از پله ها پایین پرتش کرد. اسلحه را در آوردم و بعد از خالی کردن گلوله در سر نگهبان، زانوی رابط مولایی را قبل از گم شدنش در پیچ راهرو هدف گرفتم.
شاهین هم که کار نگهبان دیگر را تمام کرده بود، جلوتر بالا رفت تا حرف هایی از رابط مولایی بیرون بکشد. تیری در سر نگهبان دوم خالی کردم. دیوار هارا برای پیدا کردن دوربین چک کردم. نبودنشان نهایت خوش شانسی بود، ولی با این وجود نهایتا چهار دقیقه تا رسیدن نیرو های مولایی فرصت داشتیم. رابط رفتنمان پیش مولایی را اطلاع داده بود و نرسیدنمان مطمئنا شک برانگیز بود.
شاهین فریاد زد و همزمان با لگد محکمش به صورت مرد، سوالش را برای بار دوم تکرار کرد:
_گفتم چند نفر داخلن؟
مرد لرزان ولی مصمم در چشمانش خیره شد:
_اگه بمیرم هم نمیگم.