- عضویت
- 2014/08/19
- ارسالی ها
- 1,028
- امتیاز واکنش
- 34,103
- امتیاز
- 1,030
سه روز از رفتن دیبا و طلا گذشته بود. در این فاصله، نه تماسی گرفته بودند، نه حتی خبری از آن ها بود. رفت و آمدهای علمدار و آزاد هم به قوت خود باقی بود و من کم حرف تر از همیشه یا در باغ بودم و با دشمن فرضی مبارزه میکردم یا مشغول تمیز کردن سلاح هایم. برخورد هایم با کیاسالار هم به سلام های صبح و شب به خیر گفتن های شب ختم میشد و در این فاصله نهایت سعیم را برای دور بودن از او میکردم. به خصوص بابت آن کابوس کذایی که تمامش را با ریز ترین جزئیات به خاطر میآوردم، حس خوبی از نزدیکی نداشتم. به محض احساس آن عطر خنک، نوعی دلشوره سراپایم را در بر میگرفت.
آن روز باز هم سکوت مطلقی بر خانه حکم فرما بود. کیاسالار طبق برنامه ی روزانه اش در اتاقش مطالعه میکرد. مادام را هم از بعد از ناهار ندیده بودم و خودم هم مشغول دستمال کشیدن به چاقوهای تراش خوردهام بودم که ناگهان آن صدا آمد.
صدای باز شدن در ورودی خانه با شدت، احتمالا کسی با لگد قفل در را شکسته بود. از جا پریدم. بعد از برداشتم اسلحهام از داخل کشوی میز آرایش، ست چاقوها را به ران پا بستم و پشت در کمین کردم.
اتفاقاتی آن بیرون در شرف رخ دادن بود. صدای کوبش محکم پوتین و باز شدن های ناگهانی و پر قدرت یک به یک درها، خبر های خوبی را در پی نداشت.
فکر میکردم مادام برای خانه نگهبان گذاشته اما!
گویا اشتباه میکردم.
آرام و صامت پشت در کز کردم، تنها چهار در با اتاق من فاصله، و در بعدی که میشکست احتمالا در اتاق کیاسالار بود.
با یاد آوری اش زنگ های خطر درونم فعال شد، اگر سالم بود از پس محافظت از خودش بر میآمد، اما با آن پای شکسته!
با حرص لگدی به هوا زدم، جور نجات او را هم من باید بکشم؟!
در اتاق کیاسالار با شدت باز شد، صدای درگیری به گوش میرسید.
کسی احتمالا با یک اسپرینگ فیلد در حال شلیک بود. فرصت فکر کردن و نقشه کشیدن نداشتم.
نفس عمیقی کشیدم و بعد از کشیدن گلنگدن اسلحه در اتاق را آهسته باز کردم و سرک کشیدم. دو مرد، با لباس هایی خاکی رنگ و شلوار های ارتشی بیرون اتاق کیاسالار بودند.جنبش هایی پشت در مشرف به حیاط دیده میشد. تعدادشان حداقل هشت نفر بود.
با برخورد سه تیر به در اتاق و بلند شدن لاشه های چوب به هوا سرم را دزدیدم و روی زمین قل خوردم و پشت دیوار پناه گرفتم.
در داشت توسط باران گلوله از لولا کنده میشد و من تنها، فرصت کردم سرم را بین دستانم بگیرم و کنج پرتی از دیوار پناه بگیرم. تا زمانی که در به طور کامل متلاشی شود، تیراندازی ادامه داشت و بعد آن کسی فریاد زد:
_به نفعته تسلیم شی عطرین!
خدای من، صدای امیرحسین بود! یکی از افراد دلوکا و کسانی که همراه ما به سیسیل رفته بود. بارها در ماموریت های مختلف با هم بودیم. از آن سمت صدای فریاد های کیاسالار به گوش رسید و حواسم را به طور کل پرت کرد، لعنتی! او را گرفته بودند.
_ببریدش تو ماشین.
گویا چیزی درون دهانش کرده بودند که به جز فریاد های خفه چیزی به گوش نمیرسید. باید قبل از این که سوار اتومبیلش کنند نجاتش میدادم، اما این طور بی برنامه نمیشد. تعدادشان زیاد بود و مهارتشان بالا!
نیشخند زدم، اما نه در همهی زمینه ها! امیر حسین در تیر اندازه حرف نداشت، همین طور در نقشه کشیدن و به کار بردن استراتژی های مختلف، اما لاغر اندام بود و در مبارزات تن به تن امکان نداشت در مقابل من دوام بیاورد.
پس فریاد زدم:
_باشه... باشه... تسلیمم!
صدای کیاسالار به طرز مشکوکی خفه شده بود، امیر حسین فریاد زد:
_خوبه، اسلحه ات رو هل بده این سمت...
طبق دستورش اسلحه را جلوی در هل دادم. یکی از چاقو ها را با دست چپ گرفتم و به هوای نگه داشتن زخم پانسمان شده ی دست راستم پشتش مخفی کردم. آرام آرام به سمت در به راه افتادم. امیر حسین و سه نفر دیگر با اسلحه های آماده نشانه ام گرفته بودند. دو نفر در حال بردن کیاسالار بودند، بقیه هم درحال به هم ریختن خانه. وقت را تلف نکردم و با حرکت سریعی چاقو را در گردن امیر حسین فرو کردم و به صورتی که به عنوان سپر محافظم عمل کند در آغوشش گرفتم. پاهایش هنوز کمی توان داشت؛ به اندازه ای که بتوانم با یک دست نگهش دارم و با دست دیگر اسلحه اش را بردارم و شروع به تیر اندازی کنم. با سنگین شدن جسدش، پشت دیوار پناه گرفتم و مشغول تیر اندازی شدم. تنها چند دقیقه گذشته بود و فشنگ هایم رو به پایان بود، که متوجه سیروس شدم که از سمت دیگر مشغول تیر اندازیست.
ماهرانه تیراندازی میکرد.
آن روز باز هم سکوت مطلقی بر خانه حکم فرما بود. کیاسالار طبق برنامه ی روزانه اش در اتاقش مطالعه میکرد. مادام را هم از بعد از ناهار ندیده بودم و خودم هم مشغول دستمال کشیدن به چاقوهای تراش خوردهام بودم که ناگهان آن صدا آمد.
صدای باز شدن در ورودی خانه با شدت، احتمالا کسی با لگد قفل در را شکسته بود. از جا پریدم. بعد از برداشتم اسلحهام از داخل کشوی میز آرایش، ست چاقوها را به ران پا بستم و پشت در کمین کردم.
اتفاقاتی آن بیرون در شرف رخ دادن بود. صدای کوبش محکم پوتین و باز شدن های ناگهانی و پر قدرت یک به یک درها، خبر های خوبی را در پی نداشت.
فکر میکردم مادام برای خانه نگهبان گذاشته اما!
گویا اشتباه میکردم.
آرام و صامت پشت در کز کردم، تنها چهار در با اتاق من فاصله، و در بعدی که میشکست احتمالا در اتاق کیاسالار بود.
با یاد آوری اش زنگ های خطر درونم فعال شد، اگر سالم بود از پس محافظت از خودش بر میآمد، اما با آن پای شکسته!
با حرص لگدی به هوا زدم، جور نجات او را هم من باید بکشم؟!
در اتاق کیاسالار با شدت باز شد، صدای درگیری به گوش میرسید.
کسی احتمالا با یک اسپرینگ فیلد در حال شلیک بود. فرصت فکر کردن و نقشه کشیدن نداشتم.
نفس عمیقی کشیدم و بعد از کشیدن گلنگدن اسلحه در اتاق را آهسته باز کردم و سرک کشیدم. دو مرد، با لباس هایی خاکی رنگ و شلوار های ارتشی بیرون اتاق کیاسالار بودند.جنبش هایی پشت در مشرف به حیاط دیده میشد. تعدادشان حداقل هشت نفر بود.
با برخورد سه تیر به در اتاق و بلند شدن لاشه های چوب به هوا سرم را دزدیدم و روی زمین قل خوردم و پشت دیوار پناه گرفتم.
در داشت توسط باران گلوله از لولا کنده میشد و من تنها، فرصت کردم سرم را بین دستانم بگیرم و کنج پرتی از دیوار پناه بگیرم. تا زمانی که در به طور کامل متلاشی شود، تیراندازی ادامه داشت و بعد آن کسی فریاد زد:
_به نفعته تسلیم شی عطرین!
خدای من، صدای امیرحسین بود! یکی از افراد دلوکا و کسانی که همراه ما به سیسیل رفته بود. بارها در ماموریت های مختلف با هم بودیم. از آن سمت صدای فریاد های کیاسالار به گوش رسید و حواسم را به طور کل پرت کرد، لعنتی! او را گرفته بودند.
_ببریدش تو ماشین.
گویا چیزی درون دهانش کرده بودند که به جز فریاد های خفه چیزی به گوش نمیرسید. باید قبل از این که سوار اتومبیلش کنند نجاتش میدادم، اما این طور بی برنامه نمیشد. تعدادشان زیاد بود و مهارتشان بالا!
نیشخند زدم، اما نه در همهی زمینه ها! امیر حسین در تیر اندازه حرف نداشت، همین طور در نقشه کشیدن و به کار بردن استراتژی های مختلف، اما لاغر اندام بود و در مبارزات تن به تن امکان نداشت در مقابل من دوام بیاورد.
پس فریاد زدم:
_باشه... باشه... تسلیمم!
صدای کیاسالار به طرز مشکوکی خفه شده بود، امیر حسین فریاد زد:
_خوبه، اسلحه ات رو هل بده این سمت...
طبق دستورش اسلحه را جلوی در هل دادم. یکی از چاقو ها را با دست چپ گرفتم و به هوای نگه داشتن زخم پانسمان شده ی دست راستم پشتش مخفی کردم. آرام آرام به سمت در به راه افتادم. امیر حسین و سه نفر دیگر با اسلحه های آماده نشانه ام گرفته بودند. دو نفر در حال بردن کیاسالار بودند، بقیه هم درحال به هم ریختن خانه. وقت را تلف نکردم و با حرکت سریعی چاقو را در گردن امیر حسین فرو کردم و به صورتی که به عنوان سپر محافظم عمل کند در آغوشش گرفتم. پاهایش هنوز کمی توان داشت؛ به اندازه ای که بتوانم با یک دست نگهش دارم و با دست دیگر اسلحه اش را بردارم و شروع به تیر اندازی کنم. با سنگین شدن جسدش، پشت دیوار پناه گرفتم و مشغول تیر اندازی شدم. تنها چند دقیقه گذشته بود و فشنگ هایم رو به پایان بود، که متوجه سیروس شدم که از سمت دیگر مشغول تیر اندازیست.
ماهرانه تیراندازی میکرد.
آخرین ویرایش توسط مدیر: