- عضویت
- 2014/08/19
- ارسالی ها
- 1,028
- امتیاز واکنش
- 34,103
- امتیاز
- 1,030
فضای بین سایهی درختان محل اختفای خوبی به شمار میرفت. پس به این طریق بدون دیده شدن توسط نگهبان ها که با رژه های دسته جمعیشان خانه را تحت نظر داشتند و دوربین های امنیتی، بمب ها را در قسمت های مختلف کار گذاشتم و ساعت دوازده و بیست دقیقه، یعنی دقیقا چهل دقیقه مانده به انفجار به سراغ شیده رفتم.
از پشت شمشاد ها نگاهی به چند سرباز که زیر پنجره اتاقش کشیک میدادند کردم؛ مرد هایی با کت شلوار های مشکی رنگ و بلیز مردانهی سفید.حواسشان بیشتر از اطراف مشغول تلفن همراه یکیشان بود، چه بلند هم میخندیدند.
پوزخند زدم، نمیدانستند که آخرین قهقهه هایشان است!
پنجره پشت ساختمان و در ضلع غربی عمارت بود، و تعداد نگهبان ها هم کمتر از قسمت جلویی و ضلع شرقی. پس کار برای من به نسبت راحت تر از هیراد بود که در ضلع شرقی نمیدانستم چه میکند!
به هیراد پیام دادم:
"میرم سراغ شیده"
به چند ثانیه نکشید پاسخش تلفن را لرزاند:
"پس بذار سوت رسمی آغاز ماموریت رو برات بزنم."
صدای انفجاری از سمت دیگر حیاط به گوش رسید. نیشخند زدم، سوت آغاز ماموریت!
مامورها آماده باش ایستادند، ولی پستشان را رها نکردند. تلفن را داخل جیبم گذاشتم و چاقو ها را بیرون آوردم،
یک نفس عمیق کشیدم، ایستادم و نشانه رفتم.
چند ثانیه بعد یک مرد و سه ثانیه بعد هم مرد دیگری خِر خِر کنان روی زمین افتاده بود.
اسلحه را به حالت آماده باش در دست گرفتم و به سمت پنجره رفتم؛ باید راهی به داخل خانه باز میکردم. پنجره طبقه دوم بود و دیوار ها از جنس گرانیت سری بود و به هیچ وجه امکان بالا رفتن بدون ابزار نبود. نگاهم را در اطراف چرخاندم، درختی در فاصلهی نسبتا زیادی از پنجره وجود داشت. با احتمال این که، ممکن است خاصیت ارتجاعی قسمت بالایی درخت که نازک تر بود کمک حالم شود، از درخت بالا رفتم. برای من که تمام دوران کودکی ام مشغول این کار بودم، بالا رفتن از یک درخت چهار متری کاری نداشت.
روی نزدیک ترین شاخه به پنجره مشغول بررسی پنجره شدم. پنجره بسته بود، ولی از پشت پردهی نازکش میشد زنی که روی تخت نشسته و چهره اش به حد کافی خنثی و با اعتماد به نفس بود که به گروگان ها شباهتی نداشته باشد دید. زنی با چشم های درشت قهوهای تیره که چانه و گونه های استخوانی اش را با اعتماد به نفس بالا گرفته بود. از حرکات لب های خوش حالتش میشد قدرتی را که در جملاتش بود حس کرد.
از پشت شمشاد ها نگاهی به چند سرباز که زیر پنجره اتاقش کشیک میدادند کردم؛ مرد هایی با کت شلوار های مشکی رنگ و بلیز مردانهی سفید.حواسشان بیشتر از اطراف مشغول تلفن همراه یکیشان بود، چه بلند هم میخندیدند.
پوزخند زدم، نمیدانستند که آخرین قهقهه هایشان است!
پنجره پشت ساختمان و در ضلع غربی عمارت بود، و تعداد نگهبان ها هم کمتر از قسمت جلویی و ضلع شرقی. پس کار برای من به نسبت راحت تر از هیراد بود که در ضلع شرقی نمیدانستم چه میکند!
به هیراد پیام دادم:
"میرم سراغ شیده"
به چند ثانیه نکشید پاسخش تلفن را لرزاند:
"پس بذار سوت رسمی آغاز ماموریت رو برات بزنم."
صدای انفجاری از سمت دیگر حیاط به گوش رسید. نیشخند زدم، سوت آغاز ماموریت!
مامورها آماده باش ایستادند، ولی پستشان را رها نکردند. تلفن را داخل جیبم گذاشتم و چاقو ها را بیرون آوردم،
یک نفس عمیق کشیدم، ایستادم و نشانه رفتم.
چند ثانیه بعد یک مرد و سه ثانیه بعد هم مرد دیگری خِر خِر کنان روی زمین افتاده بود.
اسلحه را به حالت آماده باش در دست گرفتم و به سمت پنجره رفتم؛ باید راهی به داخل خانه باز میکردم. پنجره طبقه دوم بود و دیوار ها از جنس گرانیت سری بود و به هیچ وجه امکان بالا رفتن بدون ابزار نبود. نگاهم را در اطراف چرخاندم، درختی در فاصلهی نسبتا زیادی از پنجره وجود داشت. با احتمال این که، ممکن است خاصیت ارتجاعی قسمت بالایی درخت که نازک تر بود کمک حالم شود، از درخت بالا رفتم. برای من که تمام دوران کودکی ام مشغول این کار بودم، بالا رفتن از یک درخت چهار متری کاری نداشت.
روی نزدیک ترین شاخه به پنجره مشغول بررسی پنجره شدم. پنجره بسته بود، ولی از پشت پردهی نازکش میشد زنی که روی تخت نشسته و چهره اش به حد کافی خنثی و با اعتماد به نفس بود که به گروگان ها شباهتی نداشته باشد دید. زنی با چشم های درشت قهوهای تیره که چانه و گونه های استخوانی اش را با اعتماد به نفس بالا گرفته بود. از حرکات لب های خوش حالتش میشد قدرتی را که در جملاتش بود حس کرد.
آخرین ویرایش توسط مدیر: