- عضویت
- 2014/08/19
- ارسالی ها
- 1,028
- امتیاز واکنش
- 34,103
- امتیاز
- 1,030
در اتاق که به صدا در آمد، نفسش را آه مانند بیرون فرستاد؛ طبق معمول بوی خمیر دندان نعنایی میداد! و بالاخره "او" مغلوب نگاه آبی من بود. دستم را از بین دستانش بیرون آوردم.
سر طلا از بین در داخل آمد:
_عطرین کجا موندی؟ مادام میگه زودتر حاضر شو!
کیاسالار هم لنگان لنگان به سمت در حرکت کرد:
_چه طوری طلا؟
_عه... تو این جا بودی؟ سام یک ساعته دنبالت میگرده... کمکت کنم؟
و به سمتش یک قدم برداشت که کیاسالار مانع شد:
_نه نه خودم میام.
هر دو از اتاق خارج شدند و من ماندم و دست هایی خیس از عرق و اضطرابی که معدهام را به هم میزد. نفس عمیقی کشیدم؛ هنوز عطر خنکش در هوا شناور بود. دستم را با حرص چند باری تکان دادم بلکه آن عطر استرس زا از اطرفم پراکنده شود، اما گویا چسب شده بود و به لوب های بویایی ام چسبیده بود.
تنها مانتویی که در آن احساس راحتی میکردم پوشیدم. کمی کهنه و کثیف شده بود، اما در آن لحظه کاری از من ساخته نبود! شلوار چسب و مشکی دیبا را هم پوشیدم و شال چروکش را هم روی سرم انداختم. آن روز ها بی حوصله تر از آن بودم که تیپ و قیافه ام برایم اهمیت داشته باشد.
از اتاق خارج شدم. مادام درحال پوشیدن کفش های پاشنه دارش بود، با آن قد بلند و هیکل پر جبروتش زیادی شیک و پر ابهت به نظر میرسید. سری برای دیبا که روی مبلی عملا ولو شده بود تکان دادم، صدای خنده های بلند طلا و علمدار و کیاسالار هم از حیاط میآمد.
این علمدار هم کار و زندگی نداشت که همیشه آن جا ولو بود؟ احتمالا اگر این جمله را بلند به زبان میآوردم، طلا با لحن حق به جانبش میگفت که:
"عه... عطرین! بچه ام تازه آهنگ فلان فیلم رو که فلان بازیگر مشهور توش بازی کرده تموم کرده!"
و احتمالا ده دقیقه از زمان عزیزم را صرف بستن صفات اضافه و بلند بالا به ریش علمدار میکرد!
همان طور که کفش میپوشیدم، متوجه نگاه سنگین مادام شدم که براندازم میکرد:
_اتفاقی افتاده....مادام؟
چینی به بینیاش داد:
_باید یه فکری به حال لباسات بکنی عطرین! مثل دله دزدا لباس پوشیدن در شان افراد من نیست!
و از دری که به پارکینگ راه داشت خارج شد و مرا مات و مبهوت به جا گذاشت. مادام به من گفته بود دله دزد؟ از آن زمان های نادری بود که چشم هایم اندازه کف دست گرد میشد. نگاهی به لباس ها کردم، خب شاید کمی شلخته بود، اما آیا در این حد اغراق لازم بود؟
شانهای بالا انداختم و راه افتادم. خب راستش وقتی در مقابل اتومبیلی که مادام در صندلی عقبش جای گرفت قرار گرفتم، کمی احساس تکهی ناجور بودن کردم. ولی کاری نمیشد کرد، پس کنار مادام جا گرفتم و سیروس در را بست.
_کجا قراره بریم مادام؟
سرش را از تلفن بالا آورد:
_اول میریم یه لباس آبرومند برای تو میخریم. قرار نیست این ریختی بیای پیش هیراد.
نگاهی به ساعت کردم، نه و نیم بود. مگر کیاسالار نگفته بود برای ساعت ده با او جلسه دارد؟
_الو؟ مادامم هیراد....بله...با تاخیر میرسیم... کسی پیشم هست... باشه... فعلا.
و تلفن را قطع کرد. گویا واقعا باعث سرافکندگی اش بودم! چهل و پنج دقیقه بعد رو به روی مغازه شیک و بزرگی ایستادیم.
مادام با پرستیژ خاص خودش پیاده شد و به سمت مغازه به راه افتاد، من هم دنبالش. به محض ورودش به مغازه دو خانم عملا به سمتش پرواز کردند و همزمان گفتند:
_سلام خانم بیدل!
من فردی نبودم که بابت لباس هزینه زیادی صرف کنم و وقتی مادام مرا با حجم عظیم لباس ها و البته قیمت های سرسام آورش رو به رو کرد، دهانم از تعجب باز مانده بود.
بعد از یک ساعت گشتن از یک غرفه به غرفهی دیگر، از سر تا نوک پا با لباس های یک مارک نو نوار شدم و البته چند دست لباس دیگر و یک لباس مجلسی که به طرز تعجب آوری مادام بعد از دیدنش دقیقه ای خشک شد.
کمربندِ مانتوی صدری رنگی را که بلندی اش تا ساق پایم بود و تنها دو دکمه میخورد بستم. با این شلوار چسب، عجیب به استخوان بندی ام میآمد.
کمی این پا آن پا کردم تا از راحتی کفش های چرم و نوک باریکی که پاشنهای پنج سانتی داشت مطمئن شوم. رو به روی مادام که روی مبل راحتی نشسته بود و قهوه میخورد ایستادم:
_چه طوره، مادام؟
لبی به قهوه زد و فنجان را روی میز گذاشت، به طرفم آمد. با بالا رفتن دستش، چشمم دستش را تعقیب کرد. کمی شال را جلوتر کشید و طرهی پیچ خوردهای را بیرون کشید.
_خوبه. تا من حساب میکنم، لباسات رو از اتاق پرو بردار.
سری تکان دادم و به سمت اتاق پرو رفتم. مگنوم را به ران پا طوری بستم که مشخص نباشد و بعد از برداشتن لباسها بیرون زدم.
سیروس با دقت کنار خیابان ترمز کرد. در را باز کرد و ابتدا من پیاده شدم. با نگاهی کلی خیابان را از نظر گذراندم و روی سر در مغازه ای که مقابلش ایستاده بودیم مکث کردم.
"کافیشاپ ملکه"
سر طلا از بین در داخل آمد:
_عطرین کجا موندی؟ مادام میگه زودتر حاضر شو!
کیاسالار هم لنگان لنگان به سمت در حرکت کرد:
_چه طوری طلا؟
_عه... تو این جا بودی؟ سام یک ساعته دنبالت میگرده... کمکت کنم؟
و به سمتش یک قدم برداشت که کیاسالار مانع شد:
_نه نه خودم میام.
هر دو از اتاق خارج شدند و من ماندم و دست هایی خیس از عرق و اضطرابی که معدهام را به هم میزد. نفس عمیقی کشیدم؛ هنوز عطر خنکش در هوا شناور بود. دستم را با حرص چند باری تکان دادم بلکه آن عطر استرس زا از اطرفم پراکنده شود، اما گویا چسب شده بود و به لوب های بویایی ام چسبیده بود.
تنها مانتویی که در آن احساس راحتی میکردم پوشیدم. کمی کهنه و کثیف شده بود، اما در آن لحظه کاری از من ساخته نبود! شلوار چسب و مشکی دیبا را هم پوشیدم و شال چروکش را هم روی سرم انداختم. آن روز ها بی حوصله تر از آن بودم که تیپ و قیافه ام برایم اهمیت داشته باشد.
از اتاق خارج شدم. مادام درحال پوشیدن کفش های پاشنه دارش بود، با آن قد بلند و هیکل پر جبروتش زیادی شیک و پر ابهت به نظر میرسید. سری برای دیبا که روی مبلی عملا ولو شده بود تکان دادم، صدای خنده های بلند طلا و علمدار و کیاسالار هم از حیاط میآمد.
این علمدار هم کار و زندگی نداشت که همیشه آن جا ولو بود؟ احتمالا اگر این جمله را بلند به زبان میآوردم، طلا با لحن حق به جانبش میگفت که:
"عه... عطرین! بچه ام تازه آهنگ فلان فیلم رو که فلان بازیگر مشهور توش بازی کرده تموم کرده!"
و احتمالا ده دقیقه از زمان عزیزم را صرف بستن صفات اضافه و بلند بالا به ریش علمدار میکرد!
همان طور که کفش میپوشیدم، متوجه نگاه سنگین مادام شدم که براندازم میکرد:
_اتفاقی افتاده....مادام؟
چینی به بینیاش داد:
_باید یه فکری به حال لباسات بکنی عطرین! مثل دله دزدا لباس پوشیدن در شان افراد من نیست!
و از دری که به پارکینگ راه داشت خارج شد و مرا مات و مبهوت به جا گذاشت. مادام به من گفته بود دله دزد؟ از آن زمان های نادری بود که چشم هایم اندازه کف دست گرد میشد. نگاهی به لباس ها کردم، خب شاید کمی شلخته بود، اما آیا در این حد اغراق لازم بود؟
شانهای بالا انداختم و راه افتادم. خب راستش وقتی در مقابل اتومبیلی که مادام در صندلی عقبش جای گرفت قرار گرفتم، کمی احساس تکهی ناجور بودن کردم. ولی کاری نمیشد کرد، پس کنار مادام جا گرفتم و سیروس در را بست.
_کجا قراره بریم مادام؟
سرش را از تلفن بالا آورد:
_اول میریم یه لباس آبرومند برای تو میخریم. قرار نیست این ریختی بیای پیش هیراد.
نگاهی به ساعت کردم، نه و نیم بود. مگر کیاسالار نگفته بود برای ساعت ده با او جلسه دارد؟
_الو؟ مادامم هیراد....بله...با تاخیر میرسیم... کسی پیشم هست... باشه... فعلا.
و تلفن را قطع کرد. گویا واقعا باعث سرافکندگی اش بودم! چهل و پنج دقیقه بعد رو به روی مغازه شیک و بزرگی ایستادیم.
مادام با پرستیژ خاص خودش پیاده شد و به سمت مغازه به راه افتاد، من هم دنبالش. به محض ورودش به مغازه دو خانم عملا به سمتش پرواز کردند و همزمان گفتند:
_سلام خانم بیدل!
من فردی نبودم که بابت لباس هزینه زیادی صرف کنم و وقتی مادام مرا با حجم عظیم لباس ها و البته قیمت های سرسام آورش رو به رو کرد، دهانم از تعجب باز مانده بود.
بعد از یک ساعت گشتن از یک غرفه به غرفهی دیگر، از سر تا نوک پا با لباس های یک مارک نو نوار شدم و البته چند دست لباس دیگر و یک لباس مجلسی که به طرز تعجب آوری مادام بعد از دیدنش دقیقه ای خشک شد.
کمربندِ مانتوی صدری رنگی را که بلندی اش تا ساق پایم بود و تنها دو دکمه میخورد بستم. با این شلوار چسب، عجیب به استخوان بندی ام میآمد.
کمی این پا آن پا کردم تا از راحتی کفش های چرم و نوک باریکی که پاشنهای پنج سانتی داشت مطمئن شوم. رو به روی مادام که روی مبل راحتی نشسته بود و قهوه میخورد ایستادم:
_چه طوره، مادام؟
لبی به قهوه زد و فنجان را روی میز گذاشت، به طرفم آمد. با بالا رفتن دستش، چشمم دستش را تعقیب کرد. کمی شال را جلوتر کشید و طرهی پیچ خوردهای را بیرون کشید.
_خوبه. تا من حساب میکنم، لباسات رو از اتاق پرو بردار.
سری تکان دادم و به سمت اتاق پرو رفتم. مگنوم را به ران پا طوری بستم که مشخص نباشد و بعد از برداشتن لباسها بیرون زدم.
سیروس با دقت کنار خیابان ترمز کرد. در را باز کرد و ابتدا من پیاده شدم. با نگاهی کلی خیابان را از نظر گذراندم و روی سر در مغازه ای که مقابلش ایستاده بودیم مکث کردم.
"کافیشاپ ملکه"
آخرین ویرایش توسط مدیر: