- عضویت
- 2014/08/19
- ارسالی ها
- 1,028
- امتیاز واکنش
- 34,103
- امتیاز
- 1,030
به قدری بلند زیر خنده زدم که یادم نمیآمد کی این طور خندیده ام؛ از همان خنده هایی که تا جایی که یادم است تمام ردیف دندان های بالا و قسمتی از لثهام را با فضای خالی دهانم به نمایش میگذاشت.
بریده بریده گفتم:
_شوخیتون .... گرفته مادام؟ برم دانشگاه؟
و دوباره زیر خنده زدم، حتی تصور خودم در میان مردم عادی در حالی که سرکلاس درس هستم هم به اندازه کافی مسخره بود تا به خنده دیگری وادارم کند.
مادام با تشر گفت:
_نیشت رو جمع کن عطرین! جدی گفتم!
از اخم غلیظش به خودم آمدم و خنده ام را مهار کردم و گفتم:
_ معذرت میخوام... اما... خب.... از من چه انتظاری دارید مادام؟ منی که یازده سال از عمرم رو تو این راه سَر کردم، منی که تعداد کسایی که کشتم رو حتی به خاطر ندارم، منی که چند مدت بیکاری باعث شده فکر کنم یه چیزی کمه، که زندگیم رو روال نیست. منی که به کسی به جز طلا، دیبا و شما اعتماد ندارم، منِ آنرمال! برم دانشگاه؟ درس بخونم و فردا پس فردا بشم دکتر یا مهندس؟ حتی حرف زدن درباره ش هم به خنده میاندازدم! ولی بابت پیشنهادتون ممنون، روش فکر میکنم.
رو گرفتم و مشغول کندن انجیر ها شدم. چه کسی فکرش را میکرد کسی مثل مادام همچین حرفی را بزند؟ پیر شده بود و تمام عقایدش را فروخته بود؟ به چه چیز؟ پسر دُردانه اش یا آرامش خانه اش با درخت توت سفید؟
آزاد همان طور که تخمه میشکست، چهار زانو جلوی تلویزیون پرید و فریاد زد:
آزاد: آهان.... برو برو برو .... آ ماشالله پسر! دمت گرم! دهن اون پدر* صاف کن!
کیاسالار: دهه! کامی دو دقیقه دهنت رو ببند ببینیم چی شد.
علمدار: راست میگه دیگه! این گزارشگره کم وِر مید، زدی بالا دستشا!
طلا جیغ زد:
_ دِ هر سه تاتون ساکت شید دیگه!
نگاهم از چهره چهار نفری که رو به روی تلویزیون و با فاصله زیادی نشسته بودند گرفتم و مشغول رسیدگی به مگنوم نازنینم شدم، صدای دیبا از آشپزخانه آمد:
_عطرین تو هم چای میخوای؟
_لیوانی و بزرگ.
_ میدونم!
فوت محکی به لوله ۶ اینچیش کردم و با صدای فریاد شادی آزاد دوباره نگاهم به سمتشان کشیده شد:
_ خدا قوت دلاور! دست مریزاد پهلوان!
بعد هم بلند شد و همزمان با آواز خواندن شروع به رقصیدن کرد، دستانش را باز کرده بود و تمام قسمت بالایی بدنش را با ریتم ریزی میلرزاند.
_ مو بچه شطوم
مو مار هف خطوم...
و صدایش! واقع بینانه بخواهم بگویم صدای قار قار کلاغ ها دلنشین تر بود! اما هر چه بود از نظر طلا به قدری بامزه بود که از خنده ریسه برود و علمدار را آن طور مات و مبهوت لبخندش کند؛ هنوز هم بعد از گذشت یک هفته برایش ناز میکرد!
کیاسالار وسط خواندن پر ناز و ادای آن کلاغ چشم آبی داد زد:
_د لال شو کامی! خیلی صدا نکرت خوبه میاندازیش پس کله ت؟
دهان آزاد به قصد زدن حرفی باز شد که مادام با سری حوله پیچ شده از اتاقش خارج شد. با دیدن اخم های درهمش پیش خودم آزاد را مرده فرض کردم!
مادام_ هزار دفعه نگفتم تو خونه من داد و بیداد راه ننداز کامیار؟ هان؟
کلاغ چشم آبی با صورتی مظلوم شده گفت:
_ گی خوردم مادام! گی خوردم!
مادام بعد از چشم غره غلیظی به سمت آشپزخانه راه افتاد. هنوز کامل پشت نکرده بود که آزاد حرکات موزونش را از سر گرفت، منتها این بار به صورت سایلنت!
لیوان چای را از دیبا گرفتم و به سمت حیاط رفتم. ستاره های چشمک زن را به آن شلوغی و جو سرسام آور ترجیح میدادم. نمیتوانستم با آن ها ارتباط برقرار کنم، هر چند هم که آشنا باشند و مورد اعتماد مادام؛ هنوز هم برای من غریبه هایی بودند که اعتماد بهشان مصادف با مرگ بود! به سمت درخت توت محبوبم راه افتادم و مشتم را پر از توت کردم و روی تخت کوچک گوشه حیاط نشستم. خیره به بخار پیچ در پیچی شدم که از دهانه لیوان بلند میشد و توتی در دهان گذاشتم. باید چه کنم؟
سوالی که از یک هفته قبل و مکالمه با مادام بارها از خودم پرسیده بودم،
باید چه کنم؟
چند ایده هم داشتم، میتوانستم همین امشب کوله ام را جمع کنم و همراه با طلا و دیبا آن جا را ترک کنم و دلوکا و مادام را پشت سر بگذارم، اما با فکر به طلا و دیبا که زندگیشان به خطر میافتد نظرم برگشت! یا میتوانستم تنهایی بروم و آن دو را قاطی مسئله نکنم.
اما فرار مثل ترسوها در خونم نبود.
از طرفی نگرانی بابت طلا و دیبا را هم با اینکار به خود تحمیل میکردم.
لیوان را پایین گذاشتم. دستانم را زیر سر قفل کردم و روی فرش تکه پاره و زبرش دراز کشیدم. آسمان آن شب مهمان چند ستاره بود. نگاهم را به سمت ماه چرخاندم، کم کم داشتم به این نتیجه میرسیدم که این بار باید صبر کنم و ببینم سرنوشت چه برایم رقم خواهد زد! شاید از راه مسالمت آمیزتری هم بتوان با دلوکا کنار آمد و فهمید سالواتوره با کیاسالار چه کار دارد که مادام این قدر پیگیرش است؟!
و دلوکا.
بریده بریده گفتم:
_شوخیتون .... گرفته مادام؟ برم دانشگاه؟
و دوباره زیر خنده زدم، حتی تصور خودم در میان مردم عادی در حالی که سرکلاس درس هستم هم به اندازه کافی مسخره بود تا به خنده دیگری وادارم کند.
مادام با تشر گفت:
_نیشت رو جمع کن عطرین! جدی گفتم!
از اخم غلیظش به خودم آمدم و خنده ام را مهار کردم و گفتم:
_ معذرت میخوام... اما... خب.... از من چه انتظاری دارید مادام؟ منی که یازده سال از عمرم رو تو این راه سَر کردم، منی که تعداد کسایی که کشتم رو حتی به خاطر ندارم، منی که چند مدت بیکاری باعث شده فکر کنم یه چیزی کمه، که زندگیم رو روال نیست. منی که به کسی به جز طلا، دیبا و شما اعتماد ندارم، منِ آنرمال! برم دانشگاه؟ درس بخونم و فردا پس فردا بشم دکتر یا مهندس؟ حتی حرف زدن درباره ش هم به خنده میاندازدم! ولی بابت پیشنهادتون ممنون، روش فکر میکنم.
رو گرفتم و مشغول کندن انجیر ها شدم. چه کسی فکرش را میکرد کسی مثل مادام همچین حرفی را بزند؟ پیر شده بود و تمام عقایدش را فروخته بود؟ به چه چیز؟ پسر دُردانه اش یا آرامش خانه اش با درخت توت سفید؟
آزاد همان طور که تخمه میشکست، چهار زانو جلوی تلویزیون پرید و فریاد زد:
آزاد: آهان.... برو برو برو .... آ ماشالله پسر! دمت گرم! دهن اون پدر* صاف کن!
کیاسالار: دهه! کامی دو دقیقه دهنت رو ببند ببینیم چی شد.
علمدار: راست میگه دیگه! این گزارشگره کم وِر مید، زدی بالا دستشا!
طلا جیغ زد:
_ دِ هر سه تاتون ساکت شید دیگه!
نگاهم از چهره چهار نفری که رو به روی تلویزیون و با فاصله زیادی نشسته بودند گرفتم و مشغول رسیدگی به مگنوم نازنینم شدم، صدای دیبا از آشپزخانه آمد:
_عطرین تو هم چای میخوای؟
_لیوانی و بزرگ.
_ میدونم!
فوت محکی به لوله ۶ اینچیش کردم و با صدای فریاد شادی آزاد دوباره نگاهم به سمتشان کشیده شد:
_ خدا قوت دلاور! دست مریزاد پهلوان!
بعد هم بلند شد و همزمان با آواز خواندن شروع به رقصیدن کرد، دستانش را باز کرده بود و تمام قسمت بالایی بدنش را با ریتم ریزی میلرزاند.
_ مو بچه شطوم
مو مار هف خطوم...
و صدایش! واقع بینانه بخواهم بگویم صدای قار قار کلاغ ها دلنشین تر بود! اما هر چه بود از نظر طلا به قدری بامزه بود که از خنده ریسه برود و علمدار را آن طور مات و مبهوت لبخندش کند؛ هنوز هم بعد از گذشت یک هفته برایش ناز میکرد!
کیاسالار وسط خواندن پر ناز و ادای آن کلاغ چشم آبی داد زد:
_د لال شو کامی! خیلی صدا نکرت خوبه میاندازیش پس کله ت؟
دهان آزاد به قصد زدن حرفی باز شد که مادام با سری حوله پیچ شده از اتاقش خارج شد. با دیدن اخم های درهمش پیش خودم آزاد را مرده فرض کردم!
مادام_ هزار دفعه نگفتم تو خونه من داد و بیداد راه ننداز کامیار؟ هان؟
کلاغ چشم آبی با صورتی مظلوم شده گفت:
_ گی خوردم مادام! گی خوردم!
مادام بعد از چشم غره غلیظی به سمت آشپزخانه راه افتاد. هنوز کامل پشت نکرده بود که آزاد حرکات موزونش را از سر گرفت، منتها این بار به صورت سایلنت!
لیوان چای را از دیبا گرفتم و به سمت حیاط رفتم. ستاره های چشمک زن را به آن شلوغی و جو سرسام آور ترجیح میدادم. نمیتوانستم با آن ها ارتباط برقرار کنم، هر چند هم که آشنا باشند و مورد اعتماد مادام؛ هنوز هم برای من غریبه هایی بودند که اعتماد بهشان مصادف با مرگ بود! به سمت درخت توت محبوبم راه افتادم و مشتم را پر از توت کردم و روی تخت کوچک گوشه حیاط نشستم. خیره به بخار پیچ در پیچی شدم که از دهانه لیوان بلند میشد و توتی در دهان گذاشتم. باید چه کنم؟
سوالی که از یک هفته قبل و مکالمه با مادام بارها از خودم پرسیده بودم،
باید چه کنم؟
چند ایده هم داشتم، میتوانستم همین امشب کوله ام را جمع کنم و همراه با طلا و دیبا آن جا را ترک کنم و دلوکا و مادام را پشت سر بگذارم، اما با فکر به طلا و دیبا که زندگیشان به خطر میافتد نظرم برگشت! یا میتوانستم تنهایی بروم و آن دو را قاطی مسئله نکنم.
اما فرار مثل ترسوها در خونم نبود.
از طرفی نگرانی بابت طلا و دیبا را هم با اینکار به خود تحمیل میکردم.
لیوان را پایین گذاشتم. دستانم را زیر سر قفل کردم و روی فرش تکه پاره و زبرش دراز کشیدم. آسمان آن شب مهمان چند ستاره بود. نگاهم را به سمت ماه چرخاندم، کم کم داشتم به این نتیجه میرسیدم که این بار باید صبر کنم و ببینم سرنوشت چه برایم رقم خواهد زد! شاید از راه مسالمت آمیزتری هم بتوان با دلوکا کنار آمد و فهمید سالواتوره با کیاسالار چه کار دارد که مادام این قدر پیگیرش است؟!
و دلوکا.
آخرین ویرایش توسط مدیر: