- عضویت
- 2014/08/19
- ارسالی ها
- 1,028
- امتیاز واکنش
- 34,103
- امتیاز
- 1,030
چشمانم گرم شد و وقتی بیدار شدم مشغول چیدن میز بودند. دیدن مادام با آن هیبت و جبروتش در حالی که پیشبند بسته بود و به همراه دیبا بشقاب روی میز میگذاشت، غیر قابل باور و البته مضحک ترین صحنه عمرم بود!
و از آن مضحکتر چهره دیبا بود که با نگرانی مشهودی لبش را به طور مداوم به دندان میگرفت و چانهاش را بیرون میداد.
در سالن چشم گرداندم؛ به جز کیاسالار و آزاد که روی مبل راحتی لم داده بودند و Xboxبازی میکردند، کسی نبود. پس طلا و علمدار کجا بودند؟
دیبا: عه بیدار شدی؟
و به این ترتیب سه جفت چشم دیگر به سمتم برگشت. مادام دستوری گفت:
_ دست و روت رو بشور بیا برای ناهار.
_چشم، طلا کجاست؟
دیبا شانه ای بالا انداخت، اما صدای آزاد از آن سمت به گوشم رسید:
_ نگران نباش با سامی بیرونه...
بعد خنده مزخرفی کرد و با آن لحن مزخرف ترش ادامه داد:
_ راستی دماغ نوت مبارک عطری! ایشالله آبشارش برات سالیان سال جاری باشه!
نگاهی از گوشه چشم حواله اش کردم؛ مرا با که اشتباه گرفته بود؟ احمق هایِ روده درازِ هم ردهیِ خودش؟!
کامل به سمتش برگشتم و دیدم که با لبخند گله گشادی نگاهم میکند، انگار با حرفش کلی هم حال کرده!
_ حد خودت رو بدون و ازش خارج نشو، چون اون موقع علاوه بر دماغ نو به یه جفت پای سالمم نیاز داری!
روی پاشنهیِ پا برگشتم و مادام را دیدم که گرچه نمیخواست، اما چین کوچکی کنج لبش بود، و دیبا.
شنیده اید میگویند کیلو کیلو قند در دل طرف آب میشود؟! مصداق واقعی اش دیبا بود. دور از چشم مادام انگشت شستش را به علامت عالی نشانم داد. بی توجه به حال خوشش شماره طلا را گرفتم و به سمت اتاق خواب حرکت کردم:
طلا: جونم؟
صدایش کمی بیش از حد عادی شاد نبود؟
اخم هایم در هم رفت:
_ کجایی طلا؟
خنده نخودی اش بر اعصابم خط انداخت:
_ صدات چه باحال شده!
غریدم:
_ گفتم کجایی؟
_با سام...
_طلا!
_ به خدا...
_یادت که نرفته با نقشه بهت نزدیک شده احمق! چرا خودت رو پیشش این قدر پایین میاری و دعوتش رو با کله قبول میکنی؟
_ نه به خدا! تا همین یک ساعت پیش داشت بهم التماس میکرد قبول کنم ببینمش! بعدم من هنوز نبخشیدمش. الان رفته دست و روش رو بشوره دارم این جوری حرف میزنم، حالا حالاها باید ناز بکشه!
_طلا ابله بازی در نیار، اون پسر ....
با هول گفت:
_ وای اومد اومد... باید قطع... اِم ... باشه عزیزم.
خنده دیگری کرد:
_ آره قربونت برم، میبینمت پس. بـ*ـوس بـ*ـوس.
قبل از قطع شدن کامل تلفن، صدای شاکی و ناراحت علمدار از آن سمت به گوش رسید:
_ با کی حرف میزدی؟
طلا: به شما ربطی داره؟
و بعد بوق اتمام تماس بود و من عصبی از دست طلا! حتما باید بلایی سر خودش بیاورد تا بفهمد اعتماد به این جماعت تنها چیزی که با خود ندارد خوشبختیست!
از اتاق بیرون رفتم و دیدم همه دور میز جمع شده اند، به جز کیاسالار که روی مبل راحتی در حال غذا خوردن بود.
کنار دیبا جا گرفتم و مشغول شدم. یعنی این دست پخت مادام بود؟ باید از دیبا بپرسم.
کیاسالار داد زد:
_ کامی یه کم سالاد برام میاری؟
آزاد با غرغر از جا بلند شد و مادام سالاد کشید، خواست سس بزند که کیاسالار داد زد:
_ نه مامان سس نزن.
و از آن مضحکتر چهره دیبا بود که با نگرانی مشهودی لبش را به طور مداوم به دندان میگرفت و چانهاش را بیرون میداد.
در سالن چشم گرداندم؛ به جز کیاسالار و آزاد که روی مبل راحتی لم داده بودند و Xboxبازی میکردند، کسی نبود. پس طلا و علمدار کجا بودند؟
دیبا: عه بیدار شدی؟
و به این ترتیب سه جفت چشم دیگر به سمتم برگشت. مادام دستوری گفت:
_ دست و روت رو بشور بیا برای ناهار.
_چشم، طلا کجاست؟
دیبا شانه ای بالا انداخت، اما صدای آزاد از آن سمت به گوشم رسید:
_ نگران نباش با سامی بیرونه...
بعد خنده مزخرفی کرد و با آن لحن مزخرف ترش ادامه داد:
_ راستی دماغ نوت مبارک عطری! ایشالله آبشارش برات سالیان سال جاری باشه!
نگاهی از گوشه چشم حواله اش کردم؛ مرا با که اشتباه گرفته بود؟ احمق هایِ روده درازِ هم ردهیِ خودش؟!
کامل به سمتش برگشتم و دیدم که با لبخند گله گشادی نگاهم میکند، انگار با حرفش کلی هم حال کرده!
_ حد خودت رو بدون و ازش خارج نشو، چون اون موقع علاوه بر دماغ نو به یه جفت پای سالمم نیاز داری!
روی پاشنهیِ پا برگشتم و مادام را دیدم که گرچه نمیخواست، اما چین کوچکی کنج لبش بود، و دیبا.
شنیده اید میگویند کیلو کیلو قند در دل طرف آب میشود؟! مصداق واقعی اش دیبا بود. دور از چشم مادام انگشت شستش را به علامت عالی نشانم داد. بی توجه به حال خوشش شماره طلا را گرفتم و به سمت اتاق خواب حرکت کردم:
طلا: جونم؟
صدایش کمی بیش از حد عادی شاد نبود؟
اخم هایم در هم رفت:
_ کجایی طلا؟
خنده نخودی اش بر اعصابم خط انداخت:
_ صدات چه باحال شده!
غریدم:
_ گفتم کجایی؟
_با سام...
_طلا!
_ به خدا...
_یادت که نرفته با نقشه بهت نزدیک شده احمق! چرا خودت رو پیشش این قدر پایین میاری و دعوتش رو با کله قبول میکنی؟
_ نه به خدا! تا همین یک ساعت پیش داشت بهم التماس میکرد قبول کنم ببینمش! بعدم من هنوز نبخشیدمش. الان رفته دست و روش رو بشوره دارم این جوری حرف میزنم، حالا حالاها باید ناز بکشه!
_طلا ابله بازی در نیار، اون پسر ....
با هول گفت:
_ وای اومد اومد... باید قطع... اِم ... باشه عزیزم.
خنده دیگری کرد:
_ آره قربونت برم، میبینمت پس. بـ*ـوس بـ*ـوس.
قبل از قطع شدن کامل تلفن، صدای شاکی و ناراحت علمدار از آن سمت به گوش رسید:
_ با کی حرف میزدی؟
طلا: به شما ربطی داره؟
و بعد بوق اتمام تماس بود و من عصبی از دست طلا! حتما باید بلایی سر خودش بیاورد تا بفهمد اعتماد به این جماعت تنها چیزی که با خود ندارد خوشبختیست!
از اتاق بیرون رفتم و دیدم همه دور میز جمع شده اند، به جز کیاسالار که روی مبل راحتی در حال غذا خوردن بود.
کنار دیبا جا گرفتم و مشغول شدم. یعنی این دست پخت مادام بود؟ باید از دیبا بپرسم.
کیاسالار داد زد:
_ کامی یه کم سالاد برام میاری؟
آزاد با غرغر از جا بلند شد و مادام سالاد کشید، خواست سس بزند که کیاسالار داد زد:
_ نه مامان سس نزن.
آخرین ویرایش توسط مدیر: