- عضویت
- 2014/08/19
- ارسالی ها
- 1,028
- امتیاز واکنش
- 34,103
- امتیاز
- 1,030
مگنوم را به قوزک پا بستم و شلوارم را روی آن کشیدم. انگشتم را روی هدفون داخل گوشم گذاشتم:
_کدوم اتاق طلا؟!
طلا: ۳۰۸.
دیبا: اگه یه بار دیگه! قسم میخورم یه بار دیگه بدون اطلاع من...
بی حوصله میان کلامش پریدم:
_رسیدم پیش کیاسالار گوشی رو وصل میکنم. فعلا.
دیبا_ عط....
معلوم نیست کی قرار است متوجه شود که نمیتواند مرا کنترل کند!
راهرو بر خلاف آن چیزی که طلا گفته بود خلوت خلوت بود و این موضوع شکم را بر انگیخت. یک چیزی درست نبود!
به سمت اتاق ۳۰۸ راه افتادم، در را آهسته باز کردم و به اتاق نیمه تاریک خیره شدم؛ چرا برق خاموش بود؟ چند پزشک و پرستار با سرعت از پشتم دویدند. در را کامل باز کردم و با تخت خالی و پتوی مرتب و صاف مواجه شدم، نگاهی به شماره اتاق انداختم. درست آمده بودم، حتما باز طلا بی دقتی کرده!
از اتاق بیرون آمدم و همان طور که با چشم دو پرستار را که رنگ به رخ نداشتند دنبال می کردم، هدفون داخل گوشم را فشار دادم:
_ طلا کدوم اتاق؟!
طلا_ ۳۰۸ دیگه!
اخم کردم:
_ مطمئنی؟!
طلا_ خو مگه خنگم؟! تازه فکر کنم آخرین اتاق سمت چپ راهرو بود!
نفسم را با حرص بیرون دادم:
_ دیبا؟!
دیبا با عصبایت داد زد: بله؟!
_لیست ترخیصیای بیمارستان رو چک کن.
دیبا: خیلی پررویی عطرین!
عصبی غریدم:
_فقط خفه شو و کاری رو که گفتم بکن!
روی صندلی انتظار نشستم و منتظر ماندم. امکان نداشت مرخص شده باشد! امکان نداشت!
دقیقه ای بعد صدای عصبی دیبا در گوشم پیچید:
_مرخص شده.
چشم هایم را با حرص روی هم فشار دادم:
_ ماشین رو روشن کن طلا!
طلا: آروم باش احتمالا بردنش...
هدفون را قطع کردم؛ به تنها چیزی که در آن لحظه نیاز نداشتم دل سوزاندن طلا بود! روپوش را در آوردم و داخل سطل زباله سرویس بهداشتی انداختم، شالم را صاف کردم و بین صداهای جیغی که از سمت اورژانس میآمد بیرون زدم. با سرعت پله های منتهی به حیاط را پایین دویدم، فقط یک چیز میدانستم:
" وقتی گیرش بیاورم خوب از خجالتش در میآمدم، آن قدر خوب که تا مدت ها در یادش بماند! "
ماشین آن سمت خیابان پارک شده بود. خیابان شلوغ بود، اما نه به اندازه ذهن من! ازدحام افکاری که داخلش بود را فقط یک جا میتوانستم کم کنم؛ باشگاه تیر اندازی از کجا گیر بیارم؟! از کجا....
بوق بلند اتومبیل، برخوردم با آسفالت تکه پارۀ خیابان، جیغ طلا، یا حضرت عباس گفتن مردی.
_کدوم اتاق طلا؟!
طلا: ۳۰۸.
دیبا: اگه یه بار دیگه! قسم میخورم یه بار دیگه بدون اطلاع من...
بی حوصله میان کلامش پریدم:
_رسیدم پیش کیاسالار گوشی رو وصل میکنم. فعلا.
دیبا_ عط....
معلوم نیست کی قرار است متوجه شود که نمیتواند مرا کنترل کند!
راهرو بر خلاف آن چیزی که طلا گفته بود خلوت خلوت بود و این موضوع شکم را بر انگیخت. یک چیزی درست نبود!
به سمت اتاق ۳۰۸ راه افتادم، در را آهسته باز کردم و به اتاق نیمه تاریک خیره شدم؛ چرا برق خاموش بود؟ چند پزشک و پرستار با سرعت از پشتم دویدند. در را کامل باز کردم و با تخت خالی و پتوی مرتب و صاف مواجه شدم، نگاهی به شماره اتاق انداختم. درست آمده بودم، حتما باز طلا بی دقتی کرده!
از اتاق بیرون آمدم و همان طور که با چشم دو پرستار را که رنگ به رخ نداشتند دنبال می کردم، هدفون داخل گوشم را فشار دادم:
_ طلا کدوم اتاق؟!
طلا_ ۳۰۸ دیگه!
اخم کردم:
_ مطمئنی؟!
طلا_ خو مگه خنگم؟! تازه فکر کنم آخرین اتاق سمت چپ راهرو بود!
نفسم را با حرص بیرون دادم:
_ دیبا؟!
دیبا با عصبایت داد زد: بله؟!
_لیست ترخیصیای بیمارستان رو چک کن.
دیبا: خیلی پررویی عطرین!
عصبی غریدم:
_فقط خفه شو و کاری رو که گفتم بکن!
روی صندلی انتظار نشستم و منتظر ماندم. امکان نداشت مرخص شده باشد! امکان نداشت!
دقیقه ای بعد صدای عصبی دیبا در گوشم پیچید:
_مرخص شده.
چشم هایم را با حرص روی هم فشار دادم:
_ ماشین رو روشن کن طلا!
طلا: آروم باش احتمالا بردنش...
هدفون را قطع کردم؛ به تنها چیزی که در آن لحظه نیاز نداشتم دل سوزاندن طلا بود! روپوش را در آوردم و داخل سطل زباله سرویس بهداشتی انداختم، شالم را صاف کردم و بین صداهای جیغی که از سمت اورژانس میآمد بیرون زدم. با سرعت پله های منتهی به حیاط را پایین دویدم، فقط یک چیز میدانستم:
" وقتی گیرش بیاورم خوب از خجالتش در میآمدم، آن قدر خوب که تا مدت ها در یادش بماند! "
ماشین آن سمت خیابان پارک شده بود. خیابان شلوغ بود، اما نه به اندازه ذهن من! ازدحام افکاری که داخلش بود را فقط یک جا میتوانستم کم کنم؛ باشگاه تیر اندازی از کجا گیر بیارم؟! از کجا....
بوق بلند اتومبیل، برخوردم با آسفالت تکه پارۀ خیابان، جیغ طلا، یا حضرت عباس گفتن مردی.
آخرین ویرایش توسط مدیر: