- عضویت
- 2014/08/19
- ارسالی ها
- 1,028
- امتیاز واکنش
- 34,103
- امتیاز
- 1,030
اتومبیل را راه انداختم و سر کوچه پارک کردم، نمیدانم چه قدر طول کشید، یک ساعت؟ دو ساعت؟ سه ساعت؟
چه قدر که بالاخره در پارکینگ باز شد و کادیلاک اسکالید مشکی رنگی از آن خارج شد. چهرۀ کیاسالار حتی از پشت عینک دودی خاصی که ضمیمه صورتش بود، هم به مغروری اتومبیل زیر پایش بود و البته آن احساس مزخرف همیشگی هم در بند بند وجودش موج میزد. پرادوی سفید رنگ و آشنایی با کمی فاصله پارک شده بود، اما کسی داخل ماشین نبود. کمی پایین تر پارک کردم و پیاده شدم. از زیر دیوار طوری که زیاد جلب توجه نکنم به سمت آپارتمانش حرکت کردم. صدای قدم هایی از پشت سر نظرم را جلب کرد. دستم را داخل کیفم بردم و اسلحه را در دستم فشار دادم و جایی که حدس میزدم کم تر از چند قدم فاصله دادم با حرکتی برگشتم.
مرد که از حرکت من جا خورده بود ایستاد، دستانش را بالا آورد.
_ خ... خانم...
همزمان با حرف زدن مرد، سایه ای را از گوشۀ چشم دیدم. درست زمانی که فرد پشت سرم مشتش را به سمت سرم روانه کرد، خم شدم و آرنجی به شکمش کوبیدم. در آن فاصله، مرد اول به سمتم حمله کرد. از یک طرف ضربات مرد اول را دفع میکردم و از سمت دیگر، دیگری را مشت باران!
قنداق کلت را با بیشترین قدرت به بینی اولی کوبیدم و مرد دوم مچ دستم را درست همزمان با فریاد دومی پیچاند. هر دو مرد حرفه ای بودند؛ بدن هایشان گرچه ورزیده و با عضلاتی بزرگ نبود، اما آماده و بدون ذره ای چربی بود. از مشت هایی که به صورتم کوبیده میشد کاملا مشخص بود! اما من هم کم کسی نبودم، تا جایی که توان داشتم آن دو را به باد کتک گرفتم، اما بالاخره هر آدمی هم به جایی میرسد که مغزش قادر نیست قدرت و حرکات بدنش را با طرف مقابل هماهنگ کند. بی خوابی دیشب و خونریزی دستم هم به این وضعیت دامن میزد. کم کم ذهنم داشت فرمان فرار میداد. کافی بود مرد اول را به طرف دیوار بکشم، ضربه ای به سرش بزنم و مرد دوم را... آخ!
گفته بودم مغزم دیگر کشش هماهنگی نداشت، شاید هم به خاطر پارچه سفیدی بود که جلوی دهانم لحظه ای قرار گرفت و من با سرعت کنارش زدم. یا به خاطر ضربۀ محکمی بود که به شقیقه ام زده شد؛ در هر حال نمیدانم. فقط یادم است بعد از آن ضربه شقیقه در حالی که نفس نفس میزدم روی آسفالت افتادم، عرق تیغه بینی ام را طی میکرد و با خونی که از بینی ام روان بود مخلوط میشد. با چشم های تار دیدم که یک جفت کفش قهوه ای براق سرم را به سمتی برگرداند و روی صورتم خم شد. چشم هایش آبی بود؛ از آن آبی هایی که انگار مغزشان را میتوانی ببینی؛ کم رنگ و براق. در چشم هایش خیره شدم، تازه خنکی و تیزی چاقوی بسته شده به ران پایم را حس میکردم، اگر قدرت داشتم چاقورا در پایش فرو کنم و شریان اصلی که از ران پا میگذرد ببرم، در کم تر از پنج دقیقه مرده بود. انگار حرفم را از نگاهم فهمید که در کسری از ثانیه چاقوها را برداشت. زیر لب فحش رکیکی نثارش کردم که فریاد زد:
_هیع! سامی این دختر چه قدر بیشعوره! فحش ناموسی میده!
صدای دیگری گفت: خفه شو کام...
و بی هوش شدم.
چه قدر که بالاخره در پارکینگ باز شد و کادیلاک اسکالید مشکی رنگی از آن خارج شد. چهرۀ کیاسالار حتی از پشت عینک دودی خاصی که ضمیمه صورتش بود، هم به مغروری اتومبیل زیر پایش بود و البته آن احساس مزخرف همیشگی هم در بند بند وجودش موج میزد. پرادوی سفید رنگ و آشنایی با کمی فاصله پارک شده بود، اما کسی داخل ماشین نبود. کمی پایین تر پارک کردم و پیاده شدم. از زیر دیوار طوری که زیاد جلب توجه نکنم به سمت آپارتمانش حرکت کردم. صدای قدم هایی از پشت سر نظرم را جلب کرد. دستم را داخل کیفم بردم و اسلحه را در دستم فشار دادم و جایی که حدس میزدم کم تر از چند قدم فاصله دادم با حرکتی برگشتم.
مرد که از حرکت من جا خورده بود ایستاد، دستانش را بالا آورد.
_ خ... خانم...
همزمان با حرف زدن مرد، سایه ای را از گوشۀ چشم دیدم. درست زمانی که فرد پشت سرم مشتش را به سمت سرم روانه کرد، خم شدم و آرنجی به شکمش کوبیدم. در آن فاصله، مرد اول به سمتم حمله کرد. از یک طرف ضربات مرد اول را دفع میکردم و از سمت دیگر، دیگری را مشت باران!
قنداق کلت را با بیشترین قدرت به بینی اولی کوبیدم و مرد دوم مچ دستم را درست همزمان با فریاد دومی پیچاند. هر دو مرد حرفه ای بودند؛ بدن هایشان گرچه ورزیده و با عضلاتی بزرگ نبود، اما آماده و بدون ذره ای چربی بود. از مشت هایی که به صورتم کوبیده میشد کاملا مشخص بود! اما من هم کم کسی نبودم، تا جایی که توان داشتم آن دو را به باد کتک گرفتم، اما بالاخره هر آدمی هم به جایی میرسد که مغزش قادر نیست قدرت و حرکات بدنش را با طرف مقابل هماهنگ کند. بی خوابی دیشب و خونریزی دستم هم به این وضعیت دامن میزد. کم کم ذهنم داشت فرمان فرار میداد. کافی بود مرد اول را به طرف دیوار بکشم، ضربه ای به سرش بزنم و مرد دوم را... آخ!
گفته بودم مغزم دیگر کشش هماهنگی نداشت، شاید هم به خاطر پارچه سفیدی بود که جلوی دهانم لحظه ای قرار گرفت و من با سرعت کنارش زدم. یا به خاطر ضربۀ محکمی بود که به شقیقه ام زده شد؛ در هر حال نمیدانم. فقط یادم است بعد از آن ضربه شقیقه در حالی که نفس نفس میزدم روی آسفالت افتادم، عرق تیغه بینی ام را طی میکرد و با خونی که از بینی ام روان بود مخلوط میشد. با چشم های تار دیدم که یک جفت کفش قهوه ای براق سرم را به سمتی برگرداند و روی صورتم خم شد. چشم هایش آبی بود؛ از آن آبی هایی که انگار مغزشان را میتوانی ببینی؛ کم رنگ و براق. در چشم هایش خیره شدم، تازه خنکی و تیزی چاقوی بسته شده به ران پایم را حس میکردم، اگر قدرت داشتم چاقورا در پایش فرو کنم و شریان اصلی که از ران پا میگذرد ببرم، در کم تر از پنج دقیقه مرده بود. انگار حرفم را از نگاهم فهمید که در کسری از ثانیه چاقوها را برداشت. زیر لب فحش رکیکی نثارش کردم که فریاد زد:
_هیع! سامی این دختر چه قدر بیشعوره! فحش ناموسی میده!
صدای دیگری گفت: خفه شو کام...
و بی هوش شدم.
آخرین ویرایش توسط مدیر: