- عضویت
- 2014/08/19
- ارسالی ها
- 1,028
- امتیاز واکنش
- 34,103
- امتیاز
- 1,030
شانه ای بالا انداخت و گفت:
_مادامه دیگه! خب دیگه من میرم؛ چیزی خواستی خبرم کن.
_باشه مرسی.
و از در بیرون رفت. کمی بعد طلا هم دنبالش راه افتاد.
در حدود ساعت ۷:۳۰ با صدای تق و تق در از جا پریدم. دوش کوتاهی گرفتم و لباس عوض کردم.
با باد سردی که به صورتم خورد لرزیدم. از عمارت خارج شده بودیم و روی ساحل قدم میزدیم. صدای برخورد امواج دریایی که حالا به سیاهی میزد، برای من همواره تداعی کنندۀ لالایی مادری بود که هرگز ندیده بودم. به شکلشان دقت کردم، همیشه دقت میکردم. هر زمان که نیاز به مکانی برای فکر کردن داشتم و همیشه بدون استثنا مرا یاد گله های اسبی میانداخت که از دریا به ساحل میآیند و همزمان با برخورد به شن ها هیبت کف آلودشان در هم شکسته و نابود میشود. صدای آهنگ دسته جمعی دخترها و نور آتش هایی که برپا شده بود، از فاصلۀ دور هم قابل تشخیص بود. با ورود ما به جمعشان تعدادی از بچه ها شروع به هورا کشیدند؛ گویا همه منتظر ما بودند.
کنار اولین آتشی که برای سه نفر جا داشت نشستیم. کمی بعد طاهرخانی بلند شد و سخنرانی بلند بالایش را شروع کرد؛ از همان سخنرانی هایی که در تمام نوزده سال عمرم یکیشان را هم کامل گوش نداده بودم.
_شب همگی به خیر. اول از همه میخوام یه سلامی بکنم به شاگرد های سال های پیش که با وجود مشغله های کاری زیاد باز هم اومدن....
و با لبخند به کسانی که سال های قبل از عمارت رفته بودن نگاه کرد. این یکی از قوانین سرسختانه مادام بود و کسی جرئت سرپیچی نداشت! گرچه حضورشان برای به پایان رساندن مسابقه هم ضروری بود. البته تنها آن هایی که رتبه های یک تا سه را گرفته بودند؛ چون میتوانستند خودشان انتخاب کنند که کجا باشند، از ایران بروند و یا همین جا با کمک مادام کار کنند.
_....با وجود رقابت های نفس گیری که امسال برگزار شد و قلب همۀ ما رو به تپش انداخت، باز هم گروهی بودن که نتونستن از رینگ آخر با موفقیت خارج بشن!
ناخودآگاه با چشم دنبال ناتاشا میگشتم. دلم میخواست وقتی نامم را به عنوان نفر اول اعلام میکنند، پوز به خاک مالیده شده اش را ببینم! بالاخره کنار یکی از آتش ها، در حالی که با لبخندی مرموزانه و چشمایی که ریز شده بود به آتش نگاه میکرد پیدایش کردم. ناتاشا، کسی که روزگاری بهترین دوستم بود؛ دوست نه، خواهرم! از زمانی که به خاطر دارم پیشش بودم. من و ناتاشا دوران کودکی و نوجوانیمان را با هم گذرانده بودیم، حتی قبل از وارد شدن به بازی مادام! همیشه حواسمان به هم بود، مثل عضوی از خانواده. ناتاشا از من یک سال بزرگتر بود و ادعای بزرگی اش میشد؛ همیشه هوایم را داشت. تا این که..
درست به خاطر ندارم سر چه قضیه ای ولی دعوایمان شد. چهارده سالمان بود که کم کم از هم دور شدیم و جمع چهار نفره مان، سه تایی شد.
درست مثل دو قطب مخالف از آهنربا هر روز که میگذشت بیشتر از هم فاصله میگرفتیم و بالاخره روزی رسید که دیگه اثری از ناتاشایی که روزی روی اسمش قسم میخوردم نبود، دیگر حتی نمیشناختمش!شیطانی در پوستۀ فرشته شده بود و یا حتی بدتر روزهایی میرسید که حتی ظاهرسازی هم نمیکرد؛ شیطان مجسم شده بود. دوست های جدید پیدا کرد، کارهای جدید میکرد، اخلاقش از این رو به آن رو شده بود. حتی روش مبارزه کردنش هم فرق کرده بود. قبلا فقط رو در رو مبارزه میکرد، اما جدید ها از پشت خوب نارو میزد؛ جوری که نفهمی از کجا خوردی! حتی به من هم رحم نکرد و درست زمانی که نباید، ضربه ای کاری زد.
"آدم ها وقتی آروم باشن زشتیاشون ته نشین میشه زلال دیده میشن!"
نمیدانم دقیقا چه شد که قاشق زندگی ناتاشا را به هم زد.
تصویری از گذشته در شعله های رقصان آتش شکل میگرفت و مرا فارغ از دنیا به آن خیره نگه میداشت. تصویری که خیلی دور نبود، متعلق به یک سال پیش درست در همین تاریخ بود.
من، طلا و دیبا کنار در سالن منتظر بودیم تا باز شود و برای اولین بار امتحان چهار را بدهیم. من به قدری آماده بودم که شک نداشتم اگر رتبه اول را نیاورم مطمئنا جزء سه نفر برتر خواهم بود، اما دیبا و طلا زیاد مطمئن به نظر نمیرسیدند.
درست در همان لحظه ناتاشا با دوستانش، اکیپ سه نفره نفرت انگیزشان، به سمتمان آمد.
ناتاشا_ دخترا قیافه کله قرمز رو ببینید، اوخی! کله قرمز ما انگار استرس داره!
_خفه شو بچه! من زمانی برای شوخیای بچگانه تو ندارم؛ بهتره راهت رو بکشی بری.
ناتاشا_ به کی گفتی بچه؟!
هنوز نقطه ضعفش دستم بود. ناتاشا از این که بچه خطاب شود متنفر بود و من صاف روی چیزی انگشت گذاشته بودم که به شدت نسبت به آن، آلرژی داشت! درست مثل خودش که دست روی نقطه ضعف من میگذاشت، واژۀ " کله قرمز" !
با آرامش انگشت اشاره ام را به سمتش گرفتم:
_مگه غیر تو بچه دیگه ای هم هست؟!
مشتی که توی صورتم خورد باعث شد یک قدم به عقب بروم و از گوشۀ لبم خون جاری شود، اما برای درآوردن حرصش با خنده نگاهش کردم و گفتم:
_آخه مشتات هم بچگونه اس کوچولو!
ناتاشا_ الان حالیت میکنم بچه کیه!
تا به خودم بیایم دست راستم در حصار انگشتان قدرتمندش بود. پیچاندن دستم علت اصلی فریادم بود که باعث شد پرنده ها از شدت بلندی اش به پرواز در بیایند.
صدای شکستن استخوانم هنوز هم به وضوح در گوشم است.
ناتاشا دست راستم را درست چند دقیقه قبل از شروع مسابقات شکست و جایگاه اول را در مسابقه ای که در آن شرکت نکردم غصب کرد.
با سقلمه ای که طلا به پهلویم وارد کرد از فکر بیرون آمدم.
_آخ... چته....
طلا دوباره استرس گرفته بود و دستان یخ زده اش را به هم میپیچاند.
_میخواد اسما رو بخونه....
سریع به سمت خانم طاهرخانی نگاه کردم که در حال باز کردن برگه ای بود. استرسی ته دلم را لرزاند؛ اطمینان نداشتم که ناتاشا زهر آبروی ریخته شده و کتف آسیب دیده اش را به این زودی نریزد. با صدای خانم طاهرخانی دوباره همه جا سکوت شد.
_ خانم ها
کیمیا صدری
ملیکا خیرخواه
سحر کشاورز
آناهیتا صبوری
با هر اسمی که میخواند، صدای جیغ و تشویق بچه ها بالا میرفت.
_طلا ملکی
با صدای جیغ طلا سه متر از جا پریدم و شروع به دست زدن کردم. همیشه سه نفر اول را آخر اعلام میکردند. قلبم در دهانم میزد.
_مادامه دیگه! خب دیگه من میرم؛ چیزی خواستی خبرم کن.
_باشه مرسی.
و از در بیرون رفت. کمی بعد طلا هم دنبالش راه افتاد.
در حدود ساعت ۷:۳۰ با صدای تق و تق در از جا پریدم. دوش کوتاهی گرفتم و لباس عوض کردم.
با باد سردی که به صورتم خورد لرزیدم. از عمارت خارج شده بودیم و روی ساحل قدم میزدیم. صدای برخورد امواج دریایی که حالا به سیاهی میزد، برای من همواره تداعی کنندۀ لالایی مادری بود که هرگز ندیده بودم. به شکلشان دقت کردم، همیشه دقت میکردم. هر زمان که نیاز به مکانی برای فکر کردن داشتم و همیشه بدون استثنا مرا یاد گله های اسبی میانداخت که از دریا به ساحل میآیند و همزمان با برخورد به شن ها هیبت کف آلودشان در هم شکسته و نابود میشود. صدای آهنگ دسته جمعی دخترها و نور آتش هایی که برپا شده بود، از فاصلۀ دور هم قابل تشخیص بود. با ورود ما به جمعشان تعدادی از بچه ها شروع به هورا کشیدند؛ گویا همه منتظر ما بودند.
کنار اولین آتشی که برای سه نفر جا داشت نشستیم. کمی بعد طاهرخانی بلند شد و سخنرانی بلند بالایش را شروع کرد؛ از همان سخنرانی هایی که در تمام نوزده سال عمرم یکیشان را هم کامل گوش نداده بودم.
_شب همگی به خیر. اول از همه میخوام یه سلامی بکنم به شاگرد های سال های پیش که با وجود مشغله های کاری زیاد باز هم اومدن....
و با لبخند به کسانی که سال های قبل از عمارت رفته بودن نگاه کرد. این یکی از قوانین سرسختانه مادام بود و کسی جرئت سرپیچی نداشت! گرچه حضورشان برای به پایان رساندن مسابقه هم ضروری بود. البته تنها آن هایی که رتبه های یک تا سه را گرفته بودند؛ چون میتوانستند خودشان انتخاب کنند که کجا باشند، از ایران بروند و یا همین جا با کمک مادام کار کنند.
_....با وجود رقابت های نفس گیری که امسال برگزار شد و قلب همۀ ما رو به تپش انداخت، باز هم گروهی بودن که نتونستن از رینگ آخر با موفقیت خارج بشن!
ناخودآگاه با چشم دنبال ناتاشا میگشتم. دلم میخواست وقتی نامم را به عنوان نفر اول اعلام میکنند، پوز به خاک مالیده شده اش را ببینم! بالاخره کنار یکی از آتش ها، در حالی که با لبخندی مرموزانه و چشمایی که ریز شده بود به آتش نگاه میکرد پیدایش کردم. ناتاشا، کسی که روزگاری بهترین دوستم بود؛ دوست نه، خواهرم! از زمانی که به خاطر دارم پیشش بودم. من و ناتاشا دوران کودکی و نوجوانیمان را با هم گذرانده بودیم، حتی قبل از وارد شدن به بازی مادام! همیشه حواسمان به هم بود، مثل عضوی از خانواده. ناتاشا از من یک سال بزرگتر بود و ادعای بزرگی اش میشد؛ همیشه هوایم را داشت. تا این که..
درست به خاطر ندارم سر چه قضیه ای ولی دعوایمان شد. چهارده سالمان بود که کم کم از هم دور شدیم و جمع چهار نفره مان، سه تایی شد.
درست مثل دو قطب مخالف از آهنربا هر روز که میگذشت بیشتر از هم فاصله میگرفتیم و بالاخره روزی رسید که دیگه اثری از ناتاشایی که روزی روی اسمش قسم میخوردم نبود، دیگر حتی نمیشناختمش!شیطانی در پوستۀ فرشته شده بود و یا حتی بدتر روزهایی میرسید که حتی ظاهرسازی هم نمیکرد؛ شیطان مجسم شده بود. دوست های جدید پیدا کرد، کارهای جدید میکرد، اخلاقش از این رو به آن رو شده بود. حتی روش مبارزه کردنش هم فرق کرده بود. قبلا فقط رو در رو مبارزه میکرد، اما جدید ها از پشت خوب نارو میزد؛ جوری که نفهمی از کجا خوردی! حتی به من هم رحم نکرد و درست زمانی که نباید، ضربه ای کاری زد.
"آدم ها وقتی آروم باشن زشتیاشون ته نشین میشه زلال دیده میشن!"
نمیدانم دقیقا چه شد که قاشق زندگی ناتاشا را به هم زد.
تصویری از گذشته در شعله های رقصان آتش شکل میگرفت و مرا فارغ از دنیا به آن خیره نگه میداشت. تصویری که خیلی دور نبود، متعلق به یک سال پیش درست در همین تاریخ بود.
من، طلا و دیبا کنار در سالن منتظر بودیم تا باز شود و برای اولین بار امتحان چهار را بدهیم. من به قدری آماده بودم که شک نداشتم اگر رتبه اول را نیاورم مطمئنا جزء سه نفر برتر خواهم بود، اما دیبا و طلا زیاد مطمئن به نظر نمیرسیدند.
درست در همان لحظه ناتاشا با دوستانش، اکیپ سه نفره نفرت انگیزشان، به سمتمان آمد.
ناتاشا_ دخترا قیافه کله قرمز رو ببینید، اوخی! کله قرمز ما انگار استرس داره!
_خفه شو بچه! من زمانی برای شوخیای بچگانه تو ندارم؛ بهتره راهت رو بکشی بری.
ناتاشا_ به کی گفتی بچه؟!
هنوز نقطه ضعفش دستم بود. ناتاشا از این که بچه خطاب شود متنفر بود و من صاف روی چیزی انگشت گذاشته بودم که به شدت نسبت به آن، آلرژی داشت! درست مثل خودش که دست روی نقطه ضعف من میگذاشت، واژۀ " کله قرمز" !
با آرامش انگشت اشاره ام را به سمتش گرفتم:
_مگه غیر تو بچه دیگه ای هم هست؟!
مشتی که توی صورتم خورد باعث شد یک قدم به عقب بروم و از گوشۀ لبم خون جاری شود، اما برای درآوردن حرصش با خنده نگاهش کردم و گفتم:
_آخه مشتات هم بچگونه اس کوچولو!
ناتاشا_ الان حالیت میکنم بچه کیه!
تا به خودم بیایم دست راستم در حصار انگشتان قدرتمندش بود. پیچاندن دستم علت اصلی فریادم بود که باعث شد پرنده ها از شدت بلندی اش به پرواز در بیایند.
صدای شکستن استخوانم هنوز هم به وضوح در گوشم است.
ناتاشا دست راستم را درست چند دقیقه قبل از شروع مسابقات شکست و جایگاه اول را در مسابقه ای که در آن شرکت نکردم غصب کرد.
با سقلمه ای که طلا به پهلویم وارد کرد از فکر بیرون آمدم.
_آخ... چته....
طلا دوباره استرس گرفته بود و دستان یخ زده اش را به هم میپیچاند.
_میخواد اسما رو بخونه....
سریع به سمت خانم طاهرخانی نگاه کردم که در حال باز کردن برگه ای بود. استرسی ته دلم را لرزاند؛ اطمینان نداشتم که ناتاشا زهر آبروی ریخته شده و کتف آسیب دیده اش را به این زودی نریزد. با صدای خانم طاهرخانی دوباره همه جا سکوت شد.
_ خانم ها
کیمیا صدری
ملیکا خیرخواه
سحر کشاورز
آناهیتا صبوری
با هر اسمی که میخواند، صدای جیغ و تشویق بچه ها بالا میرفت.
_طلا ملکی
با صدای جیغ طلا سه متر از جا پریدم و شروع به دست زدن کردم. همیشه سه نفر اول را آخر اعلام میکردند. قلبم در دهانم میزد.
آخرین ویرایش توسط مدیر: