- عضویت
- 2014/08/19
- ارسالی ها
- 1,028
- امتیاز واکنش
- 34,103
- امتیاز
- 1,030
جسد ها را در دو گونی بزرگ جا دادم و سرش را محکم با طناب کلفتی گره زدم. کمی جا دادنشان زیر میز بزرگ گوشۀ چادر سخت بود، اما در هر صورت دو جسد را در انتهایی ترین بخش میز پشت تعداد زیادی کارتن و وسایل غیر ضروری جا دادم.
دستم را تکاندم و کیف دختر گریمور را باز کردم؛ کارت شناسایی اش کمک حالم بود.
مرجان مولایی، سه سال از من کوچک تر بود!
کیفش را زیر بغـ*ـل زدم، مانتو را تکاندم و با کمری صاف و قدم هایی بلند و بدون لرزش از چادر بیرون زدم. بی معطلی محوطه را از نظر گذراندم. صد متر آن طرف تر چادر سبز رنگ را دیدم؛ نسبت به بقیه بزرگتر بود و سه مرد رو به روی درش ایستاده بودند. به سمتشان حرکت کردم. تنها صورت یک نفرشان در تیر رسم قرار داشت. مرد، پیرمرد فرتوت، لاغر اندام و کوتاه قدی بود با سبیلی کم پشت و موهایی به سفیدی برف و لبخندی که تمام چین و چروک های صورتش را مشخص میکرد.
تنها یک قدم با چادر فاصله مانده بود و من هیجانی عجیب را در انتهایی ترین بخش معده ام حس میکردم. هیجانی که قبل از تمام ماموریت ها در وجودم رخنه میکرد و من نهایت سعیم را در مهار کردنش به کار میبستم. دستم را برای کنار زدن پارچه ای که حکم در را داشت بالا بردم که توسط یکی از مرد ها مخاطب قرار داده شدم:
_هی خانم! کجا به سلامتی؟
مکث کردم، اما به سمتش باز نگشتم. با همان لحن خشک گفتم:
_مولایی هستم! مرجان مولایی! قرار بود...
مرد:آهان! همون که خانم صدیقی معرفی کرده بودن؟
_بله.
_پس بفرمایید مزاحمتون نشم، خانم اخوان منتظرن!
آن قدر کنجکاو دیدن داخل بودم که حتی به اجزای صورت مرد دقت نکردم و با تشکری سرسری پارچه را کنار زدم.
همهمه! اولین واژه ای بود که از ذهنم عبور کرد.
دستم را تکاندم و کیف دختر گریمور را باز کردم؛ کارت شناسایی اش کمک حالم بود.
مرجان مولایی، سه سال از من کوچک تر بود!
کیفش را زیر بغـ*ـل زدم، مانتو را تکاندم و با کمری صاف و قدم هایی بلند و بدون لرزش از چادر بیرون زدم. بی معطلی محوطه را از نظر گذراندم. صد متر آن طرف تر چادر سبز رنگ را دیدم؛ نسبت به بقیه بزرگتر بود و سه مرد رو به روی درش ایستاده بودند. به سمتشان حرکت کردم. تنها صورت یک نفرشان در تیر رسم قرار داشت. مرد، پیرمرد فرتوت، لاغر اندام و کوتاه قدی بود با سبیلی کم پشت و موهایی به سفیدی برف و لبخندی که تمام چین و چروک های صورتش را مشخص میکرد.
تنها یک قدم با چادر فاصله مانده بود و من هیجانی عجیب را در انتهایی ترین بخش معده ام حس میکردم. هیجانی که قبل از تمام ماموریت ها در وجودم رخنه میکرد و من نهایت سعیم را در مهار کردنش به کار میبستم. دستم را برای کنار زدن پارچه ای که حکم در را داشت بالا بردم که توسط یکی از مرد ها مخاطب قرار داده شدم:
_هی خانم! کجا به سلامتی؟
مکث کردم، اما به سمتش باز نگشتم. با همان لحن خشک گفتم:
_مولایی هستم! مرجان مولایی! قرار بود...
مرد:آهان! همون که خانم صدیقی معرفی کرده بودن؟
_بله.
_پس بفرمایید مزاحمتون نشم، خانم اخوان منتظرن!
آن قدر کنجکاو دیدن داخل بودم که حتی به اجزای صورت مرد دقت نکردم و با تشکری سرسری پارچه را کنار زدم.
همهمه! اولین واژه ای بود که از ذهنم عبور کرد.
آخرین ویرایش توسط مدیر: