- عضویت
- 2014/08/19
- ارسالی ها
- 1,028
- امتیاز واکنش
- 34,103
- امتیاز
- 1,030
دو مرد با هم گلاویز شده بودند. با وجود مـسـ*ـتی، خوب یکدیگر را به باد کتک گرفته بودند. دختری که گویا همراه یکیشان بود، سعی داشت آن ها را از هم جدا کند، ولی مرد دیگر با قدرت به سمتی پرتش کرد و مشتی به چانهی حریف کوبید. شدت ضربه به قدری زیاد بود که موجب بیهوش شدن دختر شد.
خب، قضیه داشت جالب میشد! به پیشخوان تکیه دادم و همراه با ویکی منتظر بودیم که ببینیم که چه کسی برنده مسابقه است، اما دختر قرمز پوشی که موهای مواج و طلایی رنگش را محکم پشت سر بسته بود، کار را خراب کرد.
دختر در ابتدا صندلی چوبی را برداشت و محکم به کمر مرد کوبید. مرد اول گیج بر زمین افتاد، دختر قرمز پوش با زانو لگدی حواله صورتش کرد و موهای کرم رنگ مرد را در دست گرفت و کشید. در همان لحظه، با آرنج ضربه ای را حواله سر مرد دوم کرد. بلبشویی شده بود. عده ای چون فیلم سینمایی ماجرا را دنبال میکردند و عده ای فیلم میگرفتند. دختر قرمز پوش با ضربه ای به شقیقه یکی و مشتی به بینی دیگری، کار را تمام کرد. هر دو مرد خونین و از نفس افتاده ولوی زمین بودند. لحظه بعد بی سیم مشکی رنگش را از کمر باز کرد و چیزی در بی سیم گفت. به سمت بار برگشت. به محض دیدن من، تعظیم کوتاهی کرد و با قدم های بلند به راه افتاد. همان طور که نزدیک میشد، با چشم دنبالش کردم.
دلم میخواست همراه با بقیه برایش دست بزنم اما، امیدوار بودم افتخاری را که در چشمانم میدرخشد، از برق نگاهم بخواند؛ برقی که گـه گاه ادامه جولان دادن داشت و امشب قرار نبود در نطفه خفه اش کنم.
چشم های سبز تیره دختر زیر نور کم محیط برق میزد؛ چون گربه در شب! موهای طلایی رنگش همچون آبشاری از انوار خورشید پشتش تکان میخورد، بینی قلمی و کوچکش عجیب به آن استخوان بندی ظریف میآمد و لب های گوشتی و صورتی رنگش با آن چال کوچک، چهره اش را زیباتر میکرد. طلا، نامی که کاملا برازنده آن دختر بود. یکی از دو فرد ارزشمند من.
طلا به محض دیدنم با وجود این که نفس نفس میزد، تنگ در آغوشم گرفت:
_ دلم برات تنگ شده بود! کجا بودی، نبودی؟
با اخم به عقب هلش دادم. هیچ وقت در مغزش نمیرفت که از این کار خوشم نمیآید. خیره سری بود که دومی نداشت!
_یه چیزی بخور بیا بالا، بهت میگم.
لب هایش را با نارضایتی غنچه کرد و بیرون فرستاد. چهره معصوم طلا به هیچ وجه شبیه فردی که دقایقی پیش دو مرد بالغ را به باد کتک گرفته بود، نبود. دو مردی که چند دقیقه بعد از بی سیم طلا، توسط دو نگهبان به بیرون از کلوپ حمل شدند.
بی توجه به چهره آویزان و کنجکاوش، به سمت راهرو تنگ و باریکی که از بغـ*ـل بار به سمت بالا میرفت، حرکت کردم. راهرو توسط نور آبی رنگی روشن میشد و نقاشی هایی که دیوار های راهرو را پوشانده بود تا بالا ادامه داشت.
بیست پله به سمت بالا رفتم و بین دو راهی چپ و راست، سمت راست را در پیش گرفتم. سه در مشکی رنگ با نقاشی های عجیب در راهرو وجود داشت. در وسطی مقصدم بود.
صدای موسیقی کم تر از پایین بود؛ اما من بی صبرانه منتظر بودم که وارد اتاق شوم و در و دیوار های دو جداره اتاق، موسیقی زمینه را به کل محو کند.
زنگ در را فشار دادم و خیره به دوربین کار گذاشته شده در چشمی در، صبر کردم. کمی بعد در اتوماتیک وار باز شد.
در باز شد و من با محل وقوع جنگ جهانی سوم رو به رو شدم. دیبا همیشه شلخته بود؛ یعنی درست از همان روز هایی که در عمارت بودیم، ولی این وضع به وجود آمده از افتضاح، چند مرحله بالاتر بود! کابل های برق از هر سمت اتاق به سمت دیگر کشیده شده بودند و به دستگاه های الکترونیکی که نام های بعضی برایم ناآشنا بود، متصل شده بودند. نقشه های مختلفی بر بُرد روی دیوار آویزان بود و مکان هایی با پین قرمز رنگ علامت گذاری شده بود. چند عکس از جهات گوناگون مردی را در مانیتور بزرگ روی دیوار نشان میداد که لباس درهم و شلخته ای روی تخت یک نفره گوشه دیوار قرار داشت. متعجب به سمت دختر موقهوه ای که پشت سه مانیتور به هم چسبیده نشسته بود و عینک ظریفی روی بینی اش دیده میشد، نگاه کردم.
دیبا عینک را کمی عقب فرستاد و همان طور که به مانیتور خیره بود به حرف آمد:
_چرا نمیای تو ؟
با احتیاط از بین پوست تخمه و قوطی های خالی نوشابه گذشتم:
_ چه جوری تو این آشغال دونی زندگی میکنی؟
دیبا به بالا انداختن شانه ای اکتفا کرد:
دیبا_چرا نمیشینی خانم باند؟
با صورتی جمع شده به سمت میزش حرکت کردم.
خب، قضیه داشت جالب میشد! به پیشخوان تکیه دادم و همراه با ویکی منتظر بودیم که ببینیم که چه کسی برنده مسابقه است، اما دختر قرمز پوشی که موهای مواج و طلایی رنگش را محکم پشت سر بسته بود، کار را خراب کرد.
دختر در ابتدا صندلی چوبی را برداشت و محکم به کمر مرد کوبید. مرد اول گیج بر زمین افتاد، دختر قرمز پوش با زانو لگدی حواله صورتش کرد و موهای کرم رنگ مرد را در دست گرفت و کشید. در همان لحظه، با آرنج ضربه ای را حواله سر مرد دوم کرد. بلبشویی شده بود. عده ای چون فیلم سینمایی ماجرا را دنبال میکردند و عده ای فیلم میگرفتند. دختر قرمز پوش با ضربه ای به شقیقه یکی و مشتی به بینی دیگری، کار را تمام کرد. هر دو مرد خونین و از نفس افتاده ولوی زمین بودند. لحظه بعد بی سیم مشکی رنگش را از کمر باز کرد و چیزی در بی سیم گفت. به سمت بار برگشت. به محض دیدن من، تعظیم کوتاهی کرد و با قدم های بلند به راه افتاد. همان طور که نزدیک میشد، با چشم دنبالش کردم.
دلم میخواست همراه با بقیه برایش دست بزنم اما، امیدوار بودم افتخاری را که در چشمانم میدرخشد، از برق نگاهم بخواند؛ برقی که گـه گاه ادامه جولان دادن داشت و امشب قرار نبود در نطفه خفه اش کنم.
چشم های سبز تیره دختر زیر نور کم محیط برق میزد؛ چون گربه در شب! موهای طلایی رنگش همچون آبشاری از انوار خورشید پشتش تکان میخورد، بینی قلمی و کوچکش عجیب به آن استخوان بندی ظریف میآمد و لب های گوشتی و صورتی رنگش با آن چال کوچک، چهره اش را زیباتر میکرد. طلا، نامی که کاملا برازنده آن دختر بود. یکی از دو فرد ارزشمند من.
طلا به محض دیدنم با وجود این که نفس نفس میزد، تنگ در آغوشم گرفت:
_ دلم برات تنگ شده بود! کجا بودی، نبودی؟
با اخم به عقب هلش دادم. هیچ وقت در مغزش نمیرفت که از این کار خوشم نمیآید. خیره سری بود که دومی نداشت!
_یه چیزی بخور بیا بالا، بهت میگم.
لب هایش را با نارضایتی غنچه کرد و بیرون فرستاد. چهره معصوم طلا به هیچ وجه شبیه فردی که دقایقی پیش دو مرد بالغ را به باد کتک گرفته بود، نبود. دو مردی که چند دقیقه بعد از بی سیم طلا، توسط دو نگهبان به بیرون از کلوپ حمل شدند.
بی توجه به چهره آویزان و کنجکاوش، به سمت راهرو تنگ و باریکی که از بغـ*ـل بار به سمت بالا میرفت، حرکت کردم. راهرو توسط نور آبی رنگی روشن میشد و نقاشی هایی که دیوار های راهرو را پوشانده بود تا بالا ادامه داشت.
بیست پله به سمت بالا رفتم و بین دو راهی چپ و راست، سمت راست را در پیش گرفتم. سه در مشکی رنگ با نقاشی های عجیب در راهرو وجود داشت. در وسطی مقصدم بود.
صدای موسیقی کم تر از پایین بود؛ اما من بی صبرانه منتظر بودم که وارد اتاق شوم و در و دیوار های دو جداره اتاق، موسیقی زمینه را به کل محو کند.
زنگ در را فشار دادم و خیره به دوربین کار گذاشته شده در چشمی در، صبر کردم. کمی بعد در اتوماتیک وار باز شد.
در باز شد و من با محل وقوع جنگ جهانی سوم رو به رو شدم. دیبا همیشه شلخته بود؛ یعنی درست از همان روز هایی که در عمارت بودیم، ولی این وضع به وجود آمده از افتضاح، چند مرحله بالاتر بود! کابل های برق از هر سمت اتاق به سمت دیگر کشیده شده بودند و به دستگاه های الکترونیکی که نام های بعضی برایم ناآشنا بود، متصل شده بودند. نقشه های مختلفی بر بُرد روی دیوار آویزان بود و مکان هایی با پین قرمز رنگ علامت گذاری شده بود. چند عکس از جهات گوناگون مردی را در مانیتور بزرگ روی دیوار نشان میداد که لباس درهم و شلخته ای روی تخت یک نفره گوشه دیوار قرار داشت. متعجب به سمت دختر موقهوه ای که پشت سه مانیتور به هم چسبیده نشسته بود و عینک ظریفی روی بینی اش دیده میشد، نگاه کردم.
دیبا عینک را کمی عقب فرستاد و همان طور که به مانیتور خیره بود به حرف آمد:
_چرا نمیای تو ؟
با احتیاط از بین پوست تخمه و قوطی های خالی نوشابه گذشتم:
_ چه جوری تو این آشغال دونی زندگی میکنی؟
دیبا به بالا انداختن شانه ای اکتفا کرد:
دیبا_چرا نمیشینی خانم باند؟
با صورتی جمع شده به سمت میزش حرکت کردم.
آخرین ویرایش توسط مدیر: