- عضویت
- 2014/08/19
- ارسالی ها
- 1,028
- امتیاز واکنش
- 34,103
- امتیاز
- 1,030
همان طور که کیسه ی آب گرم را روی گردنم نگه میداشتم، به سمت در رفتم، درد گردنم از دیشب به قوت خود باقی بود. در را باز کردم و گوشه ای ایستادم تا وارد شوند. چهرۀ طلا کاملا شاد و سرحال بود، دیبا هم طبق معمول.
دیبا_چه طوری؟
طلا_ سلام.
با غیض رو به دیبا گفتم:
_اگه بلایی سر مهره های گردنم اومده باشه، گردنت رو میشکنم دیبا!
دیبا بی خیال پاسخ داد:
_ حرص نزن حالا، گفتم که معذرت میخوام.
خیزی به سمتش برداشتم که طلا متوقفم کرد.
دیبا_ فکر میکردم از پس دو تا خدمتکار تنهایی بر میای!
_فکت رو جمع کن، تا خودم زحمتش رو نکشیدم! طلا یه لیوان آب بهم بده.
با حرص خود را بر کاناپه ی محبوبم پرت کردم:
_تلافیش رو سرت در میارم!
با آمدن طلا، لیوان آب را از دستش چنگ زدم.
دیبا_ راستی، برات بلیط گرفتم!
_ خوبه، پرواز کیه؟
دیبا_ فردا ساعت ۵ صبح.
رو به طلا گفتم:
_مدارک رو آماده کردی؟
لبخندی زد و به پاکت روی میز اشاره کرد:
_خودت ببین؛ این دفعه یه چیز درست کردم که کسی بهت شک نکنه.
پاکت را باز کردم، پاسپورت را درآوردم، اما به محض باز کردنش چشم هایم گرد شد:
_ شوخی میکنی؟
طلا با ذوق گفت:
_ خیلی خوبه نه؟ یهویی به ذهنم رسید؛ این جوری کسی بهت شک نمیکنه.
پاسپورت را بالا گرفتم و متعجب تقریبا فریاد زدم:
_ سیده زهرا بابایی؟ شوخیت گرفته؟ من کجام شبیه سیداست؟!
دیبا از خنده پخش زمین شد:
_فکر کن چادر هم سر کنی!
طلا_ وا! ... مگه همه سیدا چادر سر میکنند؟ اسم به این خوبی برات پیدا کردم. از اسم ضایع خودت که بهتره!
چشم غره ای حواله اش کردم و پاسپورت را روی میز هل دادم و به سمت آشپزخانه راه افتادم. بعد از خوردن مسکنی به سمت اتاق خواب رفتم.
_خوراکی مُراکی تو آشپزخونه هست، اگه ناهار میمونید، یه چیزی درست کنید.
جلوی در، صدای دیبا متوقفم کرد.
دیبا_ قبلا تشکر میکردی حداقل!
بدون حرف دیگری وارد اتاق شدم و در را کوبیدم. با قدرت خود را بر تخت انداختم و هدفون را در گوشم گذاشتم. بسته شدن چشم هایم مرا به دنیای خواب برد.
دیبا_چه طوری؟
طلا_ سلام.
با غیض رو به دیبا گفتم:
_اگه بلایی سر مهره های گردنم اومده باشه، گردنت رو میشکنم دیبا!
دیبا بی خیال پاسخ داد:
_ حرص نزن حالا، گفتم که معذرت میخوام.
خیزی به سمتش برداشتم که طلا متوقفم کرد.
دیبا_ فکر میکردم از پس دو تا خدمتکار تنهایی بر میای!
_فکت رو جمع کن، تا خودم زحمتش رو نکشیدم! طلا یه لیوان آب بهم بده.
با حرص خود را بر کاناپه ی محبوبم پرت کردم:
_تلافیش رو سرت در میارم!
با آمدن طلا، لیوان آب را از دستش چنگ زدم.
دیبا_ راستی، برات بلیط گرفتم!
_ خوبه، پرواز کیه؟
دیبا_ فردا ساعت ۵ صبح.
رو به طلا گفتم:
_مدارک رو آماده کردی؟
لبخندی زد و به پاکت روی میز اشاره کرد:
_خودت ببین؛ این دفعه یه چیز درست کردم که کسی بهت شک نکنه.
پاکت را باز کردم، پاسپورت را درآوردم، اما به محض باز کردنش چشم هایم گرد شد:
_ شوخی میکنی؟
طلا با ذوق گفت:
_ خیلی خوبه نه؟ یهویی به ذهنم رسید؛ این جوری کسی بهت شک نمیکنه.
پاسپورت را بالا گرفتم و متعجب تقریبا فریاد زدم:
_ سیده زهرا بابایی؟ شوخیت گرفته؟ من کجام شبیه سیداست؟!
دیبا از خنده پخش زمین شد:
_فکر کن چادر هم سر کنی!
طلا_ وا! ... مگه همه سیدا چادر سر میکنند؟ اسم به این خوبی برات پیدا کردم. از اسم ضایع خودت که بهتره!
چشم غره ای حواله اش کردم و پاسپورت را روی میز هل دادم و به سمت آشپزخانه راه افتادم. بعد از خوردن مسکنی به سمت اتاق خواب رفتم.
_خوراکی مُراکی تو آشپزخونه هست، اگه ناهار میمونید، یه چیزی درست کنید.
جلوی در، صدای دیبا متوقفم کرد.
دیبا_ قبلا تشکر میکردی حداقل!
بدون حرف دیگری وارد اتاق شدم و در را کوبیدم. با قدرت خود را بر تخت انداختم و هدفون را در گوشم گذاشتم. بسته شدن چشم هایم مرا به دنیای خواب برد.
آخرین ویرایش: