- عضویت
- 2014/08/19
- ارسالی ها
- 1,028
- امتیاز واکنش
- 34,103
- امتیاز
- 1,030
_فکر نمیکردم تو تلفن رو جواب بدی عطرین! احتمال میدادم هنوز هم مثل یه موش کوچولو تو اون خونه خرابه قایم شده باشی.
میدانستم چهرهام بابت تجمع خون سرخ شده. از عصبانیت در حال انفجار بودم:
_قسم میخورم ناتاشا... به شرافتم قسم میخورم که اگه بلایی سرش بیاری...
میان کلامم پرید:
_بِلا...بِلا...بِلا...بِلا! تهدید های صد من یه غاز همیشگی! من موندم کی میخوای یاد بگیری که به جای بلوف زدن عمل کنی؟ هان؟ حالا هم داغ نکن واسه من....اون دوست جیغ جیغوت برام ذره ای اهمیت نداره...
_پس چرا دزدیدیش؟!
_دزدیدمش؟ نه عزیزم! من اونو ندزدیدمش، فقط وقتی که به جای عمل به قولش داشت فرار میکرد گیرش آوردم.
_قولش؟
_عه....؟ خبر نداشتی؟ البته حق داشت بهت نگه.
فریاد زدم:
_چه قراری باهاش گذاشتی؟!
_قرار بود در ازای کمک کردن به فرارش، جای تو رو لو بده.
زانوانم سست و روی مبل فرود آمدم.
_البته فکر میکرد میتونه با جا زدن وسط راه و فرار کردن من رو بپیچونه، ولی خب من خودم استاد پیچوندنم.
خندهی مشمئز کننده اش به گوش رسید:
_میدونی که چی میگم.
از بین دندان های به هم چفت شده ام غریدم:
_طلا کجاست؟
_اگه معامله ام رو قبول کنی مطمئنا میفهمی کجاست.
_چه معامله ای؟
_تو و شاهین در برابر اون.
_شاهین برای چی؟ فکر کنم من براش کافی باشم.
_نه نه نه نه نه! دو در برابر دو! دو نفر رو که نمیتونم در ازای یه نفر آزاد کنم؛ یعنی درواقع ارزشش رو نداری عطرین!
متعجب گفتم:
_دو؟
_اوه.... این هم خبر نداشتی که دوستت حامله ست؟!
با صدای ضعیفی زمزمه کردم:
_حامله؟
طلا حامله بود؟ علت علاقهای که این چند مدت به فرار پیدا کرده بود همین بود، نه؟ طلای من حامله بود.
به سامان نگاه کردم. با چشم هایی که نگرانی نینی تیره اش را میلرزاند خیره ام بود. چه طور امکان داشت؟ چه طور باید حرف ناتاشا را باور میکردم؟ چه طور؟
اما مگر راه دیگری داشتم؟ راهی به جز آن که به مرگ طلا و فرزندش ختم بشود.
چشمانم را بستم و سعی کردم خونسردی که ساعتی بود از دست داده بودم، بازیابم:
_باشه....
صدای پیروزش به گوش رسید:
_باشه چی؟
_طلا در ازای ما!
و شاهین را نگاه کردم. اطمینانی که در نگاهش بود، حرفم را تصدیق کرد.
_بیایم کجا؟!
_یعنی میگی کامی تا الان ردم رو نزده؟
به کامیار نگاه کردم که سرش را به علامت تصدیق تکان داد:
_باشه.
_ساعت ده شب، بدون اسلحه، فقط خودت و شاهی، منتظرم.
و تلفن را قطع کردم.
نگاهم روی سامان خیره ماند. پسرک ساکت و همیشه مظلوم، طلا را،
آینده اش را،
زندگی اش را،
همه چیزش را از بین بـرده بود و حالا، طلا کودک او را در بطن داشت!
میدانستم چهرهام بابت تجمع خون سرخ شده. از عصبانیت در حال انفجار بودم:
_قسم میخورم ناتاشا... به شرافتم قسم میخورم که اگه بلایی سرش بیاری...
میان کلامم پرید:
_بِلا...بِلا...بِلا...بِلا! تهدید های صد من یه غاز همیشگی! من موندم کی میخوای یاد بگیری که به جای بلوف زدن عمل کنی؟ هان؟ حالا هم داغ نکن واسه من....اون دوست جیغ جیغوت برام ذره ای اهمیت نداره...
_پس چرا دزدیدیش؟!
_دزدیدمش؟ نه عزیزم! من اونو ندزدیدمش، فقط وقتی که به جای عمل به قولش داشت فرار میکرد گیرش آوردم.
_قولش؟
_عه....؟ خبر نداشتی؟ البته حق داشت بهت نگه.
فریاد زدم:
_چه قراری باهاش گذاشتی؟!
_قرار بود در ازای کمک کردن به فرارش، جای تو رو لو بده.
زانوانم سست و روی مبل فرود آمدم.
_البته فکر میکرد میتونه با جا زدن وسط راه و فرار کردن من رو بپیچونه، ولی خب من خودم استاد پیچوندنم.
خندهی مشمئز کننده اش به گوش رسید:
_میدونی که چی میگم.
از بین دندان های به هم چفت شده ام غریدم:
_طلا کجاست؟
_اگه معامله ام رو قبول کنی مطمئنا میفهمی کجاست.
_چه معامله ای؟
_تو و شاهین در برابر اون.
_شاهین برای چی؟ فکر کنم من براش کافی باشم.
_نه نه نه نه نه! دو در برابر دو! دو نفر رو که نمیتونم در ازای یه نفر آزاد کنم؛ یعنی درواقع ارزشش رو نداری عطرین!
متعجب گفتم:
_دو؟
_اوه.... این هم خبر نداشتی که دوستت حامله ست؟!
با صدای ضعیفی زمزمه کردم:
_حامله؟
طلا حامله بود؟ علت علاقهای که این چند مدت به فرار پیدا کرده بود همین بود، نه؟ طلای من حامله بود.
به سامان نگاه کردم. با چشم هایی که نگرانی نینی تیره اش را میلرزاند خیره ام بود. چه طور امکان داشت؟ چه طور باید حرف ناتاشا را باور میکردم؟ چه طور؟
اما مگر راه دیگری داشتم؟ راهی به جز آن که به مرگ طلا و فرزندش ختم بشود.
چشمانم را بستم و سعی کردم خونسردی که ساعتی بود از دست داده بودم، بازیابم:
_باشه....
صدای پیروزش به گوش رسید:
_باشه چی؟
_طلا در ازای ما!
و شاهین را نگاه کردم. اطمینانی که در نگاهش بود، حرفم را تصدیق کرد.
_بیایم کجا؟!
_یعنی میگی کامی تا الان ردم رو نزده؟
به کامیار نگاه کردم که سرش را به علامت تصدیق تکان داد:
_باشه.
_ساعت ده شب، بدون اسلحه، فقط خودت و شاهی، منتظرم.
و تلفن را قطع کردم.
نگاهم روی سامان خیره ماند. پسرک ساکت و همیشه مظلوم، طلا را،
آینده اش را،
زندگی اش را،
همه چیزش را از بین بـرده بود و حالا، طلا کودک او را در بطن داشت!
آخرین ویرایش توسط مدیر: